Κάποιος  σκέφτηκε  πως όσο φτωχός κι αν είναι ένας άνθρωπος,  αν μπορέσει ν’ αποκτήσει πρόσβαση στη μουσική, η ζωή του θ’ αλλάξει!!

Και προφανώς είχε δίκιο,  καθώς στη Βενεζουέλα,370 χιλιάδες παιδιά, έμαθαν μουσική κι έφτιαξαν ορχήστρες, επειδή αυτός ο «κάποιος»,  ο οικονομολόγος και μουσικός, Χοσέ Αμπρέου, μάζεψε παιδάκια απ’ όλες τις φτωχές γειτονιές της χώρας του κι άρχισε να τα διδάσκει μουσική, πιστεύοντας ότι θα τα κρατήσει μακριά από το έγκλημα, τα ναρκωτικά και τη μιζέρια της φτώχειας.

Το σχέδιο El Sistema, εξαπλώθηκε ραγδαία και σήμερα υπάρχουν 100 ορχήστρες σ’ όλη τη χώρα, εκ των οποίων οι 90 είναι συμφωνικές.
Παιδιά που φοβόντουσαν να κυκλοφορήσουν στις επικίνδυνες γειτονιές του Καράκας, βρήκαν στα παραρτήματα El Sistema ένα καταφύγιο, όπου κάποιος τους χάρισε ένα μουσικό όργανο και τους άνοιξε την πόρτα σ’ έναν καινούργιο κόσμο.

Ο ιδρυτής του El Sistema, Jose Antonio Abreu .

Η πρώτη νότα:

Tο 1975, ο Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου, θέλησε να δημιουργήσει μια ορχήστρα, στην οποία οι μουσικοί θα μελετούσαν όλοι μαζί και όχι ο καθένας μόνος του.
Επιπλέον, η εγκληματικότητα και η χρήση ναρκωτικών καιροφυλακτούσαν σε κάθε δρόμο.
Ο Αμπρέου, βρήκε δασκάλους και παιδιά με ταλέντο κι έδωσε την πρώτη συναυλία της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας Νέων της Βενεζουέλας, στις 30 Απριλίου του 1975.
Σύντομα, νέοι που προέρχονταν από φτωχογειτονιές, ήθελαν να μελετήσουν Τσαϊκόφσκι, Μότσαρτ ή Μπερλιόζ και να παρακολουθήσουν τις συναυλίες της ορχήστρας.

Το κεντρικό σύνθημα ήταν: «Να παίζεις και να αγωνίζεσαι».

Σήμερα, το El Sistema είναι ανεπτυγμένο σε nucleos (πυρήνες) και επιβλέπει 150 ορχήστρες νέων και 70 ορχήστρες παιδιών, σ’ όλες τις πόλεις της χώρας.

Η ορχήστρα νέων, Simon Bolivar

Το σύστημα:

Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας, αρχίζουν να δουλεύουν πάνω στην εκφραστικότητα του σώματος και τον ρυθμό.
Στην ηλικία των πέντε ετών, παίρνουν τα πρώτα τους όργανα, συνήθως ξύλινα φλάουτα και κρουστά και μπαίνουν σε χορωδία, για να μάθουν την ομαδική δουλειά.
Όταν γίνουν επτά ετών, παίρνουν το πρώτο έγχορδο ή πνευστό όργανο κι εκπαιδεύονται σε αυτό και στο τραγούδι.

Αν ένα παιδί λείψει δύο συνεχείς φορές από το μάθημα, πηγαίνουν στο σπίτι του, για να δουν τι συμβαίνει.

Οι ορχήστρες παίζουν τα έργα των μεγάλων κλασικών συνθετών, αλλά και των συνθετών της Λατινικής Αμερικής, οι μουσικές των οποίων είναι περισσότερο οικείες στα παιδιά.
Μόλις το παιδί μπαίνει στο πρόγραμμα, παίρνει υποτροφία κι έτσι.. δε χρειάζεται να δουλέψει.

O Gustavo Dudamel, παιδί του El Sistema, είναι σήμερα διεθνώς καταξιωμένος μαέστρος.

Η παγκόσμια αναγνώριση :

Το πείραμα, μιμήθηκαν η Αργεντινή, η Αυστραλία, η Βολιβία, η Βραζιλία, ο Καναδάς, η Κόστα Ρίκα, η Κούβα, το Εκουαδόρ, το Περού, η Σκωτία και πρόσφατα οι περισσότερες πολιτείες της Βόρειας Αμερικής.. 

Προηγούμενο άρθροΠερί ταμπελών: Δυο λόγια
Επόμενο άρθρο“Νιώθω στις φτέρνες μου ξανά του Ροσινάντε τα πλευρά” | Social Waste live @ Patras
ΚΑΡΥ ΓΚΛΕΖΑΚΟΥ
Είμαι δημοσιογράφος από πάντα. Και θα παραμείνω μέχρι τελευταίας πνοής. Εντάξει έκανα σύνταξη κι εκφώνηση δελτίων ειδήσεων σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, έκανα την αρχισυντάκτρια και τη ρεπόρτερ, έκανα τη διευθύντρια και μ' επιτυχία αλλά τι τα θες μάνα μου, ούτε λεφτά έβγαλα ούτε γκόμενο πρόλαβα να καπαρώσω.. Το να γράφω ήταν ψυχανάλυση, τρόπος διαφυγής από τον κόσμο του "αλλού ντ' αλλού" . Απεχθάνομαι τα πρέπει και τους κανόνες, αγανακτώ με τους ατσαλάκωτους ανθρώπους, τους φλύαρους, με μακιγιαρισμένες συμπεριφορές και ζωές. Έχω ψύχωση με τα σκυλιά κι ενίοτε είμαι κυκλοθυμική. Αλήθεια είναι, ότι πραγματικά δυνατός είναι αυτός που παραδέχεται τις αδυναμίες του. Το σημαντικότερο προσόν είναι να διαφέρεις από την μάζα, χωρίς όμως να την περιφρονείς.. Το' χεις;