Αρχική ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ

ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ

Ιάσωνας Σταυράκης | Άτιτλο

Κι όταν μου τελειώσουν οι μάσκες γυμνό θα δεις το χαραγμένο πρόσωπο μου και την γλώσσα δεμένη μ' ένα λεπτό κόμπο στην άκρη να σφυροκοπά τους ανέμους και χωρίς περιστροφές θα μ' ακούσεις να φωνάζω πως έζησα σαν ποιητής κι υπερασπίστηκα με την...

Σοφία Σταθάκη | Αφηρημάδα

Είναι άδικο να πεθαίνεις αφηρημένος. Να μην σε σώζουνε τα μάτια σου, ούτε και τα φανάρια και να ξοδεύεις άσκοπα και ρεύμα και νερό, γιατί ξεχνάς τη...

Αντώνης Αντωνάκος | Σεμινάριο ερωτικής ηθικής

  Δείξε αυτό που δεν φαίνεται Τους γυμνούς ποιητές και τις γυμνές ποιήτριες να βγάζουν λόγο για τη γύμνια που ανήκει σε όλους Να χτυπούν τις καμπάνες και...

ένα έτσι | Το μόνο που μας νοιάζει είναι να την ακούμε

Όσο η αλήθεια δεν διαπραγματεύεται είναι αλήθεια. Ειδικά αν είσαι ολομόναχος απέναντί της και το μόνο που σου απομένει είναι η ακαταμάχητη επιθυμία να την διαψεύσεις. Μόνο και μόνο για να μπορέσεις όσο...

Μαργαρίτα Κακουλίδου | Άτιτλο

συρματόπλεγμα στον κύβο, η σκέψη άναρχα διαιρείται   το μελάνι απλώνεται αχαλίνωτα αποβλέποντας στην ένθεη λευκότητα που κερδίζεται σαν το κεντρί διαλάμψει στην άσφαλτο του χαμού   άθεη η αλήθεια

Μαριάννα Παπαδημητρίου | Το χαμένο ατελιέ

  Γύρω βελόνες και καρφίτσες να ράψουν τα σπασμένα όνειρα να μπαλώσουν τις σκουριασμένες εξαρτήσεις Ήχοι που τρίζουν πριν προλάβει να ραγίσει το γυαλί Ίχνη φοράνε τα κρυμμένα πρόσωπα του...

“ΦΤΩΧΕ ΜΟΥ ΓΡΑΦΙΑ”

  Φτωχέ μου γραφιά ποια Χίμαιρα κυνηγάς να αδράξεις με τις πενιχρές σου λέξεις; Δεν τα έμαθες; Αποδείχθηκε πως οι λέξεις δεν είναι αλυσίδα ούτε χαλκάς ούτε και χαλινάρι ούτε και...

Ε. Μύρων | Παύλος Φύσσας

  Ποὺ καὶ ποὺ μᾶς καίει ἡ αδικία μᾶς τσουρουφλίζουν οἱ μαχαιριές τὸ ἄπραγο βλέμμα τῶν αὐτοπτῶν μαρτύρων οἱ εἰκόνες ἀπὸ τὸ δικαστήριο… Μπροστὰ στὴν προτομή...

Δήμητρα Αγγέλου | Άτιτλο

και να ναι τσαμπιά τα χείλη σου μα να μη σε βλέπω στην αυλόπορτα κι όταν η αμνησία μου τρυπάει το κόκαλο να τα επικαλούμαι σαν εσχάτη...

ΧΡΩΜΑΤΑ

    Πέφτουν τα φύλλα. Κι έτσι αντιλαμβάνομαι το πέρασμα των εποχών. Οι μέρες μου δεν έχουν όνομα. Χρωματίζονται με τη θύμησή σου. Τη "ροζ" μέρα, μπορώ και σ’ ερωτεύομαι...

Σοφία Σταθάκη | Άτιτλο

Δεν είναι οι Δευτέρες κακές, ούτε οι Κυριακές. Είμαστε εμείς κακοί και η ζωή μας ακατάλληλη για τέτοιες μέρες. Δεν θέλω ν' απογοητεύεσαι, ο κόσμος θα φανεί σκληρός, κι εσύ καμιά...

Μαριβή Γαζέτα | Άτιτλο

δεν έχω φωτογραφίες σαν τις δικές σου οι αναμνήσεις είναι στίγματα πάνω σε ένα κουβαριασμένο σεντόνι και μην πάει ο νους σου στο πονηρό η μνήμη μου η...

