Δευτέρα, Αύγουστος 20, 2018
Αρχική ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ

ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ

ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

. Με γνώρισα ένα δροσερό του Αυγούστου βράδυ. Μ’ άκουσα στα γέλια της μάνας μου και μ’ είδα ξανά, -20 χρόνια μετά- μέσα σ’ ένα της δάκρυ. Κι όταν...

Ξωτικό

. Δες εκεί κάτω αυτό το ξωτικό που περνά. Θα ‘λεγες κυλά όπως το αίμα στις φλέβες αλλά ίσως να μην είναι παρά ένα όνειρο σαν εκείνα του...

Ωχ|δοος

. σήμερα κοκκινίσαμε στη θάλασσα απ’ όσα θα σκεφτόμασταν ο ένας για τον άλλο έτσι όπως ήμασταν με τα μαγιό ποιος πιότερο θα βάσταγε κάτω από το νερό τ’ ανείπωτα την καύλα που...

abbraccio

τα δάχτυλα θα ήταν αμήχανα στ' άγγιγμα δεν έχουν συνηθίσει τα χείλη θα μούδιαζαν πάει τόσος καιρός που δεν αγγίχτηκαν κουράζουν τα δευτερόλεπτα που νιώθεις το στήθος βαρύ από το μονό κρεβάτι τα...

Xαρές και πανηγύρια | Δημήτρης Κουρουβακάλης

Είναι το μίσος που με κάνει να αγαπώ είναι μια καλοκαιρινή ψιχάλα που με νοτίζει και όσο θα προσπαθώ δεν θα μπορέσω ποτέ να ακολουθώ ένα χέρι που...

Από παραμύθια που στάζουν σκόνες ζωής | Ντέπη Χατζηκαμπάνη

Καλοκάγαθοι γίγαντες οι φίλοι μου, μέσα από παραμύθια θαρρείς βγαλμένοι. Από παραμύθια άγρια, από παραμύθια ροκ. Σπάνε πόρτες τα ξημερώματα και τραβάνε σουγιάδες στη γη του...

Η ΠΛΗΡΩΜΗ

Είμαι άνθρωπος. Όχι σκυφτός. Όχι περήφανος. Αλλά άνθρωπος. Και είναι και εκείνοι. Που ζητούν να σκύψεις. Από μπροστά ή από πίσω. Για όλα τα σκυλιά, το ίδιο είναι. Εγώ είμαι άνθρωπος. Οι άνθρωποι...

Σκαλίσματα Εφτά Άλλων Εβδομάδων

* κι αν υποθέσουμε ότι κάνει κρύο; ότι η μυωπία με τραβάει από τη μύτη, και όχι εγώ αυτή; τότε θα σου χαρίσω μία μπάλα μπάσκετ που...

Έρωταπάντηση

- Πώς είναι όταν ερωτεύεσαι; - Είναι όπως όταν τρως σφαίρα. - Πώς είναι όταν τρως σφαίρα; - Ξαφνικά. Μετά πονάς. Αιμορραγείς… Χαίρεσαι που...

Asylum

. Στο άσυλο δεν έχουμε γιορτές μόνο μια υπενθύμιση. Κι ένα ξυπνητήρι που κατάφεραν οι άνθρωποι να βάλουνε σε αναμονή παίρνουμε τα χάπια μας κανονικά μετράμε την ώρα σηκώνοντας τη γλώσσα για να...

Λόγια φωτιάς, στίχοι του μπαρ | Ντέπη Χατζηκαμπάνη

Ξημέρωνε έρωτας, μύριζε αλκοόλ, ενώσαμε τα χέρια, ταιριάζανε. Θυμήθηκα ένα όνειρο, τρόμαξα. Δραπέτευσες από τα λόγια του Θάνου, δραπέτευσες από στείρα γη, έγινες κρίνο, έγινες άνεμος, φύσηξες...

ΒΗΜΑΤΑ

. Κατά τη διάρκεια της πλάνης περπατάμε στην άκρη του χάρτη, στην αρχή μιας παραλίας απολαμβάνοντας την μικρή αλλά υπάρχουσα μορφή μας δίπλα στη θάλασσα. Άλλοτε βυθίζουμε στην ατμόσφαιρα...

Παραλλαγή 80

. Τὶς νύχτες ἐξαφανίζεται τὸ κορίτσι μου Γίνεται ἀερικό, ἄρωμα ποὺ διαχέεται Κάνω νὰ φωνάξω τ’ ὄνομά της, μὰ ἀπ’ τὸ λαιμό μου βγαίνει μιὰ τριανταφυλλιά. Κάθε πρωὶ ἐπιστρέφει...

