Κοινοποιησεις

Οι αληθινοί παράδεισοι είναι οι παράδεισοι που έχουν χαθείMarcel Proust

Είναι οι δρόμοι μας, αδιέξοδοι.

τα βράδια γυαλίζουν στοιβαγμένα στις γωνίες,

τα σκουπίδια που πετάξαμε,

πλάι σε κτίρια αρχιτεκτονικά

Δεν είναι πως κυνήγησα τη βροχή

μα ήρθε

Δυο σταγόνες μπλεγμένες, ακόμα, στον απέναντι φανοστάτη

ψιθυρίζοντας, σπάνε τη σιγαλιά !

Λένε μια ιστορία,

για τα παιδιά

Που έχασαν το μονοπάτι τους.

Το σπίτι με τα ζαχαρωτά ήταν στοιχειωμένο.

Τα ψίχουλα τα έφαγαν τα πουλιά, Χάνσελ !

Οι δρόμοι μας

δυο αδιέξοδοι.

Συναντιούνται –παράλληλα

με τις ράγες του τραίνου που χάνονται

Στο πέρας του δικού μας σύμπαντος,

σου άπλωσα το χέρι

και πάνω στην κορύφωση

Εσύ .

Παρατηρητής .

Προηγούμενο άρθροRory Gallagher-Walk on Hot Coals Pt.1 [Irish Tour 74]
Επόμενο άρθροSolyaris | Andrei Tarkovsky
ΖΩΗ ΑΛΕΞΑΚΟΥ
Εκεί θα τα βρεις. Κάποιο κλειδί που θα πάρεις . Μονάχα εσυ που θα πάρεις . Και θα σπρώξεις την πόρτα , θ’ ανοίξεις το δωμάτιο , θ’ ανοίξεις τα παράθυρα στο φως. Ζαλισμένα τα ποντίκια θα κρυφτούν , οι καθρέφτες θα λάμψουν , οι γλόμποι θα ξυπνήσουν απ’ τον άνεμο . Εκεί θα τα βρεις . Κάπου - απ’ τις βαλίτσες και τα παλιοσίδερα . Απ’ τα κομμένα καρφιά , δόντια σκισμένα , καρφίτσες στα μαξιλάρια , τρύπιες κορνίζες , μισοκαμένα ξύλα , τιμόνια καραβιών . Θα μείνεις λίγο μέσα στο φως . Ύστερα θα σφαλίσεις τα παράθυρα . Προσεχτικά τις κουρτίνες. Ξεθαρρεμένα τα ποντίκια θα σε γλείφουν , θα σκοτεινιάσουν οι καθρέφτες , θ’ ακινητήσουν οι γλόμποι. Κι εσύ θα πάρεις το κλειδί και με κινήσεις βέβαιες χωρίς τύψεις , θ’ αφήσεις να κυλήσει στον υπόνομο , βαθιά βαθιά μες στα πυκνά νερά . Τότε θα ξέρεις . ( Γιατί η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε , Αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπο μας ). Μ. Αναγνωστάκης