Κοινοποιησεις

Έργο εξωφύλλου: Έλλη Κοντού “ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ”

Απ’ το σόλο ενός γαμημένου βήχα διαπιστώνω την πειραγμένη διασκευή της πρώτης εκτέλεσης του λάρυγγα της μάνας μου

κι ό,τι ανείπωτο φυλούσα το έβηξα όλο στο κρυολόγημα
κι η πρόφαση υγρής μύτης να σε σνιφάρει στα στενά, πιστό τσοπανοσκυλάκι

κι η προσπάθεια να ξεχειλώσεις το μανίκι αφού ξέμεινες από χαρτομάντιλα
κάποιοι τα πουλάνε την ώρα που πηγαίνεις για δουλειά
αλλά έχεις γίνει σωστός μή μου άπτου.

-Αψού –

Πες έναν αριθμό..
-28.

Ο αριθμός που είπες είναι ψεύτικος.

Κάθε φορά που σκουπίζεις τη μύξα στο μανίκι πασχίζεις ν’ αναστείλεις τα 30.
Δημοτικό μυρίζεις.

Το κάπνισμα επιταχύνει σαδομαζοχιστικά τον βήχα
τον άλλο που δεν κρύβεται θε να κρύψει, μα εσύ τρέμεις.

Θες μια αγκαλιά;
Όλη τη νύχτα, με το τσιγάρο αντί θερμόμετρο.

Χειμώνας,
ο αποκαλυπτικότερος των ξόβυζων του θέρους..

 

Προηγούμενο άρθροΈνα ποίημα για το… Δημόσιο
Επόμενο άρθροBob Dylan – Hurricane
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΑΤΣΑΔΟΥΡΗ
σαρκοφάγα ενεργητικοπαθητική προδιάθεση για αρπαχτές με λέξεις. χωρίς αγκαλιά. ανιάτως πάσχουσα από χρόνιο σεξισμό για την πάρτι τους. εντοσθιώνω ψαχουλευτικά ανθρωπάρια, παπάρια, στιγμές, στυγνές, ψαχουδουλεύοντας χωρίς τακτ οισοφάγους και στομάχια. μεγάλωσα σε χωριό. πιστεύω στο μάτην