Κανένα ίχνος | Μαρία Κανδύλη

Κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι χωρίς να κοιμάμαι. Αθόρυβα τραβώ τις κουρτίνες της πραγματικότητας και καλοδέχομαι τη φαντασία, που είναι ορατή μόνο στο ημίφως. Άτακτες σκέψεις που...

Gone Girl | Το κορίτσι που εξαφανίστηκε (2014)

. Την ημέρα της πέμπτης επετείου του γάμου τους, ο Νικ Νταν επιστρέφει σπίτι και ανακαλύπτει ότι η σύζυγός του, η Έιμι, έχει εξαφανιστεί. Η εξαφάνισή...

ΓΙΑ ΤΟΣΟ ΜΟΝΟ | Γωγώ Λιανού

. Όσο διαρκεί ένα τσιγάρο Για τόσο σ’ αγάπησα Και δεν φοβάμαι να στο πω Όταν προδώσεις τον έρωτα γίνεται μια αποκόλληση από το σώμα Κυρίως όμως από άλλα μέρη...

Κάποιος άλλος ήταν | Μαρία Κανδύλη

Ατελείωτες ανασκοπήσεις του τι ζήσαμε. Ανασκοπήσεις δευτερολέπτων. Σύντομες σκέψεις του τι δεν ζήσαμε. Ανασκοπήσεις ωρών. Τα δευτερόλεπτά μας πολύτιμα. Οι ώρες μας Θησαυρός. Όσα και να έχουμε κάνει δε...

Η πιο ωραία πεταλούδα

. Η ιστορία αρχίζει με το κλάμα ενός μικρού παιδιού / και κλείνει μ’ ένα γόγγυσμα γελαστό κάποιου ηλικιωμένου / Εκείνη η πρώτη ελιά στα 9...

Άτιτλο | Βασίλης Νικολόπουλος

Υπάρχω στο τέλος του χρόνου και στην αρχή κάθε ψέματος Αλήθεια πλαστική Με σφίγγουν τα ρούχα και τα παπούτσια μου Εσύ δεν με σφίγγεις κι εγώ το χρειάζομαι κάποιες ώρες σχεδόν πάντα Η...

Σήμερα είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες.

Θα σηκωθούμε απρόθυμα από το κρεβάτι μας, θα ρίξουμε νερό στο πρόσωπο μας να ξυπνήσουμε και θα φτιάξουμε πρωινό για να δουλέψουμε ακόμη μια μέρα. Όταν ο...

Εχθρέ μου..

Είσαι στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας. Φυσικός εχθρός μονάχα ένας. Ο άνθρωπος. Τι παράξενη σκέψη… Ψάχνεις πάνω σου να δεις εάν έχεις νύχια και δόντια κοφτερά. Αν τουλάχιστον μπορείς...

Διάολε φύγε από μπροστά μου μου κρύβεις το θεό.

. Ο κ. Αμβρόσιος είναι απολύτως βέβαιο πως, εάν περνούσε από το μπαστούνι του, θα έπραττε τα λόγια του, μαζί με τους οπαδούς και εκτελεστές που τον...

Και Είδα. | Σάββας Κοκκινίδης

Είδα τα φλουριά την άνοιξη. Είδα τα φλουριά στον οχετό. Απόλαυσα την παρέα με τις σβηστές λαμπάδες, και τον βλακάκο που σέρναν πλάι τους. Απόλαυσα το κουμπαρλίκι...

Οι δικοί μου ήρωες δε φορούν μπέρτα..

Σκηνοθεσία: Αριστοφάνης Σενάριο: Αισχύλος Εθισμένοι στο αλκοόλ αφεντάδες, ηλιοκαμμένα πρωθυπουργικά μαγουλάκια να παριστάνουν τους συντονιστές και μια χώρα που δε λέει να στερέψει από δάκρυα.. Η στάχτη...

Αγενής. (αυτός που μένει μόνος)

Ο αγενής,   αυτός που σε διακόπτει όταν μιλάς, που με το χέρι βάζει πάγο στο ποτό σου και στο σερβίρει χωρίς να συστηθεί, ονομάζεται μπάσταρδος. Κι έτσι να...

