Κοινοποιησεις

.
8bafcd0638a7184fbc99bfd35cf7a034.jpg

Γράφει η Ελένα Ρόουζ

Βλέπω το φως ν’ αντανακλάει στις ταράτσες μιας ξεπεσμένης πόλης
που αιώνια θρηνεί.
Για ‘κείνες τις χρυσαφένιες μέρες που ‘χουνε φύγει ανεπιστρεπτί
Μια τζούρα νοσταλγίας, η ανάσα μου βαριά.
Όπου κι αν κοιτάξω σ’ αυτή την πόλη βλέπω Εκείνη,
τελικά.
Εκείνη που ‘τανε πλασμένη από βελούδο και σκουριά.
Βασανισμένη ομορφιά, λαξεμένη στο τσιμέντο.
Ντυμένη με περίτεχνα φορέματα,
να κρύβουν τις ρωγμές της.
Η φύση της πλανεύτρα, αθεράπευτα ρομαντική.
“Εκεί που δεν είναι ο χρόνος, εκεί είναι η Αγάπη”
Εκείνη μου το χε πει.
Ίσως να μην φτάσουμε ποτέ εκεί.
Αλλά η ελπίδα είναι τόσο γοητευτική.
Τριαντάφυλλο που άνθισε πάνω στης πόλης τα συντρίμμια.