Κοινοποιησεις

Αυτό το άρρωστο και βασανισμένο σώμα
είναι η φυλακή μου, η αιώνια.
Ο πόνος αβάστακτος τα κόκαλα τρυπάει
και τον νιώθω κάθε μέρα όλο και πιο πολύ να με κυριεύει,
σαν φλόγα μέσα στις φλέβες μου να κυλάει
και κάθε κύτταρο στο διάβα του να καταστρέφει.
Μα όταν φτάσει στο μυαλό
θα είναι ήδη νεκρό.
Δε θα υπάρχουν θύμησες μήτε σκέψεις μήτε συναισθήματα να λεηλατήσει,
διότι ο νους αναγκάστηκε για πάντα να λησμονήσει.
Και η μόνη επιθυμία που με ταλανίζει,
καθώς τα κόκαλα βαριά πέφτουν στην ξύλινη καρέκλα
και το βλέμμα το κενό ατενίζει,
μέσα στη θλιβερή σιωπή μου,
τη συνεχή απουσία μου,
να αποδράσω θέλω μόνο από το κορμί μου
και να πετάξω σαν πάλλευκο πουλί,
που μόλις ξέφυγε από το κλουβί,
πάνω από την απέραντη θάλασσα και το δροσερό αγέρα,
προς την ευτυχία μου, την ελευθερία
μου.