Κοινοποιησεις

Φωτογραφία: Χρήστος Διαμάντης

θα περίμενε κανείς
πως μετά από τόσο καιρό
όλα θα έμοιαζαν
λίγο
λιγότερο επίπονα
το φεγγάρι
μια σκιά φωτισμένη
που κοιτά τον κόσμο
στην εύγλωττη νύχτα
μακρυσμένη
σαν τα φώτα μιας
μικρής ασημένιας πόλης
που όλο χάνεται στον ορίζοντα
ενώ την κοιτάμε από την κουπαστή
πάντα μου είχα επιθυμία
για ταξίδια
χωρίς έγνοια απόστασης
προορισμού
αποσκευών
ποτέ μου δεν ταξίδεψα
μόνο καμιά φορά
σε κάποιο βιβλίο
μου κρυβόταν μια λέξη
ταξίδι
και έφευγα τότε
και δεν επέστρεφα
κι ίσως να μην ταξίδεψα
κι ίσως να μην άνοιξα πανιά
γιατί ποτέ στ’ αλήθεια
ίσως να μην επέστρεψα
ίσως να ήμουν
ίσως να είμαι
σ’ ένα αέναο ταξίδι
η νοτισμένη μου πόλη
σας χαιρετά
η σελήνη στην πόλη μου
ή μήπως νησί;
εν πάσει περιπτώσει
είναι χιλίων εικοσιοκτώ ημερών

Προηγούμενο άρθροΘΕΡΙΝΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ | Βασίλης Κουντζάκης
Επόμενο άρθρο#REWORKS2018 + Block 33: 20 – 23/9
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΟΥΣΣΑΚΗΣ
O Βαγγέλης Ρουσσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ακριτική Κάρπαθο. Η παντοτινή επαφή του με την θάλασσα γέννησε μέσα του έναν αθεράπευτο έρωτα για το υγρό στοιχείο, σε κάθε του μορφή. Όπως τα νιόκοπα αισθήματα που κυλούν μέσα σε ψυχές,, σε κάθε μικρή και μεγάλη έκφανση ζωής. Αυτά αναζητά, αυτά προσπαθεί να παρατηρήσει και να σκιαγραφήσει, μέσα από την αβάσταχτη ελαφρότητα των λέξεων. Μια καθόλου ανώδυνη, καθόλου αναίμακτη, συνεχή ιχνογραφία των ζωών που ζουν και δεν ζουν οι άνθρωποι. Οι ζωές που ζει ο ίδιος αναπνέουν στον κόσμο, οι περισσότερες, μέσα από τις αυτές τις λέξεις. Άλλωστε, ας μη λησμονηθεί, πως έγραψε για πρώτη φορά, όταν κατάλαβε το ανεκπλήρωτο που τον έθρεψε.