Κοινοποιησεις
Στη βικτωριανή εποχή δεν μπορούσες να αναφέρεις τη λέξη παντελόνια
μπροστά σε μια δεσποινίδα. Στις μέρες μας ορισμένα πράγματα δεν
είναι σωστό να λέγονται δημοσίως:
Ο καπιταλισμός φέρει το καλλιτεχνικό όνομα της οικονομίας της αγοράς.
Ο ιμπεριαλισμός λέγεται παγκοσμιοποίηση.

Η προδοσία λέγεται ρεαλισμός.

Η φτώχεια λέγεται στέρηση ή στενότητα και οι φτωχοί άνθρωποι
με ανεπαρκείς πόρους.
Η απομάκρυνση των φτωχών παιδιών από το εκπαιδευτικό σύστημα
είναι γνωστή με το όνομα σχολική λιποταξία.
Το δικαίωμα του αφεντικού να απολύει τους εργάτες χωρίς αποζημιώσεις ή
εξηγήσεις λέγεται ευελιξία της αγοράς.
Η επίσημη γλώσσα αναγνωρίζει τα δικαιώματα των γυναικών ως δικαιώματα
μειονοτήτων, λες και ο μισός αρσενικός πληθυσμός της ανθρωπότητας είναι
η πλειονότητα.
Αντί για στρατιωτική δικτατορία, λέμε μεταβατική κυβέρνηση.
Τα βασανιστήρια λέγονται παράνομος καταναγκασμός ή φυσικές και
ψυχολογικές πιέσεις.
Όταν οι κλέφτες είναι από καλή οικογένεια δεν είναι κλέφτες
αλλά κλεπτομανείς.
Η λεηλασία των δημόσιων αποθεμάτων από διεφθαρμένους πολιτικούς
φέρει το όνομα αθέμιτος πλουτισμός.
Οι μαύροι είναι έγχρωμοι.
Ποτέ, επίσης, δεν είναι νεκροί όσοι εξοντώνονται στις στρατιωτικές
επιχειρήσεις: οι νεκροί της μάχης είναι απώλειες και οι απλοί πολίτες
που σκοτώνονται, χωρίς να φταίνε σε τίποτε, είναι παράλληλες ζημίες.
Convivir(Συμβίωση) ονομάζονται κάποιες συμμορίες που δολοφονούν
ανθρώπους στην Κολομβία, υπό την προστασία και την κάλυψη του στρατού.
Dignidad (Αξιοπρέπεια), ήταν το όνομα ενός από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης
της Χιλιανής δικτατορίας και Libertad (Ελευθερία) λεγόταν η μεγαλύτερη
φυλακή της δικτατορίας της Ουρουγουάης.
(Από το βιβλίο: Ένας κόσμος ανάποδα | Εκδόσεις Πιρόγα | Μετάφραση: Γεωργία Ζακοπούλου)