Κοινοποιησεις

 

Δε θυμάμαι που μα άκουσα πως όταν μέσα σου
ο καιρός ανταριάζει κι ετοιμάζεται να ξεσπάσει
κι ετοιμάζεσαι να ξεσπάσεις και συ,
τότε μόνο κάτι αρχίζει να στροβιλίζεται αδιάκοπα
και πως οι αργά κινούμενοι κύκλοι του έχουνε άστατα φάλτσα.

Ακίνδυνο είπαν νομίζω, σχεδόν τρυφερό,  με έλξη μηδενική.
Δεν παρασύρει  τίποτα,  δε σε τραβά.
Στροβιλίζεται μόνο θαρρείς σαν γιγάντια μπαλαρίνα πλανόδιου λουνα-παρκ
που αναδύθηκε ξαφνικά χωρίς να υπάρχει  γιορτή,
χωρίς να υπάρχουν λαμπιόνια να στολίζουν το φουστάνι
που έχει μια θέση μόνο,
χωρίς να υπάρχει κανείς εκεί για να αγοράσει εισιτήριο
παρά μόνον εσύ.

Εσύ που κοιτάς τις περιστροφές της κενής θέσης
και κάπου έχεις ξεχάσει το πορτοφόλι σου.

Μισός κύκλος και βυθίζεται.  Άλλος ένας την εμφανίζει  ξανά.
Κι όλα αυτά δωρεάν.
Πως μαγεύουν τούτα τα φάλτσα……
«Εν τω μέσω συνταρακτικών καταιγίδων κρύβεται η ελεήμονος δίνη».
Έτσι ονόμασα το κάτι και δε μοιάζει με άλλη καμιά.
Περιμένει  να σε σκουπίσει  στοργικά
και  ύστερα αδίστακτα να σε πετάξει έρμαιο στην υπόλοιπη καταιγίδα
που σίγουρα ξέρεις πως σε περιμένει μετά.
Να σε πετάξει κι αποκτώντας φωνή ξαφνικά –
τη δική σου –  να πει:
«Τράβα να το τελειώσεις τώρα!!!».

Και συ,
ωωω εσύ έτσι όπως στέκεσαι  τώρα απέναντι,
βρεγμένος ως το κόκκαλο,
κουβαλώντας μέσα σου μόνιμους κεραυνούς
που τους προσέλκυσαν τα αρνητικά σου φορτία
όταν κάποτε πάλεψαν με τα θετικά,
σέρνοντας σκέψεις που υποχώρησαν στις πράξεις ξανά,
κυνηγώντας ακόμα όλα αυτά που ήθελες να μπορούσες να φτάσεις.
Για δες εσύ!!!
Κάνεις σχέδια πως  ν’ αγγίξεις τα φάλτσα.
Ταυτόχρονα με έπαρση  γελάς δυνατά.
Αυτοί οι κύκλοι είναι ακίνδυνοι.
Κι εσύ πέρασες τόσα.
Κάπου ανάμεσα θυμώνεις βουβά.

Η  έλξη είναι μηδενική κι ούτε σε νοιάζει
τι λένε βρε αδερφέ,
μα  ανεξήγητα δεν μπορείς να τραβήξεις το βλέμμα
και να φύγεις μακριά.
Και ας πέρασες τόσα.

Κυρίως όμως αποφεύγεις  να σκέφτεσαι πως για να υπάρχει αυτό
το κάτι εκεί – η ελεημοδίνη μου –
έχεις μπροστά σου μια καταιγίδα κομμένη στα δυο.
Ναι είναι αυτό που φοβόσουν.
Για άλλη μία φορά.

Και τα δύσκολα;
Πέρασαν;
Είναι ακόμα μπροστά σου;
Βρίζεις θεούς.
Βρίζεις  δαίμονες.

Μα έλα λοιπόν!!!

Όσο αργείς απομακρύνεται
και είσαι ήδη βρεγμένος ως το κόκκαλο,
ριζωμένους κεραυνούς κουβαλάς,
ακόμα στα θέλω δεν έφτασες κι εκεί,
εκεί  λένε πρέπει να είναι για λίγο στεγνά.
Πως μπορείς  να μου λες δεν τολμάς;

Προηγούμενο άρθροΈνα όνειρο για το όνειρο
Επόμενο άρθροΣ’ αγαπώ κι αγαπώντας σε σε περιέχω
ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΔΥΛΗ
Ζω σε μια πόλη με θάλασσα, κατάγομαι από μια πόλη με λίμνη. Παντού νερό… Εγώ όμως δηλώνω της γης επειδή δεν μπορώ να δηλώσω αερικό. Γράφω συνέχεια ακόμα κι όταν δεν κρατώ στυλό, ακόμα κι όταν μου λείπει το χαρτί εγώ γράφω. Καταγράφω είναι μάλλον η σωστή λέξη. Επίμονα, επίπονα καταγράφω συναισθήματα: Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρώ. Έκρυψα σε ένα βιβλίο τις πρώτες καταγραφές, για να μην τις χάσω. Πλυμένα Λάβαρα και γω υπογράφοντας συγγραφέας του, ταυτόχρονα υποσχέθηκα να συνεχίσω -χωρίς στυλό χωρίς χαρτί- να ψάχνω συναισθήματα : Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρω. Πιστεύω στον καλύτερο μας εαυτό όμως δε με ξαφνιάζει και ο χειρότερος. Ονειροβατώ με ρεαλιστικό τρόπο κι έτσι στριμώχνω μια δική μου ανεπίσημη πραγματικότητα μέσα στην άλλη. Την επίσημη. Αγαπώ τις αυθόρμητες πράξεις, απεχθάνομαι τις σκόπιμες απραξίες. Θυμάμαι το χθες, περιμένω το αύριο, ζω το τώρα.