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 5

Ήθελα να σου μιλήσω. Διάλεξα αυτή τη νύχτα με το ζεστό αέρα. Να σου πω πως δεν προσμένω τίποτα πια. Ο κόσμος με σιχάθηκε, κι εγώ εσένα. Ήθελα...

Οι λέξεις

Σε τρεις γραμμές δεν γράφεις ποίημα / Προλαβαίνεις μόνο / να βάλεις φωτιά στα όνειρά σου Εκρήξεις των λέξεων / Γραμμικά φωτόνια Άγριες πέτρες κυλούν στο...

Ρώτα με ….

Κάθε φορά ξεχνάω να σε ρωτήσω. Φεύγεις και μετά -αν και το θέλω πολύ- διστάζω να τρέξω ξωπίσω σου. Μένω ακίνητη. Και δεν έχει καμία σημασία εάν...

Ύστερα..

. Σε θέλω. Φωνή βαθειά. Ζεστά τσιγάρα κι ανάσες…, κάποιες φορές, έχω στο κεφάλι μου έναν ήλιο κι ένα κεραυνό, σιωπή. Κάποιες φορές η απόσταση γίνεται μια μωβ κορυφογραμμή ύστερα ο χρόνος παγώνει. Αυτές...

Καθρέφτης στὸ νερὸ

. Γδούπ! – ὑπόκωφος γδοῦπος· σπεύδω στὸ παράθυρο Στὸν δρόμο κεῖται τὸ πτῶμα τοῦ θεοῦ Αὐτοκτόνησε πηδῶντας ἀπ’ τὸν οὐρανό. Ἡ ἀγάπη μου αἰωρεῖται σὲ μιὰ κόκκινη νύχτα Ἀπ’...

Οι γερμανοί τελικά είναι φίλοι

  στον Σκλαβενίτη γεμάτα στον ΑΒ Βασιλόπουλο της ουράς το γάλα τον Κρητικό στα MyMarket μια απ’ τα ίδια στον Γαλαξία και τον Ελομά λιγότερη σύγχυση μεγαλύτερη του δύο παντοπωλείο ο Κώστας παντοπωλείο ο Μήτσος παντοπωλείο...

Να φύγω

. Θα λάτρευα στ’ αλήθεια έναν κόσμο, χωρίς σύνορα, πόλεις, κράτη, πολιτικές πεποιθήσεις, θρησκείες και ταμπέλες. Θα τον λάτρευα πραγματικά, αν κραύγαζε ‘’είμαι γήινος’’. Αν έβαζε στα σχολεία παιδιά κι...

Πουθενά..

. Νύχτα -σκοτεινή μου νύχτα- επιτέλους έλα. Έλα και γω πουθενά δε θα πω ότι διάλεξες να γεμίζεις κτερίσματα τις αγάπες που μυρίζουν λιβάνι. Κι ας είδα...

Περί Δουλειάς Και Άλλων Συμπτωμάτων

. Η ώρα περνάει και όχι. Οι δείκτες χτυπούν μα δεν καταφέρνουν να γίνουν ανεξίτηλοι. Το μαστίγιο γράφει σημάδια και τα πέπλα ανεμίζουν μακάβρια. Λόγια τυλιγμένα σε πύον σερβίρονται εθιμοτυπικά, καλή...

Απώλεια

. Η απώλεια στην απώλεια χάνεται Όχι γιατί παύεις να τη ξεχνάς Μα είναι που μπερδεύονται Οι μυρωδιές των αναμνήσεων Μοναδικοί γεννιούνται οι πολλοί Και κάποιοι καταραμένοι Της μάνας τους την...

Πυρετός, το αιδοίο σου

. Πυρετός, το αιδοίο σου ένας κάβουρας Πυρετός, οι γάτες που τρέφονται απ’ τα θαλερά βυζιά σου Πυρετός η βιάση απ’ των νεφρών σου τα σαλέματα. Των κανίβαλων...

ΠΝΙΓΜΟΣ ΣΤΟ ΒΑΘΥ ΜΠΛΕ

Ποιος μπορεί να εξηγήσει τον έρωτα; Ποιος μπορεί να τον αποφύγει; Ποιος μπορεί να τον σκοτώσει; Η ενστικτώδης έλξη , η ηδονή των αρωμάτων, ανεξήγητη ανατριχίλα. -Σ’ αγγίζω- Η...

Κοινός νους λέγεται. Κοινωνία. Αυτή είναι η λέξη.

