Κοινοποιησεις

Φωτογραφίες: ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ “ΣΚΕΤΟ JACK”

Είναι ένα κορίτσι που ανάβει όμορφες φωτιές σ’ ό,τι της καίει την ψυχή και λυτρώνει την πόλη.

Διαταράσσοντας επινίκια το στερεότυπο της ξανθιάς και μην αφήνοντας κανένα στερεότυπο να της επιβληθεί, αυτή η κοπέλα βρυχάται με μέθη.

Τα πρωινά της παρενοχλεί τις δικαστικές αίθουσες συνειδησιακά, στα μεσοδιαστήματα ταλανίζει τ’ άσπρο χαρτί με ρίμες κι αρθογραφεί, κι όταν πιάνει το βράδυ, αγανακτεί, ταράζοντας ξύλινα πατάρια και μουσικές σκηνές εν Αθήναι.
Η ζωή της, πολλές δικές μας νύχτες.

Η Δανάη Κασίμη είναι μια υπέρ κοπέλα που πετάει από ιδιότητα σε ιδιότητα κι από κανάρα σε κανάρα χωρίς σταματημό.

Ποιος θα περίμενε μια νομικό να ξεπερνά τα καθωσπρεπίστικα εσκαμμένα και να οργίζεται με στίχο, σώμα και βοή, τα βράδια στα μικρόφωνα.

Μέχρι προχθές, μόνο η Ελένη Βιτάλη διατράνωνε ότι έψαχνε το δίκιο στα σκυλάδικα.

Σύνηθες είναι η οργή που μας προκαλούν οι αποφάσεις της δικαιοσύνης της χώρας μας, όχι τα ξεσπαθώματα.
Ποιος θα περίμενε μια εικοσιεννιάχρονη να πολιτικολογεί, να μην αρέσκεται στην τοξική σήψη των καιρών, ν’ αρνείται εξυπηρετήσει να το σύστημα που ‘’υπηρετεί’’και να ορθώνει έναρθρες κραυγές σφίγγοντας το μικρόφωνο στην παλάμη.

Η underground τραγουδίστρια του πανκ συγκροτήματος των Toxic Rabbits, μπορεί!

Εκεί η δικαιοσύνη, βρήκε κυριολεκτική φωνή κι έναν ήλιο νοητό.

Κι αν θες να γίνει κατανοητός, δεν έχεις παρά να διαβάζεις τους στίχους της.

Θα σε κερδίσουν, γιατί σε πείσμα του έρωτα, που μεταξύ μας έχουμε βαρεθεί να μονοπωλεί τα ώτα και τ’ αυτιά μας- εκείνη θίγει και τους χαλεπούς καιρούς που μεσουρανούν στην μπάσταρδη οικουμένη.

Με διάθεση χαλαρή και με μια μπίρα η καθεμιά στο χέρι, μου εμπιστεύεται ότι γυροφέρνει την Αθήνα να προβληματιστεί, παρατηρεί σχολαστικά την πρωτευουσιάνικη ζωή, συμμετέχει ενεργά σε πολιτικές δράσεις κι αντιδράσεις, γεμίζει το μυαλό της με μπόλικο πολτό και τροφή κι ύστερα ετοιμάζει τις ρίμες της για να ξεσπάσει.
Κι αυτά δεν είναι για να μένουν στα κρυφά. Κάποια τα άκουσαν όσοι κουβέντιαζαν τριγύρω μας στο αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο της Ναυαρίνου και χάρηκαν λίγο νωρίτερα.

Αν έχω από κάτι βαρεθεί είναι η ντεμέκ ενσυναίσθηση της εποχής να υποδύεσαι ότι εξεγείρεσαι, αλλά τελικά παρασύρεσαι από την πλαδαρή ευκολία του mute και του νόχι.

Ευτυχώς, η Δανάη Κασίμη αφορμίζεται σθεναρά και κραυγάζει σαν συνταγή γιατρού,

πρωί, μεσημέρι και βράδυ στην πόλη.