Αρχική ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ

ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ

Άχρονο

  Ονειρεύομαι ένα μέλλον γεμάτο από μέλλον, ένα παρόν άχρονο και ένα τρυφερό παρελθόν. Ελεύθερα λεπτά. Νεκρούς προσδιορισμούς. Μέρες ανύποπτες, όνειρα πότες. Ονειροπαρμένοι ονειροπόλοι με τόσο αγνά, μεγάλα λάθη. Κάθε...

«Το προφίλ του δολοφόνου»

  – Είπατε τον είδατε καλά παρά του λογισμού το σκοτάδι παρά τα χίλια μίλια που σας χώριζαν είπατε αρκούσε ένα άλμα για να βρεθείτε στο πλευρό του την όψη...

θέμις ιππέκη | ΠΑΡΑΝΟΗΣΙΣ

    Οδός Καβάφη 18. Ημέρα με φως που χυλώνει τις κόκκινες ουλές από υπερβολική δόση παγωμένης σκέψης. Υπνωτικά για να μην νιώθουμε λένε και τα στριμώχνουν στα μαξιλάρια...

Ιάσωνας Σταυράκης | Άτιτλο

Ποιητική καταστολή η εξέγερση των ματιών σου. Ποιητικός αφοπλισμός η ηχώ που κάνει το γέλιο σου στους γκρεμούς της ψυχής μου. Αντίσταση κατά της αρχής το αίμα στο μπλουζάκι σου. Αναρχία το φιλί σου. Η κοκκινόμαυρη ανεμίζει στο χέρι σου. Κι...

«Ανέραστοι οι ποιητές»

  Έχουν σταθεί οι ποιητές Εκστατικοί μπροστά στο γυναικείο σώμα Σε τέτοιο βαθμό που δεν απέμεινε τίποτα Για να ειπωθεί πλέον από κανέναν άλλο. Έχουν δοξαστεί οι λαιμοί Τα αγαλματένια...

Θέμις Ιππέκη | Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

  Τα άγουρα φώτα της αυγής αντικατοπτρίζονται στις λαδωμένες κλειδαριές, στα υγρά ματόκλαδα των υπνωτισμένων ενσυνείδητων, στις αργοπορημένες ρόδες, στις νερωμένες ελπίδες που βουλιάζουν στα στομάχια με την...

«Εποποιία»

Ας συντριβούμε λοιπόν Εγώ και εσύ Καμία αντίρρηση δεν έχω Όχι γενναία Όχι ηρωικά Μέσα σε μία στιγμή Αυταπάρνησης Με σφιγμένα σαγόνια Και φλέβες Να σφυροκοπούν Στα ολύμπια μέτωπά μας Όχι ως κάτι που να...

Μαρύσα Παππά | Κάθε που η ψυχή μου αδειάζει τη μαυρίλα

Τώρα τελευταία όσο πάω και αδειάζω από μέσα μου. Ξεβράζει η ψυχή μου τα αποβράσματα της. Διώχνει έντεχνα και επαναλαμβανόμενα κάθε φορά που την βαραίνουν αυτούς τους...

Θλίψη καιρική – Γωγώ Λιανού

    Όταν σε θυμάμαι και δεν έρχεσαι, σε φιλώ με κλειστά μάτια. Και τιμώ το χέρι σου, έτσι απαλά που μ’ άγγιζε. Και σε φοράω γύρω απ’το λαιμό, να σ’έχω...

Έρωταπάντηση

    – Πώς είναι όταν ερωτεύεσαι; – Είναι όπως όταν τρως σφαίρα. – Πώς είναι όταν τρως σφαίρα; – Ξαφνικά. Μετά πονάς. Αιμορραγείς… Χαίρεσαι που δεν πέθανες κι ύστερα νιώθεις αθάνατος. Ήμουν ξεκάθαρος; –...

Κοινός νους λέγεται. Κοινωνία. Αυτή είναι η λέξη.

