Κοινοποιησεις

Στα προάστια της Αβάνας, αποκαλούν το φίλο γη μου
ή αίμα μου.
Στο Καράκας, ο φίλος είναι ο άρτος μου ή
το κλειδί μου: άρτος, από το αρτοποιείο,
την πηγή του καλού άρτου για τις πείνες της ψυχής`
και κλειδί για…

– Κλειδί, από το κλειδί – μου λέει ο Μάριο Μπενεντέττι.

Και μου διηγείται πως όταν ζούσε στο Μπουένος Άιρες,
τους καιρούς του τρόμου, κουβαλούσε πέντε ξένα κλειδιά
στο μπρελόκ του: πέντε κλειδιά, από πέντε σπίτια, πέντε φίλων:
τα κλειδιά που τον έσωσαν.

(μετάφραση: nathalie)