Κοινοποιησεις
Κάποιες φορές
σε βρίσκω
σκαλωμένη λέξη
σε μια ξεχασμένη
στιγμή της μέρας.
Βγάζω τότε την παλιά
γραφομηχανή της μητέρας
κι αρχίζω να γράφω ατέλειωτες
σελίδες με δάχτυλα
που πληκτρολογούν ηδονικά
πάνω στο γερασμένο σώμα της.
Ξεθωριάζει η πόλη
οι δρόμοι ορίζουν
αποστάσεις και κίνηση
ψάχνω στον χάρτη της μνήμης
μια γειτονιά με θερινά σινεμά
έρωτες απαγορευμένους
καφέ μοιρασμένο στα δυο.
Εκεί που είχα τόσα
μα δεν είχα εσένα.
Έχω πάψει από καιρό να καπνίζω
όμως κάτι τέτοιες στιγμές
νιώθω την ανάγκη ν’ ανάψω
το πιο βαρύ άφιλτρο
και να ζαλιστώ ρουφώντας
όλα τα όχι που με στοίχειωσαν.9
Νοθευμένη ζωή, σκορπισμένη
σε μικρά τρίμματα
τότε που κράτησα το σκισμένο
απ’ το τροχαίο μπλουτζίν
τρόπαιο, να με δυναμώνει
στις θλίψεις που θα ’ρθουν
τότε που μαγνητοφωνούσα
σε κασέτες
τραγούδια αγαπημένα
και χάριζα τους στίχους μου
στους αυτόχειρες του μέλλοντος
δίχως μια υποτυπώδη
πίστωση αισθήματος,
τότε που ονειρευόμουν
γκρίζες σοφίτες στο Παρίσι
–près de la Seine–
κι ένα καράβι
για να γυρίσω τον κόσμο.
Κάποτε θα ήθελα να γράψω
για όλα τ’ αμήχανα φιλιά που έδωσα
για όλα τα βλέμματα που μ’ έδεσαν
για όλα τα ονόματα που χάραξα
πάνω σ’ ένα ά-φ-υλο σώμα,
πριν το αποθέσω
στο κοιμητήρι της ψυχής.
Και να σε πάρω μια βόλτα
με το παλιό, παιδικό μου ποδήλατο
δείχνοντάς σου ένα-ένα
όλα τα γδαρσίματα της ζωής μου.
 
(Στο ῶ της πιο γενναίας λέξης | Εκδόσεις: Οσελότος)