Κοινοποιησεις

Λεπίδι η μέρα

κατεβαίνει και τρέμω
– φοβάμαι αυτό το αίμα
που κρεμάει από τη γλώσσα αράδα αράδα
τα τραγιά στα τσιγκέλια

ύστερα το σκοτάδι πήχτρα
– ωμότατον από την πίσσα
αρίφνητων τσιγάρων

κι εκείνο

το σπασμένο στόμα

η κατάρα μου

αδύνατον λέω
αδύνατον
να εξηγήσω
τόσο
μελάνι
στο κεφάλι μου

Όμως πόσα τσιγάρα μπορούν

να σβήσουν μέσα σε ένα ποίημα

 

 

 

(2000) Ψηλός στα άχυρα, Εκδόσεις Καστανιώτη)