Κοινοποιησεις

Πιο πολύ μου τράβηξε την προσοχή ο λεπτός σπάγκος παρά το φαντασμαγορικό τίποτα που πάνω του το είχαν δέσει.

Κλυδωνίζονταν ανυπεράσπιστος στη διάθεση του σχεδόν ανύπαρκτου ανέμου, δίνοντας την εντύπωση ότι κάποιος το έχασε, κάποιος που δεν είχε φροντίσει να το ασφαλίσει γερά περνώντας το – δυο και τρείς φορές- στα δάχτυλα του.

Ασυναίσθητα άπλωσα το χέρι μήπως και καταφέρω να σταματήσω το φευγιό του μα σαν σήκωσα το κεφάλι και είδα τι συγκρατούσε η άλλη άκρη του, μετάνιωσα και μάλιστα έχωσα το πρόθυμο χέρι μου βαθιά στη τσέπη και αδιαφόρησα για τη τύχη του.

Ένα μπαλόνι γεμάτο ήλιον!!!
Απ’ αυτά τα απίθανα που μιμούνται φιγούρες κινουμένων σχεδίων, ένα τεράστιο δελφίνι για την ακρίβεια.

Μόρφασα με αηδία.
Όχι για το δελφίνι αλλά για το τεχνητό αέρα που γέμιζε τα σωθικά του.

Ήλιον… τι ξέρω γι’ αυτό;

Άοσμο, άχρωμο, άγευστο μα παρ’ όλα τα στερητικά που προηγούνταν των επιθέτων του.. ευγενές αέριο..

Γέλασα.. με το ευγενές που τόσο πολύ ταίριαζε με το φαντασμαγορικό τίποτα.

Κι ύστερα, ύστερα θυμήθηκα τα άλλα μπαλόνια.
Εκείνα τα πατροπαράδοτα στρόγγυλα που μόνο το χρώμα και το μέγεθος τα έκανε να διαφέρουν μεταξύ τους.

Το χρώμα, το μέγεθος…. και ο εγκλωβισμένος αέρας στο μέσα τους.

Ανάσες οξυγόνου που φύσηξαν κάποια χείλη.
Τι να σκέφτονταν άραγε την ώρα εκείνη ο νους;
Μυστικά λες που αφέθηκαν να παρασυρθούν απ’ τον άνεμο;
Αν αυτές οι ανάσες είχαν φωνή, πόσες λέξεις θα στοίβαζαν εκεί μέσα;

Σ’ αγαπώ.

Σε μισώ.

Μου λείπεις.

Σε ξέχασα.

Χάθηκες.

Χάθηκα.

Όσο πιο μεγάλο το μπαλόνι, τόσες περισσότερες οι ανείπωτες λέξεις.
Όσο πιο ελαφρύ, τόσο πιο ασήκωτες οι ανάσες.

Και σκέψου τώρα εσύ, σκέψου να διάλεγες λέει , αυτό το γεμάτο από επώδυνες, δικές σου ανάσες μπαλόνι, να μη το έδενες με σπάγκο, να μη το άφηνες στον άνεμο ελεύθερο για να χαθεί παίρνοντας μαζί τα μυστικά σου.
Σκέψου να το κράταγες σφιχτά, να έτρεχες σε κείνον, που σκεφτόσουν όταν- με τα μάτια κλειστά – ακουμπούσες τα χείλη κι έπαιρνες βαθιά ανάσα.
Όταν ξεσπούσες, χωρίς να ξέρεις το μέγεθος, χωρίς να ξέρεις το χρώμα.
Όταν το γέμιζες πνοές, μνήμες, θέλω σου και να το έσκαγες μπροστά του….
Σκέψου να μιλούσε για σένα.

Πόσο εκκωφαντικό θόρυβο θα έκαναν οι λέξεις!!!
Τόσο όσο και η σιωπή που έπνιγες όταν τις κρατούσες πεισματικά μέσα σου και την άκουγες μόνο εσύ… στη διαπασών.

Σ’ αγαπώ….. Κόκκινο

Σε μισώ…….. Κίτρινο

Μου λείπεις.. Μπλε

Σε ξέχασα…. Πράσινο

Χάθηκες….. Άσπρο

Χάθηκα….. Άσπρο…

Σκέψου…….

Προηγούμενο άρθροJesus Christ Superstar | Θέατρο Ακροπόλ 29, 30, 31/3 & 1/4
Επόμενο άρθρο(μην ευλογείς)
ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΔΥΛΗ
Ζω σε μια πόλη με θάλασσα, κατάγομαι από μια πόλη με λίμνη. Παντού νερό… Εγώ όμως δηλώνω της γης επειδή δεν μπορώ να δηλώσω αερικό. Γράφω συνέχεια ακόμα κι όταν δεν κρατώ στυλό, ακόμα κι όταν μου λείπει το χαρτί εγώ γράφω. Καταγράφω είναι μάλλον η σωστή λέξη. Επίμονα, επίπονα καταγράφω συναισθήματα: Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρώ. Έκρυψα σε ένα βιβλίο τις πρώτες καταγραφές, για να μην τις χάσω. Πλυμένα Λάβαρα και γω υπογράφοντας συγγραφέας του, ταυτόχρονα υποσχέθηκα να συνεχίσω -χωρίς στυλό χωρίς χαρτί- να ψάχνω συναισθήματα : Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρω. Πιστεύω στον καλύτερο μας εαυτό όμως δε με ξαφνιάζει και ο χειρότερος. Ονειροβατώ με ρεαλιστικό τρόπο κι έτσι στριμώχνω μια δική μου ανεπίσημη πραγματικότητα μέσα στην άλλη. Την επίσημη. Αγαπώ τις αυθόρμητες πράξεις, απεχθάνομαι τις σκόπιμες απραξίες. Θυμάμαι το χθες, περιμένω το αύριο, ζω το τώρα.