Κοινοποιησεις

Διηγήματα γίναμε

Διηγήματα γίναμε μωρό μου, ποιος να το φανταζόταν…
Εγώ να θέλω, εσύ να μη ξέρεις, εγώ να πεθαίνω, εσύ να μη νοιάζεσαι, εγώ να περιμένω, εσύ εξαφανισμένος.

Διηγήματα γίναμε μωρό μου, εγώ να γράφω, επειδή δε σε βρίσκω, εσύ να με γράφεις, παρόλο που μ’ έβρισκες (αν ήθελες)…

Δεν ήθελες.
Κάνω καφέ και συνεχίζω….

Οι μήνες πέρασαν, πώς πέρασαν;
Κι όμως πέρασαν.
Μπήκε η Άνοιξη, τι κοροϊδία, έτσι θα κάνουν μάλλον οι απασχολημένοι άνθρωποι, θα χάνονται, θα εξαφανίζονται, θα εμφανίζονται μία φορά το μήνα, εγώ δε ξέρω από αυτά, είμαι αδρανής βλέπεις, μαλθακή, ξένοιαστη, δεν είχα έννοιες άλλες, παρά μόνο εσένα, η χαζή….

Διηγήματα γίναμε μωρό μου και μάντεψε…τα γραφα για σένα, κάθε φορά που ήθελα να σου μιλήσω, να σε αναζητήσω και να σε βρώ, γινόσουν μια ιστορία.
Την ώρα που εσύ έπινες τζιν κι έβλεπες ποδόσφαιρο, την ώρα που φλέρταρες μ’ εκείνη την άσχημη (απορώ τι της βρίσκεις), εγώ σ’ έκανα ήρωα σε μια ιστορία, έγραφα ένα παραμύθι. Το παραμύθι δεν είχε τέλος, γιατί η ιστορία μας δεν είχε αρχή.

Διήγημα έγινες μωρό μου, ο πόνος έγινε δημιουργία, ο έρωτας λύπη, μου λείπεις…

Δεν ήμουν ξένοιαστη, έτρεχα να σε προλάβω, να σου αρέσω, να τα προλάβω όλα, να μου αρέσω κι έγραφα…
Δε σου’ πα τίποτε, στα γραψα όλα, δε διάβασες τίποτε…

Ανάβω τσιγάρο και σταματάω εδώ εγώ, να ξεκουραστώ…

Ανθή Πάνου