Κοινοποιησεις

Ήθελα πάντα ένα μεταξωτό φόρεμα.
Κατά προτίμηση κόκκινο, κατά προτίμηση βραδινό.
Σε στιγμές φιλαρέσκειας στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη και αν έκλεινα τα μάτια αντανακλούσε η εικόνα του ανύπαρκτου ρούχου.
Άκουγα και το θρόισμα που βασίζονταν σε φήμες  και το ήθελαν ανάλαφρο,  αεράτο  και πάνω απ’  όλα αριστοκρατικό.
Aν υποθέσουμε πως το αριστοκρατικό  παράγει κάποιο ήχο.
Ήμουν ιδιαίτερα απαιτητική με το μάκρος του και δεν παζάρευα ούτε ένα εκατοστό.
Το ήθελα βλέπεις μακρύ.
Να σταματά ακριβώς στους  αστραγάλους  για να φαίνονται τα ψηλά πέδιλα  για τα οποία δε με απασχολούσε ιδιαίτερα το σχέδιο μια που ο ρόλος τους ήταν κομπάρσου.
Πρωταγωνιστής το φόρεμα.
Tο μεταξωτό.
Ιδιαίτερη ανάλυση ποτέ δεν σκέφτηκα να κάνω, θεωρώντας πως κάθε γυναίκα  – αν τη ρωτούσες- την ίδια επιθυμία θα εξέφραζε μα  κι αν δε τη ρωτούσες, την ίδια επιθυμία θα έκρυβε κάπου μέσα στη ντουλάπα της φαντασίας της.
Μια ακίνδυνη επιθυμία, όμοια με αρκετών γυναικών, που είχαν καθρέφτη και  μερικές φορές στέκονταν να δουν το είδωλό τους.
Ένα είδωλο εντελώς διαφορετικό απ’ αυτό  που στην πραγματικότητα αντανακλούσε ο γυάλινος κριτής.
Το είδωλο μιας γυναίκας που φορούσε ένα κόκκινο μεταξωτό φόρεμα που έφτανε  έως τους αστραγάλους κι επισκίαζε τα  ψηλά πέδιλα.
Μιλάμε για αληθινό μετάξι τώρα και όχι κάποια ακριβή απομίμηση .
Δεν το βρίσκω καθόλου παράλογο και νομίζω θα συμφωνείς και συ.
Τα φύλλα της μουριάς είναι η μοναδική τροφή των μεταξοσκωλήκων.
Αυτό το μυστήριο έντομο, είναι που δημιουργεί το πραγματικό μετάξι, το οποίο εκκρίνει  από δύο μεταξογόνους αδένες και με συγκεκριμένες κινήσεις πλέκει το κουκούλι από μέσα  προς τα έξω  σε συνθήκες απόλυτης ησυχίας,  με απώτερο σκοπό να κρυφτεί εκεί μέσα και κάποια στιγμή να  φτάσει στο στάδιο του τέλειου εντόμου.
Με λίγα λόγια να μεταμορφωθεί σε πεταλούδα σπάζοντας το μεταξένιο του καταφύγιο.
Αυτό ακριβώς το καταφύγιο,  που ήταν απαραίτητο εάν ήθελα  διακαώς   να  μεταμορφωθώ στη γυναίκα της  ακίνδυνης επιθυμίας μου και συ στη γυναίκα της δικής σου επιθυμίας.
Από κάθε κουκούλι έμαθα πως παίρνουμε, με την κατάλληλη διεργασία,  έως και 2.500 μέτρα μεταξωτής κλωστής.
Μη διακεκομμένης.
Πόσο εντυπωσιάστηκα με αυτό!!!
2.500 μέτρα κλωστής που έχει μόνο δύο άκρες.
Αρχή και τέλος…
Πόσα μέτρα να θέλω για το φόρεμα;
Αποκλείεται να φτάσει ένα κουκούλι δε νομίζεις;
Θα θέλει σίγουρα έναν διψήφιο αριθμό και ίσως δεν είναι ο πρώτος αριθμός το 1,  ίσως να  είναι το 9.
99 κουκούλια  Χ  2.500 μέτρα = 247.500 μέτρα  99 μεταξωτών κλωστών που θα έχουν η καθεμία δυο άκρες.
Αρχή και τέλος.
