Κοινοποιησεις
 
Πατέρα άσε με, ξέρω τι κάνω
Κανείς δεν φτάνει πουθενά, όλοι πηγαίνουμε
Νομίζουμε πως ξεκινάμε
Πιστεύουμε στο τέλος με πάθος
Χαϊδεύουμε την κλωστή με την όση τρυφερότητα μας έχει απομείνει
Σε λαβύρινθο κλεισμένοι
Νομίζουμε αρχίζουμε
Πιστεύουμε στο τέλος με πάθος
Ψάχνουμε την έξοδο
Γελοίοι, σχεδόν βαρετοί
Πατέρα άσε με σου λέω, ξέρω τι κάνω
Κανείς, δεν έφτασε ποτέ.
Δεν θα υποκριθώ,
γνωρίζω και εγώ από χρόνο
Πως να γλιτώσεις άλλωστε;
Μα ποτέ δεν θα βρω την άκρη
Κι αν ψάχνω
Πάλι ξέρω τι κάνω
Δεν θα την βρω
Πατέρα, ξέρω δεν περιμένω να φτάσω
Απλώς πηγαίνω
Ποντάρω τη ζωή μου στο κόκκινο
Καμιά φορά σταματώ και την παρακολουθώ.
Αυτές είναι οι στιγμές που γνωρίζω
πως έφτασα
Όταν δεν πηγαίνω
Όταν για λίγο η κλωστή γίνεται διάφανη
Κι είμαι εγώ αυτή η οποία στο χρόνο γελάει
Μα
ξεγελιέμαι
και ζω
ξανά.
Τυλίγομαι στις ίνες τις
ντύνομαι η κλωστή μου και χορεύω
Μεθάω από έρωτα και ζωή κι ας ξέρω
Ξεγελιέμαι
Είναι που σώζω το παιδί
Είναι που πιστεύω στο παιχνίδι
όπως τότε
Φτιάχνουμε τους κανόνες μας
Και το παιχνίδι γίνεται ο κόσμος μας
Κι ας ξέρω …
Μπορείς να υπερβείς, να ξεγελαστείς ή να σταματήσεις.
 
Πατέρα ξέρω τι κάνω.
Ποντάρω τη ζωή μου στο κόκκινο.
Δεν χάνω το παιχνίδι .
 
Κι ας ηττώμαι,
πανηγυρικά…
Προηγούμενο άρθροΔήμητρα Αγγέλου | άτιτλο
Επόμενο άρθροΚατερίνα Αγυιώτη | Δυσπιστία στον πόθο
ΝΑΓΙΑ ΞΕΝΑΚΗ
Μεγάλωσα στην επαρχία ,εν πλω, σε ένα νησί. Δεν έχω γεννηθεί ακόμα και δεν είμαι σίγουρη για τον αν έχω πεθάνει ως τώρα. Υπάρχω με την αμφισβήτηση , το δείλι , την μουσική και την ηδονή των λέξεων . Σιχαίνομαι την ομοιομορφία . Είμαι ερωτευμένη με κάθε αντίφαση . Για να σε συμπαθήσω αρκεί να έχεις συναισθήματα διπολικού και την ικανότητα να μπορείς να τα ελέγχεις χωρίς να τα σκοτώνεις . Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ένα τριαντάφυλλο δίπλα σε ένα άδειο μπουκάλι κρασί.