Χοροί ανάψαν, μουσικές
Φωτιές στους πάνω δρόμους
Μια αύρα αποπνικτική
Ζωής, φορώ στους ώμους
Μια κοροϊδία φοβερή
Ένα χαμένο βήμα
Να μείνει η καρδιά στεγνή
Απ’ το μεγάλο κύμα.
 
Έξω να γίνεται γιορτή
Κι εγώ να λείπω
Όσα μου ‘μάθαν πως μπορώ
Εκείνα μόνο λαχταρώ
Σ’ αυτά ανήκω.
 
Κλωνάρια πλέκεις πασχαλιάς
Τετράφυλλα μασάς τριφυλία
Φοράς κοχύλια στα μαλλιά,
Τη θάλασσα στα χείλια.
Μα όσο και να προσπαθώ
Δεν φτάνω να σ’ αγγίξω
Φτερούγα κόντρα στον καιρό
Με τι καρδιά ν’ ανοίξω;
 
Έξω ταξίδι ξεκίνα
Μα εγώ απέχω.
Όσα μου μάθαν πως μπορώ,
Εκείνα μόνο καρτερώ,
Αυτά αντέχω.
 
Για όλα τ’ άλλα μην ζητάς
Να δώσω εξηγήσεις.
Φύγε μακριά μου να σωθείς
Άσε με για να ζήσεις.
Ό,τι πολύ αγάπησες
Στις τσέπες μου δεν έχω.
Όσα μου ‘μάθαν πως μπορώ
Εκείνα μόνο λαχταρώ,
Αυτά αντέχω.
Γράψτε ένα μήνυμα…
Προηγούμενο άρθροΈνα πουλί
Επόμενο άρθροΛΟΓΙΑ
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ
Ο Μιχάλης Κατράκης γεννήθηκε το 1980. Σε ηλικία έξι (6) ετών εντυπωσίασε γονείς και δασκάλους αναδομώντας πλήρως την νεοελληνική ορθογραφία και δημιουργώντας πληθώρα νέων λέξεων από ήδη υπάρχουσες όπως η λέξη «σπήτι» και το ρήμα «πέζο» . Η διεθνής λογοτεχνική κοινότητα τον χαρακτήρισε ως τον «μεγαλύτερο εν ζωή λογοπλάστη» Δεν αρκέστηκε όμως σ’ αυτό. Σε ηλικία 8 ετών κατάφερε να συντάξει έκθεση με θέμα «πως πέρασα το καλοκαίρι» και να περιγράψει σαράντα πέντε (45) μέρες παραθερισμού σε εννιά (9) μόνο σειρές, εκ των οποίων η τελευταία ήταν η εξής: «Τρίτη ήταν που το θάψαμε». Το κείμενο έδωσε νέα ώθηση στο ρεύμα του αφαιρετικού υπερρεαλισμού και συνεχιζει να εμπνέει ακόμα και σήμερα χιλιάδες συγγραφείς παγκοσμίως. Παρά τη φήμη του, μεγάλωσε σχεδόν νορμάλ, πέρασε από τα σύνορα της νεότητας σχεδόν ολοκληρωτικά, βιοπορίστηκε σε διάφορους τομείς σχεδον με επιτυχία και ερωτεύτηκε παράφορα (χωρίς σχεδόν). Ζει από επιλογή στον κόσμο τον δικό του αλλά δέχεται συχνά επισκέπτες. Που και που γράφει για ότι βρει ενδιαφέρον. Το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ό-Ντέι: Το φετίχ της καρδιάς» κυκλοφόρησε το 2007 από τις εκδόσεις ΟΞΥ. Το δεύτερο κυκλοφορεί στις 17/12/2018