Μη διακεκομμένο.
Μπορεί να φαντάζουν πολλά, μα είπα πως το ήθελα μακρύ έως τους αστραγάλους.
Ένοιωσα μια έξαψη και αναρωτήθηκα που; που θα μπορούσα να βρω αυτές τις κλωστές.
Το κόκκινο φόρεμα είχε ήδη αρχίσει να σχηματίζεται  στο νου μου κι εγώ προσέθετα  πάνω του χαριτωμένες λεπτομέρειες:
Μια ζώνη, ένα βαθύ ντεκολτέ, λίγη  ασημένια κλωστή στο στρίφωμα..
Αριστούργημα υψηλής ραπτικής!!!
Συνέχισα να συλλέγω πληροφορίες με ενθουσιασμό μικρού παιδιού.
Ενός παιδιού που μεγάλωσε απότομα, που σχεδόν έγινε μεσήλικας  σε χρονικό διάστημα μικρότερο απ΄ όσο διαρκεί ένα πετάρισμα των βλεφάρων.
Για να είναι συνεχόμενη η κλωστή, για να έχει μόνο δυο άκρες απαραίτητη προϋπόθεση είναι λέει η απόπνιξη των κουκουλιών, αλλιώς  θα χαλάσουν, αλλιώς θα τρυπήσουν,  αλλιώς θα είναι για πέταμα.
Δηλαδή για να μεταμορφωθώ εγώ σε κείνη την επιθυμητή γυναίκα δεν θα πρέπει  το έντομο ποτέ να φτάσει στο τέλειο στάδιο;
Της πεταλούδας;
Επειδή θα έχει τρύπες το καταφύγιο που έφτιαξε, πλέκοντας μέρα-νύχτα 2.500 μέτρα κλωστής  και  θα είναι για πέταμα;
Aνατρίχιασα.
Αποφάσισα πως το μετάξι μου προκαλεί αλλεργία.
Αποφάσισα ότι ποτέ δε μου άρεσε η υφή και ή όψη του και μετά….. μετά έτρεξα να ποτίσω τη μεγάλη μουριά του κήπου μου.
Θα πρέπει να φυτρώσουν κι άλλα φύλλα, κι άλλα φύλλα.
Θα πρέπει γίνουν περισσότερα κουκούλια    σε συνθήκες απόλυτης ησυχίας  που  εγώ δε θ’ αναζητήσω ποτέ.
Το μόνο που θα  ψάχνω με το βλέμμα μου  θα είναι  οι πεταλούδες, επειδή θα ξέρω πως εκείνες κατάφεραν να φτάσουν στο τέλειο στάδιο  κι εγώ, απέφυγα μια πιθανή αλλεργία..

Προηγούμενο άρθροΤο πνεύμα ανυποταξίας
Επόμενο άρθροΤι παράξενη αγάπη…
ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΔΥΛΗ
Ζω σε μια πόλη με θάλασσα, κατάγομαι από μια πόλη με λίμνη. Παντού νερό… Εγώ όμως δηλώνω της γης επειδή δεν μπορώ να δηλώσω αερικό. Γράφω συνέχεια ακόμα κι όταν δεν κρατώ στυλό, ακόμα κι όταν μου λείπει το χαρτί εγώ γράφω. Καταγράφω είναι μάλλον η σωστή λέξη. Επίμονα, επίπονα καταγράφω συναισθήματα: Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρώ. Έκρυψα σε ένα βιβλίο τις πρώτες καταγραφές, για να μην τις χάσω. Πλυμένα Λάβαρα και γω υπογράφοντας συγγραφέας του, ταυτόχρονα υποσχέθηκα να συνεχίσω -χωρίς στυλό χωρίς χαρτί- να ψάχνω συναισθήματα : Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρω. Πιστεύω στον καλύτερο μας εαυτό όμως δε με ξαφνιάζει και ο χειρότερος. Ονειροβατώ με ρεαλιστικό τρόπο κι έτσι στριμώχνω μια δική μου ανεπίσημη πραγματικότητα μέσα στην άλλη. Την επίσημη. Αγαπώ τις αυθόρμητες πράξεις, απεχθάνομαι τις σκόπιμες απραξίες. Θυμάμαι το χθες, περιμένω το αύριο, ζω το τώρα.