Σε μια Ελλάδα πνιγμένη στα σκάνδαλα, που ασθμαίνει, η πολιτική στερείται αισθητικής άρα και ηθικής, οι φασίστες κινδυνολογούν, τραμπουκίζουν, ξεπουλούν και το πόπολο τους χαζεύει στα δελτία...

Μοίρασμα

    Θα είναι μια γλυκιά αγωνία αυτή που θα έχουμε, είμαι βέβαιος. Θα βρεθούμε και ίσως  ξαναχαθούμε στροβιλιζόμενοι στον αστρικό μας χρόνο. Μα η καύλα δε νιώθεται παρά μόνο δίνοντας...

Μίστι Λαβ.

  Για τον Θεό, φέρτε μου μια πετσέτα να σκουπίσω τα χέρια μου. Στέγνωσε και κολλάει, υποθέτω σε λίγο θα με βάλεις να υπογράψω. Δεν θα μπορώ να το...

ΕΝΑΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ | Αλεξάκου Ζωή

    “Οι αληθινοί παράδεισοι είναι οι παράδεισοι που έχουν χαθεί” Marcel Proust Είναι οι δρόμοι μας, αδιέξοδοι. τα βράδια γυαλίζουν στοιβαγμένα στις γωνίες, τα σκουπίδια που πετάξαμε, πλάι σε κτίρια αρχιτεκτονικά… Δεν είναι πως κυνήγησα τη βροχή – μα ήρθε – Δυο σταγόνες μπλεγμένες, ακόμα, στον απέναντι φανοστάτη ψιθυρίζοντας, σπάνε τη σιγαλιά ! Λένε μια ιστορία, για τα παιδιά… Που έχασαν το μονοπάτι τους. Το σπίτι με τα ζαχαρωτά ήταν στοιχειωμένο. Τα ψίχουλα τα έφαγαν τα πουλιά, Χάνσελ ! Οι δρόμοι μας δυο αδιέξοδοι. Συναντιούνται –παράλληλα– με τις ράγες του τραίνου που χάνονται… Στο πέρας του δικού μας σύμπαντος, σου άπλωσα το χέρι… και πάνω στην κορύφωση Εσύ . Παρατηρητής .

Ξωτικό

    Δες εκεί κάτω αυτό το ξωτικό που περνά. Θα ‘λεγες κυλά όπως το αίμα στις φλέβες αλλά ίσως να μην είναι παρά ένα όνειρο σαν εκείνα του...

Ραντεβού

    Θα σε συναντήσω στο βούρκο Εκεί που θα παίξουμε όλα μας τα θέλω και θα φύγουμε Εκεί που θα πιούμε δυο ζωές ακόμη δυο γραμμές για να γράψουμε Η...

Ο ήλιος διέταξε τις σφαίρες | Βασίλης Νικολόπουλος

    Σβηστός κατηφορίζω την άδεια λεωφόρο Δεν απολαμβάνω κάποια αναπνοή Δεν προσπαθώ καν Μόνη κλίση αυτή του δρόμου Ούτε ψίθυρος Ζούγκλα Πίσσα, καλώδια και διαγράμμιση Νεκρές επιγραφές εις το όνομα του πατρός Οι υιοί...

Πόππη Δέλτα | Αγαθονίκη.

Το φως του ήλιου πέφτει στα μαλλιά της, τα γαλαζοπράσινα μάτια της σε κοιτάζουν, γεμάτα αγάπη. Τα κόκκινα χείλη της σου μιλάνε με την πιο ζεστή φωνή που έχεις ακούσει...

H ΓΑΤΑ ΣΤΟ ΠΡΕΒΑΖΙ

  Ξεπερνώντας τη νοσταλγία, μια αγάπη για τις καλτ ταινίες παραμένει. Μία γάτα στο πρεβάζι με κοιτάζει καθισμένη δίπλα στη ξεχασμένη σκούπα στο μπαλκόνι από χθες. Μαύρη...

