Κοινοποιησεις

Για να μην σου τηλεφωνήσω πνίγω τη φωνή μου
στον ήχο των καθημερινών συζητήσεων, την μέ-
τατρέπω σε λέξεις που δεν έχουν τίποτα να κά-
νουν με αυτό που στ’ αλήθεια σκέφτομαι.
Την κάνω να λέει πως η ζέστη, πως η υγρασία,
πως τα τρένα που δεν φτάνουν στην ώρα τους,
πως αυτό το καλοκαίρι είναι σε χρήση πολύ το
ξεραμένο πράσινο, πως πρέπει να διαβάσω το
τελευταίο βιβλίο του Βάργκας Λιόσα.
Για να μη σου τηλεφωνήσω.
Για να μη σου τηλεφωνήσω δαγκώνω τα χείλη,
σφίγγω τις γροθιές.
Δοκιμάζω να ξεχάσω το όνομα σου γιατί φοβά-
μαι μην το κραυγάσω στα όνειρα και ο αέρας το
φέρει στ’ αυτιά σου κι εσύ, με το που θα το άκου-
γες, θα χαμογελούσες σκεπτόμενη πως ακόμα
σε θέλω.
Πίσω από αυτό το θλιβερό θέαμα των λέξεων,
τρέμει αμίλητη η ελπίδα ότι με διαβάζεις, ότι δεν
έχω πεθάνει εξ ολοκλήρου στη μνήμη σου.


.
(Από συλλεκτική έκδοση σε 300 αντίτυπα: Εξ’ όνυχος τον Λέοντα &
Ποιήματα για την Κρις | Μετάφραση: Βασίλης Λαλιώτης |
Εκδόσεις: Bibliottheque)