Κοινοποιησεις

Σε γεννώ ξανά
στο σκοτάδι των ματιών μου.
Επινοώ το πρόσωπό σου απ’ την αρχή
τα μάτια σου χωρίς σκιά
τα χείλη σου κεριά αναμμένα
τα χέρια σου μακριά σαν σκοινί
και στην άκρη χαρταετός τα χάδια σου
πετούν στην νύχτα
στο τοπίο μου
γουβώνοντας το δέρμα μου
ξανά και ξανά
ακούραστα
χωρίς τέλος
γιατί ότι αγαπάς δεν τελειώνει.