Σοφία Σταθάκη | Τους μαγεμένους

  Δεν πονηρεύτηκε ο νους σου μια στιγμή, ότι σου λέω τόσα ψέματα. Ότι το δέρμα μου το σκίζω και τρελαίνομαι, πως τα φτερά μου κόψαν με τσεκούρι,...

Ιάσωνας Σταυράκης | Άτιτλο

    Στο υπόγειο της ψυχής ο διάβολος ανεβαίνει στη σκηνή αιώνες τώρα την ίδια ώρα.   Σωριάζεται ηρωικά στο ουροβόρο πιάνο του και με τον κρατήρα του ματιού τεντωμένο δείχνει...

“Αγάπησα την κοινωνία των λύκων και σιχάθηκα των ανθρώπων”

Απομακρύνθηκα λίγο από την κοινωνία, προσπάθησα να φύγω μακριά της, να αποστασιοποιηθώ και να επιβάλλω στον εαυτό μου μια δύσκολη και επίπονη διαδικασία. Να την απ αρνηθώ...

θέμις ιππέκη | Άτιτλο

Έχω μια ανέλπιστη χαρά απ’ την ανυπόκριτη μου πίστη πως κάτι απόψε θα συμβεί. Κάτι συμβαίνει ήδη. Πέρα απ’ το αδιάκριτο μου μάτι, έξω απ’ τα καθαρά μου...

Ε. Μύρων | Απλά πράματα

    Βρες το φως στις απλές χαρές μόδα, σουξέ και μερσεντές ψήφοι, ''υποχρεώσεις'', δουλίτσα, σπίτι ωραίο με δάνειο κι αυλίτσα   Αγάπησέ τον τόν κόσμο αυτόν ως έχει, μην τον ψάχνεις...

Μαριβή Γαζέτα | Άτιτλο

και όταν μου δίνεις λίγο χρόνο ακόμη λυπάμαι, μα μου είναι αδύνατο να τον αξιοποιήσω ό,τι μου δίνεται το επιστρέφω πίσω ό,τι παίρνω με τη βία το...

Πεφτούλης Μαρθόγλου | ‘Ατιτλο

Αδυνατούσε να ξεφύγει από το δίχτυ της συμφοράς του λόγου. Όταν τον ρώτησα γιατί πετάει τις αδειανές μπουκάλες στον ουρανό, απάντησε πως ήθελε να ακούσει τον...

Η δυστυχία της καλοπέρασης

Ψυχές σακατεμένες, μόνιμα συμβιβασμένες με το άδικο. Άνθρωποι-καράβια που ποτέ δεν βρήκαν λιμάνια ασφαλή για να ρίξουν την άγκυρά τους και να ξαποστάσουν. Εγκλωβισμένες καρδιές...

Βόλτα στην πόλη ή Η επιστήμη απέτυχε

Καλογραμμένη η ασχήμια του κόσμου σημαίνει καμπάνες, σε πύργους που καρφώθηκαν στη γη ενώ αυτή όλο και βαθαίνει. Όλη η τρέλα στους δρόμους. Ο φόβος στα πεζοδρόμια γυρεύει...

Χρύσα Τζώρτζη | Κεκλεισμένων των θυρών

«Θέλεις την αλήθεια;» Η πόρτα κλείνει φωναχτά. Βοή, ζωή και κατανάλωση, κάποιο από τα τρία είναι βάσανο και λύτρωση μαζί, κάποιο από τα τρία είναι εκκωφαντικός εθισμός, κάποιο από...

Ύστερα..

Σε θέλω. Φωνή βαθιά. Ζεστά τσιγάρα κι ανάσες…, κάποιες φορές, έχω στο κεφάλι μου έναν ήλιο κι ένα κεραυνό, σιωπή. Κάποιες φορές η απόσταση γίνεται μια μοβ κορυφογραμμή ύστερα ο χρόνος παγώνει. Αυτές...

Ledio Capuni | Ο ΝΕΟΣ

Ο Νέος σήμερα γεννήθηκε στα μέσα του ΄90 μεγάλωσε πάνω κάτω όπως ο διπλανός του στο σχολείο και πλέον είναι μπροστά σου να κάνει ένα νεκρό 8ωρο...

Ε. Μύρων | ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΜΟΥ ΑΣΥΝΟΔΕΥΤΟ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΤΩΝΑ

Ο ουρανός - γνωστός θεριακλής - μιλάει άπταιστα βεγγαλικά αρπάζει τα σήματα καπνού που σου στέλνω Σε αντίθεση με μένα ξέρει καλό σημάδι ο μπαγάσας πριν προλάβεις να γράψεις...

