Κοινοποιησεις

Η παγκόσμια οικονομία έχει ανάγκη από καταναλωτικές αγορές
που να διευρύνονται στο διηνεκές, ώστε να βρίσκει διέξοδο η
αυξανόμενη παραγωγή της και να μην κατρακυλούν τα
ποσοστά κέρδους της.
Ταυτόχρονα όμως έχει ανάγκη από εργατικά χέρια και πρώτες ύλες
σε εξευτελιστικές τιμές, για να μειώνει το κόστος παραγωγής.
Το ίδιο σύστημα που έχει ανάγκη να πουλάει ολοένα περισσότερο,
έχει ανάγκη να πληρώνει ολοένα λιγότερο.
Από αυτό το παράδοξο προκύπτει ένα άλλο παράδοξο:
ο Βορράς διατάζει, όλο και πιο αυταρχικά, το Νότο και
την Ανατολή να πολλαπλασιάσουν τους καταναλωτές τους
αλλά τελικά αυτό που πολλαπλασιάζεται, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό,
είναι το έγκλημα.
Κλέβοντας τα μαγικά φυλαχτά, που προσδίδουν ύπαρξη στους ανθρώπους,
κάθε κλέφτης θέλει να αποκτήσει ό,τι έχει το θύμα του,
για να γίνει ίσος μαζί του.
Οι άνθρωποι αλληλοπαγιδεύονται: σήμερα, στο φρενοκομείο των δρόμων,
ο καθένας μπορεί να πεθάνει από μια σφαίρα:
αυτοί που γεννήθηκαν για να πεθάνουν από πείνα,
αλλά κι αυτοί που γεννήθηκαν για να πεθάνουν από το πολύ φαί.

Δεν είναι δυνατόν να μεταφραστεί σε αριθμούς η πολιτική ισοπέδωση
την οποία επιβάλλουν τα καλούπια της καταναλωτικής κοινωνίας.

Ανάμεσα στις δύο ακραίες καταστάσεις, ανάμεσα στους πάμπλουτους,
που γεμίζουν τις πορνο-οικονομικές σελίδες των περιοδικών Forbesκαι Fortune,
και τους πάμπτωχους, που γεμίζουν τους δρόμους και την επαρχία,
η άβυσσος έχει γίνει πολύ βαθύτερη.
Μια έγκυος γυναίκα στην Αφρική διατρέχει εκατό φορές μεγαλύτερο κίνδυνο
να πεθάνει από ό,τι στην Ευρώπη.
Η αξία των προϊόντων για τα κατοικίδια, που πωλούνται κάθε
χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι τέσσερις φορές
μεγαλύτερη από την συνολική παραγωγή της Αιθιοπίας.
Οι πωλήσεις δύο μόνο γιγαντιαίων εταιριών, της General Motors και
της Ford, ξεπερνούν κατά πολύ την αξία της παραγωγής όλων των
χωρών της μαύρης Αφρικής.
Σύμφωνα με το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη,
δέκα άνθρωποι, οι δέκα πλουσιότεροι των πλουσίων του πλανήτη,
συγκεντρώνουν πλούτο που ισοδυναμεί με την αξία της συνολικής
παραγωγής πενήντα χωρών και τετρακόσιοι σαράντα επτά
πολυεκατομμυριούχοι συγκεντρώνουν περιουσία μεγαλύτερη από
το ετήσιο εισόδημα της μισής ανθρωπότητας.

Το 1997 ο Τζέιμς Γκούσταβ Σπεθ, υπεύθυνος αυτού του τμήματος
των Ηνωμένων Εθνών, δήλωνε ότι τα τελευταία πενήντα χρόνια
διπλασιάστηκε ο αριθμός των πλουσίων ανά τον κόσμο και τριπλασιάστηκε
ο αριθμός των φτωχών, καθώς και ότι ένα δισεκατομμύριο εξακόσια
εκατομμύρια άνθρωποι ζουν χειρότερα απ’ ό,τι πριν δεκαπέντε χρόνια.

Και για να μη χάνουμε την αισιοδοξία μας,
όπως μας συμβουλεύει ο Κάρλος Μονσιβάις, ο κόσμος
συνεχίζει την πορεία του: στο εσωτερικό της κάθε χώρας
αναπαράγεται η αδικία που διέπει τις σχέσεις των χωρών
μεταξύ τους καθώς, χρόνο με το χρόνο, διευρύνεται ολοένα
περισσότερο το χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που κατέχουν
τα πάντα και σε αυτούς που δεν κατέχουν τίποτα.

Στην εποχή των ιδιωτικοποιήσεων και της ελεύθερης αγοράς
το χρήμα κυβερνάει χωρίς μεσάζοντες.
Ποιες είναι τότε οι αρμοδιότητες του κράτους;
Το κράτος οφείλει να τιθασεύει τα φτηνά εργατικά χέρια,
τα καταδικασμένα σε μισθούς πείνας και να καταστέλλει
τις επικίνδυνες στρατιές των ανέργων: ένα κράτος δικαστής
και χωροφύλακας και τίποτε άλλο.
.

(Εδουάρδο Γκαλεάνο | Ένας κόσμος ανάποδα | Απόσπασμα)