Δημήτρης Δημητριάδης | Άτιτλο

λαθος ορθογραφικο μες τα τα τετραδια σας κακη επιρροη για σας και τα παιδια σας κατι διαφορετικο μες το ολοιδια σας δεν θα με σβησετε απλα γαματε...

Ιάσωνας Σταυράκης | Εμένα οι φίλοι μου εδώ και σαράντα χρόνια...

Για φαντάσου... Πέρασαν τα χρόνια. Απ' τα χέρια μου πέρασαν πολλά βιβλία. Πάντα είχα αδυναμία στα πιο παλιά. Εκείνα που κατέκτησαν τον δρόμο μόνα τους και διαμόρφωσαν συνειδήσεις. Εκείνα...

Ντέπη Χατζηκαμπάνη | Κάτι νύχτες Σαββάτου η αγάπη είναι αιτία ζωής.

  Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή μου άρεσε να ανεβαίνω στις ταράτσες ερειπωμένων σπιτιών και να βλέπω τον κόσμο καθισμένη στα χαλάσματα. Θυμάμαι επίσης κάθε φορά που ήμουν λυπημένη...

Αρκεί να μ αγαπούσες | Γωγώ Λιανού

Έγινα άνθρωπος αυλός. Παίρνω πια τη μορφή των επίπλων και στέκομαι. Σιωπηλός, ακούνητος, άχρωμος. Σε βλέπω που μπαίνεις στο δωμάτιο. Ρίχνεις το παλτό σου κάτω, και το κορμί...

Away

    Ήμουν μακρυά στο κρεβάτι Των πεπερασμένων κόσμων Εδώ είναι που ζούσαμε Μια ενδιάμεση κρίση Τα χέρια στοιβάχτηκαν Αδέξια στη βία της στιγμής Πνιγήκαμε από καιρό Κι όσο και αν βηματίσαμε Προς τα...

ΜΟΡΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ

Απόσπασμα από την υπόγεια πόλη της Μόρια Το κείμενο αυτό αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας βασισμένο στις καταγγελίες των διεθνών ανθρωπιστικών οργανώσεων. Κάθε πρόσωπο, περιγραφή τοποθεσίας ή όνομα είναι...

Μαρύσα Παππά | Δαιμονισμένη Επαναστάτρια

Δεν είμαι άγγελος, για την ακρίβεια δεν θα γίνω ποτέ. Ούτε ήταν ποτέ στα σχέδιά μου, άλλα πράγματα θέλω. Θέλω να αλλάξω αυτόν τον κόσμο Μυρίζει σαπίλα και ψευτοεπανάσταση. Είναι...

Βάσω Χριστοδούλου | Αναμονή

  Πασχίζει να χωρέσει σε σκοτεινά υπόγεια, σε αποθήκες, σε καταλύματα αστέγων.   Νοικιάζει χώρους χωρίς πρόσβαση κι εκθέτει την ψυχή του προς πώληση.   Υπογράφει συμβόλαια με ιδιοκτήτες ακινήτων και κινείται στο χώρο διάττων...

η οψη

Οικογενειακά τραπέζια τις Κυριακές. Συναντήσεις παλαιών συμμαθητών. Γελοία ανθρωπάκια που χοροπηδούν πάνω κάτω, τσουγκρίζοντας κρασοπότηρα. Χορεύουν και γοητεύονται, την ίδια στιγμή που εγώ ουρλιάζω να βγω απ’ το σώμα μου. …. Ανθρωπάκια...

Το λάδι της ζωής

      Μέρες τώρα δεν λέει να φύγει είναι εδώ είμαι εγώ; Mια μυρωδιά καμένου από μνήμης οσμή ακαθόριστο μείγμα κι όσο καθαρίζω βάζω αιθέριες σκέψεις ανοίγματα διάπλατα Tο καμένο επίμονο έρχεται Αυτή η πηχτή δυσωδία Ξέρω η οσμογόνος...

