Κοινοποιησεις

Όσο κι αν ένας “λίγος” μπάρμαν έχει κουρέψει αριστοτεχνικά τα γένια του , εξακολουθεί να διακρίνεται πίσω από την (α)γένειά του.
Η επικοινωνία είναι μια συνιστώσα αυτοπροβολής, είναι το μακιγιάζ.
Βοηθά να υποβαθμίζονται τα άσχημα.
Αλλά δεν κάνει θαύματα, εκτός κι αν είσαι ο Σον Πεν.
Οι αρχαίοι ημών έλεγαν πως το λεγόμενο διάφραγμα (το οποίο όλοι έχουμε κάπου εκεί κοντά στην κοιλιακή χώρα) είναι το κέντρο του θυμικού μας και διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην αναπνοή.
Ανάσες κι αναμμένα ζεστά τσιγάρα αποζητούν σεβασμό χωρίς δόσεις παρηγοριάς.
Περισσότερο από τούτη την τελευταία δεκαετία, δεν έχω δει τέτοιο συνωστισμό διαθεσιμότητας παρηγοριάς, όσο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Στην ουρά οι “αλληλέγγυοι/ες”, μπάρμεν- γουίμεν, γκουρού της ελευθεριότητας.
Από κοντά και το πόπολο.
Άπειρα φωτογραφημένα παιδιά για την αποδοχή και για τις ανάγκες του ποστ κι έτσι αποθεώνεται ο λαός των ακολούθων.
Ο σωστός μπάρμαν δεν είναι αυτός που φροντίζει να μην αποθαρρύνεται “ο λαός” επειδή κερδίζει μια στιγμή στο πάνθεον του εξιδανικευμένου ναρκισσισμού. Όχι.
Είναι αυτός που πρωτίστως είναι ευγενής κι ύστερα γνώστης των μυστικών των οινοχόων.
Το συν+πίνειν ήταν μια διαδεδομένη συνήθεια.
Μια μάζωξη φίλων, ή ένα ξενύχτι σε μπαρ.
Σ’ αυτά, οι συμμετέχοντες συνεισέφεραν οικονομικά.
Ο Όμηρος τα αποκαλούσε “εράνους”.
Οι οινοχόοι ήταν γοητευτικοί, όχι απαραίτητα όμορφοι, ‘Κρατήρες τρείς’ είχαν για να ανακατεύουν το κρασί.
Τον έναν τον έκαναν για την υγεία, όπου πρώτα πίνουν όλοι, το δεύτερο για τον έρωτα και την ηδονή και τον τρίτο για τον καλό ύπνο.
Οι καλεσμένοι «κοινωνούσαν» και την επόμενη μέρα ξυπνούσαν σοφότεροι.
Η “διά λόγου” συναναστροφή ευχαριστεί και ψυχαγωγεί, όταν γίνεται με μέτρο και προϋπόθεση είναι να βρίσκονται όλοι στην ίδια διάθεση: Αυτή που θα οριστεί κι από τη χρήση οίνου και πνεύματος, φροντίζοντας να πίνουν όλοι οι καλεσμένοι το ίδιο και το καλύτερο.
Οπότε ανοίγονταν τα μυαλά κι οι καρδιές, δίνοντας το έναυσμα ν ‘ αρχίσουν οι φιλοσοφικές συζητήσεις.
Τώρα πια όμως, φαίνεται σα να χάθηκε η “κεντρική ιδέα” των μπαρ (έτσι, για να πλουτίζουν οι ψυχολόγοι), για να μην αναφέρω την αλλοτρίωση τόσο του παραδοσιακά καλού και γοητευτικού μπάρμαν, όσο και η ιδέα του..
Κάποτε, τα μπαράκια ήταν (σα τον σημερινό “ένοικο” στην Καλλιδρομίου) στέκια μας..
Κατέβηκα για καφέ στα σκαλιά της Μπλε.
Πήγε να με πατήσει νεαρός σκεϊτάς, που κατέβαινε μυρίζοντας ανέμελα τον αέρα της πλατείας, νοιώθοντας ελεύθερος πάνω στη σανίδα του, στον πεζόδρομο Μεσολογγίου και – γάτος ο μπαγάσας – μου έκανε τρίπλα αλά Λιονέλ Μέσι και με πέρασε σταματημένο!
Πετάχτηκε ένας “πουθενάς” κι άρχισε να κράζει το παιδί..
Τότε εγώ πρώτος πρόλαβα και του απάντησα του “πουθενά” με σίγουρη φωνή: «Φίλε, αυτές τις φωνές στη δική σου γειτονιά, εδώ στην πλατεία, πεθαίνουνε αρσενικά. Και οι γυναίκες». (Να τα λέμε κι αυτά.)
Τέλεια μέρα σήμερα για διάβασμα, ωραίος ο καφές και φοβερός ήλιος!
Λοιπόν, τα λέμε.
Τζέισον αδερφέ μου κράτα γερά εκεί στο Κίνγκστον.
Κι ευχήσου να δώσει το σύμπαν, σε μελλοντικούς χρόνους, ν’ ανοιχτούν πολλά μπουκάλια τζακ ντάνιελς, σ’ ακόμη καλύτερα μπαρ.
Με ακόμη καλύτερους μπάρμεν. Να κάθεσαι όρθιος και να μπει εκείνο το κρίσιμο χαμόγελο κι έτσι, χωρίς προειδοποίηση, μια ομορφιά να σε πληγώσει στα χείλη.
Να σε γουστάρουν οι φίλοι σου και μάλιστα εσύ να τους το ανταποδίδεις και να συγκινείσαι, ενθυμούμενος την πρώτη γουλιά μπέρμπον, που κατέβηκε από τα ράφια του μπαρ, για να το πιείς από τα χείλη της, σαν καυτό φιλί.
Τίποτε άλλο δεν έχει πια σημασία, παρά μόνο εκείνο το δαγκωμένο χαμόγελο..

Προηγούμενο άρθροΘα φιλάω τους φόβους σου
Επόμενο άρθροΤηλεγράφημα – Από τον κήπο
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.