Κοινοποιησεις

Εξαντλημένος απ’ το νυχτερινό ύπνο
ζυγίζω όσο μια ταφόπλακα
χύνομαι απ’ το κρεβάτι
ως τα τσιγάρα και τον καφέ

έρχεται μια σφυριά από σκέψεις
χίλιοι Κένταυροι
λαίμαργο ποδοβολητό μες
στο κρανίο μου
αυτή η χημική καταιγίδα
δεν έχει σωπάσει
ποτέ
δεν υπήρξε μάχη πριν το νοκ άουτ

είμαι κατάκοπος απ’ την αδράνεια
κάθε μα κάθε απόφαση
ένας Γολγοθάς
φαντάσου να τρέμεις τη ζωή
να τρέμεις και το θάνατο

θέλω ν’ ανοίξω λίγο

να δω έξω απ’ το κλουβί
αλλά και πίσω απ’ το πορτάκι
θα είμαι πάλι εγώ

αιχμάλωτος