Κοινοποιησεις

Όπως  καθετί  που απομυθοποιείται στον κόσμο των ενηλίκων αποκηρύσσοντας  τη
γνώση του σχολείου, έτσι αιρετικά κι εγώ, διαπίστωσα πώς
η θεά της ομορφιάς δεν είναι η Αφροδίτη.
Η Γλαυκομάτα είναι.
Ένα απ’ αυτά που συνεχίζουν να ισχύουν με γνώση σχολείου,
ωστόσο, είναι η σημαίνουσα διαφορά του λεπτολόγου Ευρυπίδη
στον μύθο της Ελένης, μαζί με το επαληθεύον  δίπολο του
‘’φαίνεσθαι’’ και του ‘’είναι’’.
Διασχίζοντας, λοιπόν, τα λεπτά ξεχωρίσματα του τυπικού μοτίβου
και σεργιανίζοντας μέρα πάρα μέρα την οδόΑθηνάς,
φτάνω στην πλατεία Κοτζιά και στην άνωθεν διαπίστωσή μου.

Θεά της ομορφιάς είναι η Αθηνάς.

Kάθε  φορά που περπατάω  την  Αθηνάς, έχω μια αίσθηση πως
όταν συναντιόμαστε φανταζόμαστε να συμβαίνουν τα πιο τρελά.
Εντάξει, πρώτο ενικό, αλλά εσείς κοκορεύεστε πώς  τρελοί είμαστε όλοι.
Το λοιπόν, είναι η Αθηνάς το πολυθεαματικό απαύγασμα μιας
σύγχρονης Βαβέλ στην πόλη;
Έχω τις πέντε αισθήσεις πώς ναι.

Μυρωδιές, εκδρομές, μπαχαρικά, εργαλειακά, κρεατικά, σεργιανιστικά, ξηρά καρπά, κλοπές, οπές, πολύβουες ξεφωνιστικές σιωπές, κάλτσες, σακίδια, σκεύηλογής – λογής,οικειακά, πολύχρωμες ματένιες εκδορές, γράφει το χαρτί
τ’ωτορρινολαρυγγολόγου πως με ”αρρωστήσανε”.
Μάτια, μύτη, αυτιά, σε εξουθένωση από υπερεργασία.
Το μάτι να προλάβει ν’ απαθανατίσει την πολυχρωμία μιας γωνιάς
κι ύστερα να την κερατώσει με μια άλλη, τ’ αυτί να ζαλιστεί
από την βραχνάδα των εμπόρων αλλά να θέλει στοργικά να
τους ακούσει όλους, κι η μύτη να ρουφάει στα πεταχτά
τις  μυρωδιές  της Βαρβακείου επειδή λίγο πιο δίπλα σ’ ένα πάγκο
παραμονεύει η δίνη του κόκκινου πιπεριού και της κανέλας.

Πιο πέρα, με διάθεση τώρα άκρως φιλοσοφική, οι όμορφοι ξένοι
δεν χορταίνουν παιχνίδι στην πλατεία Κοτζιά και μαγαζιά με τα
εργαλεία για το σπίτι.
Στο θολωμένο μου μυαλό η Αθηνάς, προσομοιώνει σ’ έξοχα αληθινά,
την έναρξη και την συνέχεια μιας ανθρώπινης σχέσης.
Ξένοι στην αρχή, γνωριζόμαστε στην τύχη, κι έπειτα για βόλτα
σ’ ένα από αυτά εκεί τα μαγαζιά, για ν’ αγοράσουμε λάστιχα
για τον κήπο, απωθητικά για τα περιστέρια που μας χέζουν την αυλή,
στραβοκατσάβιδο για τις φορές του τσακωμού κι ας ορκιζόμαστε ότι θέλουμε να φτιάξουμε τη βίδα στη ντουλάπα που ‘χει λασκάρει.
Ύστερα τα σακίδια, οι κάλτσες οι χοντρές, τα ορειβατικά παπούτσια.
Πώς ορεγόμαστε τις εκδρομές στο χωριό, ερωτευμένοι,
να σαλαγάμε τα βουνά και προς το βράδυ να τρώμε
τα σπιτικά κεφτεδάκια κάποιας  γιαγιάς  πνιγμένα στην αγάπη και το λάδι.

Φτάνω  Ομόνοια.
Βλέπω τη  γιαγιά μου να κερνάει μεζέ και τους όμορφους ξένους.
Πόσο όμορφη είσαι κι εσύ γιαγιά.

Τη Γιαγιά μου τη λένε Αφροδίτη.

 

Προηγούμενο άρθροΚΛΕΙΣΤΕ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Επόμενο άρθροΕπίσκεψη της ΑΣΥΚΑΜΟ
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΑΤΣΑΔΟΥΡΗ
σαρκοφάγα ενεργητικοπαθητική προδιάθεση για αρπαχτές με λέξεις. χωρίς αγκαλιά. ανιάτως πάσχουσα από χρόνιο σεξισμό για την πάρτι τους. εντοσθιώνω ψαχουλευτικά ανθρωπάρια, παπάρια, στιγμές, στυγνές, ψαχουδουλεύοντας χωρίς τακτ οισοφάγους και στομάχια. μεγάλωσα σε χωριό. πιστεύω στο μάτην