Κοινοποιησεις

Θα’ ναι που φέρουμε αναπόφευκτα
μια γλώσσα σάπια που πικραίνει τον ουρανίσκο
και σε κάνει να φτύνεις στα μισά της επείγουσας ανάγκης
όταν όλη η ιστορία συνοψίζεται
στο να πούμε ότι, ναι, αγαπιόμαστε.

Είναι πράγματα στη ζωή
που λύνονται μόνο δίπλα σ’ ένα κορμί που αγαπά.
Και γράμματα που γράφονται
όταν η βιάση μπήγει το κεντρί της
και σ’ αφήνει να κρέμεσαι απ’ το χείλος
και σου’ ρχεται η σκέψη
ότι είναι πιθανό να μην γνωρίσαμε ο ένας τον άλλο
παρόλο που ζήσαμε το ίδιο κρύο,
την ίδια εκμετάλλευση,
την ίδια δέσμευση να τα βγάλουμε πέρα
παρά τον πόνο.
.
πό την συλλογή: Paseo de los Tristes | Το πέρασμα των λυπημένων | 1982)