Κοινοποιησεις
Τα πίνω ως αργάμιση στα μπαρ – σπίτια μου –
τη νύχτα για ν’ απολαύσω
τη γεύση της
κι έπειτα τη μπλε ώρα χαζεύω τα φώτα –
κεράκια στις κολώνες της –
γαμώ τη Δ.Ε.Η
στη διαδρομή της επιστροφής..
Και όλοι έχουν τα ψυχολογικά τους..
στο δρόμο κάνω σχέδια για το άμεσο μέλλον.
Αυτές οι δευτερόλεπτες σκέψεις, λοιπόν, είναι και οι πιο κρίσιμες.
Αν πάθεις κάτι και δεν έχεις τηλέφωνο,
τη γάμησες,
χμ.. μπα!
Σιγά μη θυμάσαι απ΄ έξω τηλέφωνα εκείνη την ώρα..
Πες ότι γίνεται κιόλας.
Πες ρε παιδάκι μου ότι γίνεται,
κι αφεθείς
στη μοίρα σου
και στ’ αρχίδια σου ν’ αφεθείς,
ουρλιάζει μέσα σου αυτός που δεν πιστεύει σε τίποτα
κι έτσι σώζεσαι.
Ω! Ναι!

Έτσι τα ξεκάνουμε αυτά τα γαμημένα δευτερόλεπτα..
Η τέχνη της αποστασιοποίησης.

Στη ζωή κυλάς σαν το νερό ρυάκι,
ενηλικιώνεσαι σαν το ουίσκι,
αλλά δε σου δίνουν το happy end.

“Είναι οι ανάσες των λύκων, που τριγυρνάν’ μέσα στο σώμα μου.” –
που λέει ο ποιητής.
Κι εγώ,
σχεδιάζω τα λάθη
που θα καώ άμεσα ή δεν θα κάνω ποτέ.
Μετράω ιστορίες μου
και ηλίθια, βαρετά φλερτ
από αυτά που ελπίζω επίσης να μην ζήσω ποτέ..
Σε κρατάει ζωντανό το κάθε χάραμα..
σαν τους φυλακισμένους που κάνουν γυμναστική.
Θέλω να μπω σε μια ταινία του Ντε Πάλμα
και να καθαρίσω τον μπάτσο από την πρώτη σκηνή.
“Να με στείλω ισόβια σε μια αμερικάνικη θάλασσα
της δυτικής ακτής στον Ειρηνικό.
Σε μια θάλασσα ή κάπου σαν θάλασσα..”
Αν όλα πάνε σκατά, θα πεθάνουμε χώρια.

Είναι που θέλω όταν έρθεις να με φωταγωγήσω
και τώρα με σβήνω για οικονομία
και που αδυνατώ στην παρούσα φάση
να σου χαρίσω εκείνο το προάστιο
που πήγαινε με τα μάτια σου –
δε βαριέσαι όμως ,
έτσι κι αλλιώς δική σου είναι η πόλη..
και η Καλλιδρομίου
και τα Εξάρχειά μου…
γιατί είσαι η πιο όμορφη
κι η πιο αθεράπευτα ρομαντική
κι αυτά έχουν την ουσία
και θα γελάμε και θα πετάμε σαν “ιπτάμενοι αναρχικοί”
πάνω απ’ τις ταράτσες
και θα σκάει ο καπιταλιζμός απ’ τη ζήλεια του
που τόσα ευρώ μας έσταξε
κι ούτε ένα θαύμα μισοτιμής
δε μπόρεσε να μας αγοράσει’
μα ποιος νοιάζεται “θαύμα” μου;
..σκέφτομαι και μοιράζομαι σκέτο Jack
και παγωμένες Kaizer στην βεράντα μας.

Όταν χαράζει,
με γονατίζει ο Τομ Γουέιτς με το Jockey Full of Bourbon.
Σιχαίνομαι τα μικρά λάθη από τριών χρονών,
κατα τ’ άλλα.. γέλιο και καύλα κι ανυπακοή.
Χειμώνας είναι εκείνη η βυσσινή ώρα
(όταν βραδιάζει)
Κι όταν χαράζει’
οι σουμιέδες θέλουν, έρωτες και σπάσιμο.

Υ.γ: Μην βάζετε στο ουίσκι πάγο, νερώνει.
Μην κλέβετε του διπλανού τον αναπτήρα
(τυχαία ή από συνήθεια) αφού πρώτα ανάψετε
και ν’ αφήνετε φιλοδώρημα όταν έρθει η ώρα να φύγετε.

γνώμη μου.

Προηγούμενο άρθροNew Town
Επόμενο άρθροΕμένα φοβάμαι
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.