Κοινοποιησεις
Μα την αγάπη μας δεν αντέχουμε
Ανοίγουμε τα φτερά μας, μα
δεν πετάμε
Πέφτουμε
Ήμασταν σαν τον ήλιο,μα
με τα χλωμά της πέπλα μας έντυσε η σελήνη και
 
Γίναμε χαρακιές
απάνω σε σάρκες εφηβικές
Γίναμε ζωγραφιές
απάνω στην άσφαλτο από αίμα
Γίναμε όνειρα από σκόνη πάνω σε μάρμαρα σπασμένα
Γίναμε όλα όσα είπαμε ότι ποτέ δεν θα γίνουμε
Ώσπου ένα βράδυ σπάσαμε την λήθη μας
Είχαμε λυγίσει
από το βάρος της αγάπης εκείνης,
που δεν αντέχαμε
Ανεβήκαμε στο πιο ψηλό βουνό
Κι όλα τα αστέρια τ’ουρανού πέσανε στα κεφάλια μας
Έμεινε μόνο ένα°
μια χρυσαφένια κηλίδα σε φόντο μοβ
 
Γίναμε σαρκοβόρα πουλιά, τελικά
Φάγαμε τ’ αόρατα κλουβιά μας
και πετάξαμε ψηλά
Κι ήταν ωραία, ήτανε τόσο ωραία
Εκεί ψηλά!