Κοινοποιησεις
Η κρίση που περνάμε, είναι πολυεπίπεδη, δεν είναι μονάχα οικονομική.
Oυσιαστικά είναι κρίση αξιών και χρεοκοπίας του λογοκρατούμενου
και τεχνοκρατικού πολιτισμού μας.
Τους κινδύνους για την οικολογική κρίση, πια, του πλανήτη,
δεν τους αμφισβητεί κανείς, και όλο και περισσότεροι άνθρωποι
συνειδητοποιούν την ανάγκη να στρατευτούν σε τέτοιου είδους
προσπάθειες για να σώσουν ή να βελτιώσουν το περιβάλλον.
Αυτό, όμως, είναι το ένα μέρος: Ο περιβαλλοντολογικός ακτιβισμός.
Διότι στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο περιβάλλοντα:
 
Το ένα είναι το φυσικό περιβάλλον και το άλλο είναι
το κοινωνικό περιβάλλον, το ανθρώπινο περιβάλλον.
 
Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός, ότι το ανθρώπινο περιβάλλον
είναι οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο και δρα κατά τέτοιο τρόπο,
ώστε καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον.
Συνεπώς για να διατυπώσουμε ένα οικολογικό αίτημα,
που θα σημαίνει την σωτηρία του πλανήτη και συνεπώς της
ζωής πάνω σε αυτόν, πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε
πως θα ανατρέψουμε τις πρακτικές που οδηγούν στην καταστροφή του
και πως θα οδηγηθούμε σ’ έναν βαθύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό,
ο οποίος θα αποκαταστήσει τη φυσική σχέση του ανθρώπου με
τη φύση.
 
Αυτό σημαίνει, μια εξανάσταση της ανθρώπινης συνείδησης,
σημαίνει μια καθημερινή απόκρουση της βαρβαρότητας του συστήματος
και μιας διαφορετικής τοποθέτησης στη συμπεριφορά του ανθρώπου
απέναντι σε αυτά τα προβλήματα.
Και αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο.
Γιατί αυτή τη κουλτούρα, ότι ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος
του πλανήτη, και ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο και
τον διόρισε κυρίαρχο του πλανήτη και του είπε ότι:
«όλα αυτά είναι δικά σου», την κουβαλάμε από τα
γεννοφάσκια μας!
 
Πρέπει να απαλλαχτούμε από τις θεωρίες του ανθρωποκεντρισμού,
όπως και από τις αφελείς θεωρίες της θρησκείας και όλων
αυτών των πραγμάτων.
Αλλά κυρίως, πρέπει να αντιληφθούμε ποια είναι η ουσία και
το νόημα της ζωής! Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε,
να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!
 
Κάθε πλάσμα έρχεται στον κόσμο με δικαιώματα, με δυνατότητες,
να ζήσει τη ζωή του, να χαρεί, να είναι χορτάτο,
να καλύπτει τις ανάγκες του, κλπ.
Αλλά ο άνθρωπος έρχεται σ’ έναν κόσμο, όπου εκτός από τους
πορφυρογέννητους, δεν ξέρει που πάει και τι κάνει,
και πώς να ζήσει.
 
Ταυτόχρονα αυτή η ολιστική οικολογία- οικολογική αντίληψη,
η οποία δεν ασκείται μόνο σ’ έναν οικολογικό ακτιβισμό αλλά
βλέπει και θέλει και παλεύει να αναστρέψει τις καταστροφικές δομές
του συστήματος και να εδραιώσει έναν καινούριο πολιτισμό,
είναι σημαντική γιατί είναι η μόνη διαδικασία η οποία απαιτεί
όχι την υπακοή ή την υποταγή των ανθρώπων σε μια
πίστη ή σε μια ιδεολογία αλλά απαιτεί την αφύπνιση της
συνείδησής του και την κατανόηση του νοήματος της ζωής.
Η ζωή είναι ένα χάρισμα.
Είναι ένα χάρισμα που μας δίνεται μια φορά. Μια φορά!
Και πρέπει να το χαρούμε, πρέπει να το δωρίσουμε,
πρέπει να το ζήσουμε!
Λέω καμιά φορά, σ’ αυτά τα παιδιά που τρέχουν στις
διαδηλώσεις και χτυπιούνται με τους μπάτσους και μετά
τους πλακώνουν με τα χημικά σα να ‘ναι κατσαρίδες,
«Τι πάτε και σκοτώνεστε μες στους δρόμους και δεν πάτε
να καταλάβετε τα χωράφια της Μονής του Βατοπεδίου και
να κάνετε μια φάρμα;
Είστε όλοι σας μορφωμένα παιδιά, έχετε διάφορες ειδικότητες,
να καταλάβετε τα βασιλικά κτήματα, αυτού του κερατά στο Τατόι,
να κάνετε μια φάρμα;
Θα ‘χετε και τον κόσμο μαζί σας! Ποιος θα σας
πει κουβέντα;

Όταν είσαι επαναστάτης, και μάλιστα ρομαντικός, για να
μπορέσεις να επιβιώσεις μέσα από αυτή την κρεατομηχανή
που σε περνά η εξουσία, πρέπει να φυλάξεις τον πολιτισμό
και την αξιοπρέπειά σου σαν το ακριβότερο άρωμα.
Να μην πέσεις στο επίπεδό τους.
Μόνον αυτό σε σώζει σαν άνθρωπο.
Αυτό είναι που σε κάνει άνθρωπο μέσα σε αυτή τη σύγκρουση.
Αυτός είναι ο πολιτισμός