Μαριβή Γαζέτα | Άτιτλο

η δουλειά ζαλίζει την ποίηση και σκοτώνει τον έρωτα ποιος ο λόγος να γράφω αφού μπορώ να τα χτυπάω όλα σε αποδείξεις αφού φτύνω όλη την ώρα παράγω έργο απτό και με...

Σοφιάνα Παρασκευοπούλου | Άτιτλο

    Η ψυχεδέλεια, κρύβεται σε κάτι λέξεις - που ανάβλυσε η ψυχή - κι έσταξε το μελάνι της πένας, Στη σελίδα 19 και 23 Στο 04:43, στο 05:34... Στις βόλτες στα...

Αντώνης Αντωνάκος | Στέγη Γαμάτων και Τεκνών

1   Στέγες και μέγαρα της πιο ανελέητης απληστίας Εισιτήρια για τον ευκλεή παράδεισο της μνήμης Άνευ επικουρίας οργασμοί σεξένες χώρες Κατακτητές ωνάσηδες όλων των καθεστώτων Ο άγνωστος θεός ο...

Εύα Παυλίδου | Αντικείμενα

Αφήνοντας πίσω την περασμένη δεκαετία σας χαιρετώ με την πιο βαθιά χαρακιά μου. Απόψε πούλησε με κόψε με κομμάτια και πούλα με αν δεν με πάρει κανείς, πέτα με...

Κάλπικες ευχές ελπίδες και πυξίδες

Υπερπληθυσμός από κάλπικες ευχές ελπίδες και πυξίδες. Γνωρίζεις ποια ευθεία σου ταιριάζει περισσότερο; Έχεις σκεφτεί πως θα μαζέψεις τα κομμάτια μετά τον κατατεμαχισμό σου σ’ όλες τις...

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 2

Ήθελα να σου μιλήσω. Σε τέτοιους καιρούς, τίποτα πια δεν έχουμε. Ιδανικά, αξίες, ελευθερία. Θυσιάστηκαν όλα στα πόδια του κράτους. Ήθελα να σου μιλήσω απόψε. Σκέφτηκα, με ότι μου...

Γαμώ την κοινωνία σας

Α ρε μάνα Οι άσωτοι έρωτες και οι κακές παρέες δε με ρίξανε στα ναρκωτικά, Η απουσία τους θα με κάνει. Οι συνεδρίες στους ψυχολόγους και τα...

Καλές Γιορτές

Πιο μόνος κι από κείνα τα σκυλιά Αδέσποτα τα λες να κοιμίζεις τις ενοχές σου Γυρνώ σε δρόμους παγωμένης πόλης Με μάτια ολοστρόγγυλα γυαλιστερά εκλιπαρώ την προσοχή σας Γυρεύω κάτι ζεστό Γαυγίζω...

Οι άνθρωποι του σήμερα

Οι άνθρωποι του σήμερα μεταλλάχθηκαν επικίνδυνα. Οι άνθρωποι του σήμερα, θέλησαν να ταιριάξουν με την εποχή και χάθηκαν στην ψευτομοντερνιά που επιβάλλουν οι καιροί. Οι...

Σήμερα, αύριο και χθες

Είναι φορές που θα ‘θελα να επιστρέψω σπίτι ζωντανός. Να μπορέσω να σταθώ στα πόδια μου ή να παρακαθίσω οπουδήποτε ικανός να αντικρίσω το λευκό. Να μπορέσω κάτι να...

Δήμητρα Αγγέλου | άτιτλο

όταν κάνουν το σταυρό τους άνθρωποι μέσα στα λεωφορεία στη θέα κάποιας εκκλησίας, τα χέρια μου αναπτύσσουν μια τρυφερή και λαίμαργη, αιμομικτική σχέση μεταξύ τους  

άτιτλο

  Τα γραπτά έγιναν ιδεολογίες που γέννησαν Ιδέες που μας μιλούν Κάποτε μιζεριάζουμε και με τις λιακάδες Κάποτε χαιρόμαστε με την ηχώ του ποιητή Το κεφάλι ψηλά πάντα Η στάση του μας...

