Κοινοποιησεις

Δεν ήμαστε ερωτευμένοι, κάναμε έρωτα με αποστασιοποιημένη δεξιοτεχνία και
κριτικό πνεύμα, αλλά μετά πέφταμε σε κάτι τρομερές σιωπές, ο
αφρός της μπίρας στα ποτήρια έκοβε, η μπίρα ζεσταινόταν και
ξεθύμαινε, ενώ εμείς κοιταζόμασταν και νιώθαμε πως αυτό σημαίνει χρόνος.
Στο τέλος η Μάγα σηκωνόταν κι έκοβε άσκοπες βόλτες στην κάμαρα.
Πάνω από μία φορά την είδα να θαυμάζει το σώμα της στον καθρέφτη,
να πιάνει τα στήθη της όπως τα συριακά αγάλματα, και
με τα μάτια να θωπεύει αργά το δέρμα της.
Δεν μπόρεσα ποτέ ν’ αντισταθώ στον πειρασμό να την καλέσω
κοντά μου, να τη νιώσω να γέρνει λίγο λίγο πάνω μου,
και πάλι να διχάζεται, μετά από εκείνη τη στιγμή που ’χε
μείνει τόσο μόνη και τόσο ερωτευμένη μπροστά στην αιωνιότητα του
σώματός της.

.
(Μετάφραση Αχιλλέας Κυριακίδης)