Μαρύσα Παππά | “Χρειάζομαι μια κάθαρση από τους αγίους”

Μην το φοβάσαι το χάος μέσα μου. Έτσι γεννήθηκα σκοτεινή και δυσνόητη. Κάποιες στιγμές και απρόβλεπτη. Μην νομίζεις ότι είμαι κάτι σπουδαίο. Μια μικρή σταγόνα στον ωκεανό. Και μην...

Ε. Μύρων | Insomnia παρὰ κάτι

    Κάνει καλὴ μοναξιὰ ἀπόψε, δὲν αἰτοῦμαι τίποτα δὲ γράφω κὶχ   μὴν ἔρθει ἡ λογικὴ καὶ μὲ ταράξει -   δὲν ἔχω ἀνάγκη τὰ πουρμπουάρ της   ξέρω πλέον πῶς τσιμπάει τὰ ζάρια ὁ Θεός.   Ἕνα...

Η τελευταία φορά που πεθαίνω

  Μαμά δεν γράφω πια. Τις μέρες φοβάμαι και τα βράδια σαλεύω Οι λέξεις τελειώνουν. Οι μέρες μικραίνουν.   Ένα δωμάτιο σκοτεινό, με ζωγραφιές κεντημένο. Πράσινη υγρασία και ξερά κλαδιά....

Μαύρη Μαγεία.

Στην πλατεία Κοτζιά, στα στενάκια της Κυψέλης, στο μεταξένιο Μεταξουργείο, στους στροβιλισμούς της Ομονοίας, στα φαλαφελάδικα της Βάθης, στις καταλήψεις πριν τις εκκενώσουν η αποξένωση στο λεξιλόγιο των λευκών τη μέρα εξαφανίζεται απ' τα...

Εσύ-σκευή

αν μας ρωτούσαν κάτι χρόνια πριν τι σημαίνει την εξέλιξη, μεγαλόστομα θα μιλούσαμε για συσκευές. καινούριες, αψεγάδιαστες, ονειρώδεις. λίγα ή πολλά χρόνια μετά, με...

18 χρόνια μετά το τέλος του κόσμου

αυτός ο αιώνας δεν έχει λέξεις κι όταν ξεκινάω με μικρό σκοντάφτω πάνω τους να κάνει ηχώ το τίποτα μου τις πήραν όλες δεν έχω δεν έχω δεν έχω γι αυτό...

Ε. Μύρων | Δὲν βρέθηκε ὁ τίτλος..

Θλιβερὸ μονοπάτι ἀτελείωτο βουρκωμένα πατοῦν τὰ βήματά μου. Μοναχός μου ἀκούω τὴ σιωπή· τριγυρίζει σ' ἀπόγνωση σὰ ζητιάνος ποὺ λιώνει.. Οἱ προσόψεις βουβὲς σὲ χειμέριο ὕπνο. Λαμπυρίζει...

Να φύγω

Θα λάτρευα στ’ αλήθεια έναν κόσμο, χωρίς σύνορα, πόλεις, κράτη, πολιτικές πεποιθήσεις, θρησκείες και ταμπέλες. Θα τον λάτρευα πραγματικά, αν κραύγαζε ‘’είμαι γήινος’’. Αν έβαζε στα σχολεία παιδιά κι...

Μαρύσα Παππά | Θα έρθει η ημέρα της λύτρωσης

Θα ξημερώσει εκείνη η ημέρα, η ζωή θα τα φέρει έτσι, εγώ και εσύ δεν έχουμε την δύναμη, για να λέμε την αλήθεια κανείς...

Μαραγκός Ορφέας [Όμικρον Μι] | | Γρανίτα Λεμόνι

Σε εκείνο τον κήπο με τα πράσινα, σχεδόν γινωμένα, λεμόνια Πόσο μοσχοβολούσαν! Να τα κάνουμε λεμονάδα φώναξε κάποια, δεν θυμάμαι ποια Μα εμείς...