“οριενό ςιεπέλΒ”

Μπορεί και να ξεκίνησε κάπως έτσι με μια ηχώ από το υπόγειο, δε θυμάμαι ακριβώς. Κάποιος όλο το βράδυ έβηχε από τον 11ο όροφο. Σταματούσε μόνο για...

Σπύρος Παπαδάτος (ΔορίαιΧμος) | Θέατρο Σκιών

Περπατούσα σε ένα δρόμο στρωμένο με ριζόχαρτο κάτω απ' τις πατούσες μου παιζόταν ένα θέατρο σκιών έψαξα να βρω τη πηγή του φωτός μα αντίκριζα μόνο λασπόνερα χωμάτινες οι μαριονέτες δίχως...

Μη τα παρατάς | Ανθή Πάνου

Σε ποια ηλικία σταματάνε τα όνειρα; Πότε σταματάμε να ελπίζουμε πως κάτι θ αλλάξει επιτέλους στη ζωή μας; Πότε σταματάμε να πιστεύουμε στη μοίρα, να είμαστε αφημένοι...

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 4

Ήθελα να σου μιλήσω. Το ήθελα πολύ. Με όλα τα στραβά γύρω. Τις στημένες αποφάσεις. Τις καταραμένες διαστάσεις που μας χωρίζουν. Είμαστε αριθμοί για εκείνους. Απεργίες...

Άγριες των άστρων μουσικές

Το μεγαλύτερο ολίσθημα είναι η δοκιμασία με τη συμβαίνουσα κατάσταση των πραγμάτων. Αναθυμάμαι τα μαρμάρινα σκαλιά στις πλατείες κάποιων νησιών και ευρωπαϊκών πόλεων. Τις έχω μες στις μουσικές...

Γράμμα στην ανώνυμη αγαπημένη

    Κάθομαι μόνος και σε περιμένω. Είμαι τόσο σίγουρος πως θα ’ρθεις, που σου γράφω τώρα το γράμμα, ώστε να το βρεις έτοιμο να το διαβάσεις. Και ξέρω πως...

Χούλιο Κορτάσαρ | Το μέλλον

  Και ξέρω πολύ καλά πως δεν θα είσαι. Δεν θα είσαι στο δρόμο, στο θόρυβο που βγαίνει τη νύχτα από τις κολώνες φωτισμού ούτε στην κίνηση να διαλέξεις...

ένα έτσι | άτιτλο

    Όπως εκείνα τα ποιήματα που προσπαθούν να σε πείσουν πως γράφτηκαν από ανθρώπους για ανθρώπους. Όπως εκείνα τα φώτα που προσπαθούν να σε πείσουν πως υπάρχει κάτι...

ΙΛΟΥΣΤΡΑΣΙΟΝ

Ιλουστρασιόν μαγαζάκια παραταγμένα σε πιάτσες αφερέγγυες. Θιασώτες του ονείρου έτοιμοι να υποδεχτούν νεοσύστατα καραβάνια, αποπροσανατολισμένα και στεγνά, παραδομένα άνευ όρων στις βλέψεις τους. Κράχτες της μιζέριας, τζαμπατζήδες του αύριο, και του...

Ε. Μύρων | Στὸ γκαλὰ

κύκλος πληκτικὼν ὁρθίων παρευρέθη. Εἰς τὴ σάλα γουρλωμένα μάτια ἰχθύων συνωστισμένα σὰν σὲ γυάλα γιόρταζαν ἀκίνητα, καθὼς νὰ στέκονταν πρὶν τὴν κρεμάλα.

Να μην ξεχάσουμε…Για να μην ξεχαστούμε

Όταν ξυπνάω το πρωί, μη βρίσκοντας κάποιον λόγο να σηκωθώ, χτυπάω το κεφάλι μου στο πάτωμα για να μου απαντήσει κάποιος αλλά ξεχνάω πως κάτω από...

Ε. Μύρων | Άτιτλο

Στην αμακιγιάριστη Αθήνα με τον θρασύ πονοκέφαλο σβερκώθηκα στα Εξάρχεια χρώματα διασχίζοντας αγοραίος τη μοναξιά γράφοντας λέξεις μερεμέτια. Σκαλωσιά με οστεοπόρωση ο Θεός.   (Ε. Μύρων | 22.12.19)

θέμις ιππέκη | Δεν σε ξεχνώ

Δεν σε ξεχνώ σου λέω , μη μαραίνεσαι κλαμένα τα φύλλα σου να μην δω – παρακαλάω - . Λιώνω στην στιγμή, σαν πάγος λυπημένος - που...
Secured By miniOrange