Σε μια Ελλάδα πνιγμένη στα σκάνδαλα, που ασθμαίνει, η πολιτική στερείται αισθητικής και ηθικής, οι φασίστες κινδυνολογούν και τραμπουκίζουν και το πόπολο τους χαζεύει στα...

Φοβίσκοι

Αν πάμε στα νησιά και σε δω στα λευκά κι ύστερα ξεφλουδίσουμε απ’ το πολύ καρτέρι όχι, δε θέλω αντηλιακά. θέλω να σκάσω ολοκαίνουρια και να σε ξανακατακτήσω αν πάμε...

Τζόκεϊ

Μπορείς να χάσεις το στοίχημα με το μυαλό σου. Κέρδισε το στοίχημα με ένα νέο τίποτα. Ποτέ μη σ’ εμπιστεύεσαι. Είσαι τζόκεϊ, ανέπνεε όπως τα άλογα. Κράτα...

Άτιτλο

. Ούτε μ’ ενδιέφερε ποτέ κι ούτε με νοιάζει μέχρι να ψοφολογήσω αν θα με αναγνωρίσει το κράτος για άντρα γυναίκα σαύρα ή κέρατο βερνικωμένο.  

“Εκείνη”

. Γράφει η Ελένα Ρόουζ Βλέπω το φως ν' αντανακλάει στις ταράτσες μιας ξεπεσμένης πόλης που αιώνια θρηνεί. Για 'κείνες τις χρυσαφένιες μέρες που 'χουνε φύγει ανεπιστρεπτί Μια τζούρα...

Ασφαλής ανώνυμος

. Γράφει η Μαρία Κανδύλη Δε μπορεί θα το ‘νιωσες και συ αυτό το αίσθημα. Να περπατάς ανάμεσα σε δεκάδες ανθρώπους και ουσιαστικά να είσαι μόνος. Γιατί είναι άγνωστοι...

Σήμερα, αύριο και χθες

. Είναι φορές που θα ‘θελα να επιστρέψω σπίτι ζωντανός. Να μπορέσω να σταθώ στα πόδια μου ή να παρακαθίσω οπουδήποτε ικανός να αντικρίσω το λευκό. Να μπορέσω κάτι  να...

Εἶμαι Ἔτη Φωτός Μακριά ἀπ’ τό Σῶμα μου

. Γράφει ο Larry Cool Αυτὲς εἶναι οἱ τελευταῖες ὧρες τοῦ κόσμου Ἀλλόφρων, μὲ τὸ τηλέφωνο στ’ αὐτί, σ’ ἀναζητῶ στὸ ἐρειπωμένο Λονδίνο Δὲν σ’ ἀκούω· – ἐκκωφαντικὴ βοὴ...

Γιατί σήμερα οι άνθρωποι λένε τόσο εύκολα «ναι» ;

. -Γιατί σήμερα οι άνθρωποι λένε τόσο εύκολα «ναι» ; «Η μοναξιά… Φοβούνται τη μοναξιά του «όχι»! Ξέρετε είναι πολύ εύκολο να πέσεις στο ποτάμι και χωρίς να...

Όχι… όχι

. Γράφει η Μαρία Κανδύλη Και γιατί να με νοιάζει που απ’ τη ζωή σου τώρα πια εγώ λείπω; Μήπως επειδή μου κράτησες τα χέρια σφιχτά πριν...

Το Ζευγάρωμα

. Το έλεγαν ζευγάρωμα και γινόταν στο σκοτάδι. -πως το ξέρεις; αρχαία γνώση που ιππεύει τα κύτταρα εκσφενδονίζεται στο αίμα. Το λέγαν συνουσία, σώμα με σώμα Πνιχτές κραυγές, πονούσε Σε παλιά εργοστάσια...

18 χρόνια μετά το τέλος του κόσμου

αυτός ο αιώνας δεν έχει λέξεις κι όταν ξεκινάω με μικρό σκοντάφτω πάνω τους να κάνει ηχώ το τίποτα μου τις πήραν όλες δεν έχω δεν έχω δεν έχω γι αυτό...

Ένας εξόριστος στη γη… (Ο πατέρας μου)

_________________________________________________________________ Φωτογραφία: Αιμιλία Ιωαννίδου (Παρίσι) Ο πατέρας μου είναι πια άστρο τ’ ουρανού. Όταν γεννήθηκε, υπήρχαν ακόμα Τούρκοι στον τόπο μας. Αυτοί έφυγαν το Φλεβάρη του 1913, αλλά...