Κοινοποιησεις

Ο ποιητής πήρε το μαχαίρι,
το έβαλε στο λαιμό του κι άρχισε να γράφει.

Έτσι, κατάφερνε να διατηρεί την παλινδρόμηση του χρόνου,
την ασάφεια του έρωτα και την ακρίβεια του θανάτου.
Μπορούσε, με την πίεση της λεπίδας,
να δει καθαρότερα τα σχήματα που προορίζονταν
για τον ίδιο και τους αναγνώστες του.
Η αγωνία του είχε μια αίσθηση κι ένα ξεκάθαρο σώμα
να την εκκινεί και να την φέρει.
Στην κόψη του μαχαιριού άνθιζαν ουσιαστικά
και ρήματα κι οι λύσεις κάθε λογισμού του.

Έπειτα, όταν ο ποιητής αναγνώριζε πως το αίμα
που ξανά κύλησε μπορούσε να θεωρηθεί αρκετό,
και πως σαν δικό του μπορούσε πια να το τιμά,
σταματούσε τις λέξεις,
τραβούσε το μαχαίρι απ’ το λαιμό του,
το καθάριζε ευλαβικά
και το τοποθετούσε στην ιδιαίτερη θήκη του,
δίπλα στα χαρτιά του.

(Από τη συλλογή ποιημάτων: ΕΝΑ ΕΤΣΙ | Εκδόσεις: Αγάυη | Αγρίνιο 2020 | Εξώφυλλο δημοσίευσης: Σκίτσο από τη συλλογή.)