Κοινοποιησεις

Άκου, η νύχτα κλαίει,
Θρηνεί για τα χαμένα της παιδιά
Λέει πως αυτή φταίει αν τώρα πονάνε
Κοίτα
Ένα αγόρι τρέχει,
να ξεφύγει από αόρατους εχθρούς προσπαθεί
Ένα κορίτσι τρέχει κι αυτό
Αόρατα τέρατα την κυνηγάνε από την γέννα
Τα παιδιά γράφουνε στίχους στους τοίχους της μάνας πόλης
Τους τέλειωσαν τα χαρτιά, βλέπεις
Που θα πάει όλη τούτη η θλίψη και η δίψα
για ζωή που κουβαλάνε?
Θέλανε να πετάξουν, λένε,
κι είναι αυτή η μάνα που τους το στέρησε
Θέλουνε να την δουν να καίγεται, έτσι λένε,
μα δεν τον εννοούν
Είναι απλά θλιμμένα
Έχουν αγάπη μες στα χέρια κι έναν φόβο
πάντα δίπλα απ’ την καρδιά τους, φυλαχτό