Κοινοποιησεις

Θα μπορούσα να συζητήσω ίσως εναλλακτικές μορφές απόδοσης φόρου
τιμής για την επέτειο του Πολυτεχνείου.

Αν δεν είχαν εισβάλει σήμερα μέσα τα ΜΑΤ, κάνοντας 93 συλλήψεις.
Αν επίσης αυτή τη στιγμή δεν γινόταν ανθρωποκυνηγητό στα Εξάρχεια.
Αν δεν είχα ακούσει για νέες προσλήψεις αστυνομικών. Αν είχε προσλάβει
γιατρούς, εκπαιδευτικούς. Αν φρόντιζε για πραγματικά ασφαλές άνοιγμα
σχολείων. Αν δεν στέναζαν τα νοσοκομεία και δεν είχαν φέρει τους γιατρούς
στην τραγική θέση να διαλέγουν ποιος θα ζήσει και ποιος όχι.
Αν η εισαγγελία Θεσσαλονίκης δεν είχε διατάξει έρευνα σε βάρος των
νοσοκομειακών γιατρών για ανυπακοή. Αν η βουλή είχε παγώσει οποιαδήποτε
ψήφιση αντεργατικού νομοσχεδίου. Αν δεν ξεκινούσε σήμερα το βράδυ
σκληρή απαγόρευση κυκλοφορίας, χωρίς καμία τρυφερότητα απέναντι σε
ηλικιωμένους, μόνους, ασθενείς, σκληρά εργαζόμενους όλη μέρα συνανθρώπους
μας. Αν η κυβέρνηση είχε απαγορεύσει το κοινό κουταλάκι με την ίδια ζέση που
απαγορεύει μια βόλτα σε μια άδεια παραλία τη νύχτα.

Κι άλλα αν. Πολλά αν. Αν όλα αυτά, λοιπόν, θα το σκεφτόμουν. Τώρα
δυσκολεύομαι. Νιώθω ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια πολύ περίεργη θέση:
να είμαστε μια γενιά που πρέπει να αναμετρηθεί με κάτι μεγάλο και τώρα
τεντώνεται να δει αν τη φτάνει το μπόι της.