Φιλία Κανελλοπούλου | ΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΙΣ ΩΡΕΣ, ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΩ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ...

Εγώ είμαι αυτή που σας προσφέρει, απλόχερα «τα καλύτερό μας πιάτα» Ταΐζω τ’ αδηφάγα στόματά σας, γεμίζω τα στομάχια σας, σας χορταίνω. Εγώ ευθύνομαι που...

Η λίστα που αγαπάει μόνο τα αγόρια.

Ανάμεσα σε αυτά που ήταν δια ροπάλου απαγορευτικά για έναν μαθητή γυμνασίου και λυκείου-θυμάμαι όταν πήγαινα στο σχολείο- το κάπνισμα κατείχε την πρώτη θέση....

Δυό/δια

Το πρόβλημα κι η δυσφορία με τα διόδια, μάλλον ξεκίνησε, όταν κάποιος ευαίσθητος μαθητικός ή αποχαυνωμένος σκακιστής, θα υπολόγισε πόσο ακριβά χρυσοπληρώνεις την αφή. Στην κυριολεξία μα...

πάντα κάτι να τραγουδάει ακόμα

    Αν πρέπει να ξεκινήσεις ένα ποίημα, κάν’ το πριν σπάσεις το μολύβι στο πρώτο φιλί, γιατί έτσι κι αλλιώς ποιος κάνει το θήραμα, ποιος είναι ο κυνηγός ; Εσύ...

Ιάσωνας Σταυράκης | Αφεντικό

  Ορκίζομαι να σηκωθώ γλυκό μου αφεντικό. Θα έρθω πιο νωρίς Θα τρέχω ολημερίς. Θα τρέξω πιο σκληρά. Θα φάω τα σκατά. Θα κατουρήσω αίμα και δεν σου λέω ψέμα. Θα παίξω κάθε...

Το καλό μου πρόσωπο

  Στο έκτο ουίσκι αρχίζω και σ’ αγαπώ Καθώς σε βλέπω να σβήνεις, αρχίζω και σ’ αγαπώ Κι όταν ανάβω τσιγάρο, ακόμη περισσότερο αρχίζω και σ’ αγαπώ Στο γεμάτο...

Μαρύσα Παππά | Κάποτε ήμουν των θνητών

Κάποτε ήμουν των θνητών, τώρα δεν είμαι, με ξέβρασε η θάλασσα σε πόλη των αγγέλων. Κάποτε ήμουν των γήινων και των απλών, τώρα δεν είμαι,...

Ανάσες

    Οι ανάσες μας. Τόσο έντονες, τόσο βαθιές. Ανάσες που δεν ποτίζουν μόνο το κορμί που ξεδιψά. Ανάσες πληρότητας, που αν τις κρατήσουμε ως και ο ήλιος  λάμπει περισσότερο…

Lilly June | Άτιτλο

    Τα λόγια και τα σώματα κανέλα και πιπέρι τώρα έσπασε ο υμένας τα κύτταρά μου σε φρενήρη πολλαπλασιασμό συστροφή των μέσα μου πρώτη φορά σε διακοπές θάβοντας τα παλιά ποιήματα Μυσταγωγία μεταμόρφωση δεν...

Είναι εσύ

    Tο στάσιμο αίμα των μυών μου μόλις συσπάται H εξαγριωμένη σκέψη μου H  ίσια αλήθεια της νύχτας Aφθονία  αερικού H πρώτη σκέψη του πρωινού είναι εσύ . (Cover by Wislawa Szymborska)

Ε. Μύρων | Μέχρι νὰ μαλλιάσει τὸ ἀνείπωτο

      Κάθε μέρα μιὰ μικροκλοπή ἀπ' τὸν κοινόχρηστο θάνατο   κάτι σὰν συνεσταλμένη παρένθεση.   Πληρώνω βέβαια σὰν καλὸς πελάτης - στὴν οὐρά - τὴν...