Κοινοποιησεις

Επιμέλεια: Κάρυ Γκλεζάκου “ΕΝΟΙΚΟΣ”

Εξαρχειώτισσα δεν υπήρξα ποτέ αν και η σχολή δημοσιογραφίας που φοίτησα ήταν στην οδό Σουλτάνη.
Το «Kαφέ-Διπλό» και η «Ίντριγκα» ήταν  για χρόνια τα στέκια μου σε καθημερινή βάση.
Όλη η περιοχή  έκτοτε, έγινε λατρεμένη συνήθεια..
Τότε ήμουν 19, τώρα κοντεύω τα 50.
Τα Εξάρχεια αγαπιούνται από νέους κάθε εποχής  γιατί  «είναι ιδέα».
Μεγαλώνει γενιές και γενιές στα σπλάχνα του..
Τις μεγαλώνει, όπως μεγάλωσα κι εγώ με αρχές, με  αγάπη στο συνάνθρωπο, με ελευθερία σκέψης, με συνωστισμό και ανταλλαγές νέων ιδεών, βιβλίων, απόψεων.
Ακόμα κι όσοι δεν ήταν το ίδιο τυχεροί με μένα, πάλι έβρισκαν απάγγιο  στους κόλπους των Εξαρχείων.
Αναπτύχθηκαν συλλογικότητες μεταξύ αυτών των ανθρώπων.
Που μέλημά τους έγινε να εξελίξουν και να προστατεύσουν  την περιοχή που αγάπησαν, με κάθε τρόπο!!
Στη δική μου φοιτητική εποχή της δεκαετίας του ’90, αναταραχές, επεισόδια  και δακρυγόνα υπήρχαν γύρω και στην ευρύτερη  περιοχή του Πολυτεχνείου και των Εξαρχείων κάθε χρόνο στις 17 Νοέμβρη.
Μέχρι τότε, λέξεις όπως  ναρκέμποροι, ναρκόπιατσες, ξυλοδαρμοί, και ένοπλες επιθέσεις  ήταν γνωστές μεν, αλλά στα βιβλία ή  στ’ αστυνομικά έργα .

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΩ, είναι πως τα τελευταία 30 σχεδόν χρόνια, όλοι μηδενός εξαιρουμένου, πιστεύουν πως τα Εξάρχεια είναι μια περιοχή που κουμάντο κάνουν ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ.

Που να φανταστώ  πως θα έφτανε η στιγμή που δεν θα μπορούσα  να πάω με την ίδια ευκολία να πιώ τον καφέ ή το ποτό μου στα Εξάρχεια,  επειδή  είμαι δημοσιογράφος και δεν έχω πάει  σε πορεία, φωνάζοντας «μπάτσοι γουρούνια, δολοφόνοι» και αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι», ώστε να  αποκτήσω ‘ελευθέρας’ στο άβατο..
Όλοι πιστεύουν, πως σε κάθε γωνία πίνουν και πουλάνε ναρκωτικά, όλοι  είναι πρεζάκηδες και γενικά  πίσω από τη λέξη «άβατο» των Εξαρχείων, εσκεμμένα κρύβουν τη βρωμιά μιας  μοναδικής περιοχής..
Σόρυ κιόλας, αλλά ούτε ρουφιάνα είμαι ούτε πρεζάκιας..
Και στις δύο περιπτώσεις θα υπήρχε χρήμα στα χέρια μου..

Τώρα υπάρχουν μόνο μούντζες δωρεάν..

ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ εσείς όλοι που κατηγορείτε τα Εξάρχεια, ότι οι ίδιοι οι ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ  είναι που προσπαθούν να  διώξουν τα ναρκωτικά από την περιοχή,  καθώς -όπως  υποστηρίζουν-
« οι ναρκομαφίες με την κάλυψη της αστυνομίας, επιχειρούν να μετατρέψουν την περιοχή σε πιάτσα ναρκωτικών και να επιβάλλουν στη γειτονιά και στους δρόμους, το ¨νόμο του ισχυρού¨ και το φόβο»;

Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν, οι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ,(δεν είναι η πρώτη φορά) πραγματοποίησαν συγκέντρωση και πορεία στη γειτονιά, στις 17 Φεβρουαρίου 2018, ενάντια στην κρατική καταστολή και τον κοινωνικό κανιβαλισμό.
Τέτοιου είδους κοινητοποιήσεις  που σκοπό έχουν να «απαντήσουν» ειρηνικά  σ’ ένα πλήθος επιθέσεων με ξυλοδαρμούς  κι ένοπλες απειλές  που έχουν δεχθεί θαμώνες  ή κατοίκοι της περιοχής, ώστε να ξεβρωμίζει σιγά – σιγά  ο τόπος, δεν είναι κάτι που πρέπει να απαξιώνουμε..
Η συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε, είχε σαφή στόχο τη ναρκόπιατσα που είχε στηθεί σ ‘ εκείνο  το σημείο και στάλθηκε ένα ηχηρό μήνυμα όχι μόνο στους ναρκέμπορους που λιμαίνονται την περιοχή όσο  και το κράτος  που τους αξιοποιεί και καλύπτει την αντικοινωνική τους δράση.
Φανταστείτε ότι αναρχική δεν υπήρξα ποτέ τόσο όσο ήλπιζα..
Μεγαλώνοντας έμαθα να ξεχωρίζω την καλή από την.. κακή αναρχία..
Για μένα, καλός αναρχικός, είναι ο άνθρωπος  που πιστεύει στη μη βία, στο σεβασμό των ανθρώπων και των ζώων, στην αμοιβαία ανοχή στην πειθώ..
Στα δύο τελευταία δεν τα πήγα ποτέ καλά και κάπου εκεί  έμεινα μεταξεταστέα στην ομάδα των Αναρχικών..
Για μένα -ξαναλέω- τα υπόλοιπα, είναι τραμπουκισμοί και αλητείες..

Προηγούμενο άρθροΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ: OTAN TO BAΤΙΚΑΝΟ ΑΓΑΠΗΣΕ ΕΝΑΝ ΠΟΥΣΤΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ.
Επόμενο άρθροAνά(σ)ταση
ΚΑΡΥ ΓΚΛΕΖΑΚΟΥ
Είμαι δημοσιογράφος από πάντα. Και θα παραμείνω μέχρι τελευταίας πνοής. Εντάξει έκανα σύνταξη κι εκφώνηση δελτίων ειδήσεων σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, έκανα την αρχισυντάκτρια και τη ρεπόρτερ, έκανα τη διευθύντρια και μ' επιτυχία αλλά τι τα θες μάνα μου, ούτε λεφτά έβγαλα ούτε γκόμενο πρόλαβα να καπαρώσω.. Το να γράφω ήταν ψυχανάλυση, τρόπος διαφυγής από τον κόσμο του "αλλού ντ' αλλού" . Απεχθάνομαι τα πρέπει και τους κανόνες, αγανακτώ με τους ατσαλάκωτους ανθρώπους, τους φλύαρους, με μακιγιαρισμένες συμπεριφορές και ζωές. Έχω ψύχωση με τα σκυλιά κι ενίοτε είμαι κυκλοθυμική. Αλήθεια είναι, ότι πραγματικά δυνατός είναι αυτός που παραδέχεται τις αδυναμίες του. Το σημαντικότερο προσόν είναι να διαφέρεις από την μάζα, χωρίς όμως να την περιφρονείς.. Το' χεις;