Αρχική ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ

ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ

ΕΡΩΤΑΣ

  Το αντίθετο φύλο, χρησιμοποιεί πολύ τη γλώσσα του. Κι εγώ σιχαίνομαι τα σάλια. Γεμάτη σάλια. Στο πρόσωπο. Στο λαιμό. Στο στήθος. Στα γεννητικά όργανα. Κι όσο κι αν τα τρίβω, δε...

ΓΙΑ ΤΟΣΟ ΜΟΝΟ

      Όσο διαρκεί ένα τσιγάρο Για τόσο σ’ αγάπησα Και δεν φοβάμαι να στο πω Όταν προδώσεις τον έρωτα γίνεται μια αποκόλληση από το σώμα Κυρίως όμως από άλλα μέρη...

Διονύσης Αντωνάτος | Τρίτος παρατηρητής

      Σαν τρίτος παρατηρητής βγαίνω από το σώμα μου Τι έχουμε εδώ κύριοι; Λέω στις φωνές του κεφαλιού μου Μιλάνε όλες μαζί και δεν ακούω Πιο δυνατές ακούγονται...

Γιατί τους λέμε τρελούς;

      Θυμάσαι εκείνο τον άντρα που μετά από τρίωρες διαπραγματεύσεις με τον ιδιοκτήτη ενός ακριβού ρεστοράν, βγήκε από το μαγαζί κουβαλώντας έναν τεράστιο καθρέφτη, μόνο και μόνο επειδή σ’...

“Ονειρεύομαι γεμάτα μπαρ κι άνεργους ψυχολόγους”

Και να είναι υπόγεια, αθέατα, προκλητικά. Για εκείνους τους ιδιαίτερους, τους ιδιόρρυθμους, τους ετερόφωτους, που σέρνονται δοσμένοι στη δίψα του αγνώστου, του ασυνήθιστου, που ζουν για να...

Blue Chicago moon

Οι άνθρωποι δεν τρομάζουν με το αίμα τόσων πολέμων στο κατώφλι της ιστορίας αλλά φοβούνται μια κατσαρίδα στο νεροχύτη που πάει να ξεφύγει παίρνουν το εντομοκτόνο ή...

Αντιγόνη Ηλιάδη | Χωρίς θέα XV.

  παθαίνω ξηρασία όταν γυμνή σου θυμίζω μόνο τηλεόραση

άτιτλο

Θάνατος είναι που δεν θυμάμαι το χρώμα των ματιών σου. Είναι θάνατος που δεν θυμάμαι το άγγιγμα σου. Και θάβω βαθιά, κάθε κύτταρο μου, στη λήθη και στην πλήξη...

Κάθε φορά που μας κοιτώ από μακριά

  Κάθε φορά που μας κοιτώ από μακριά, έρχεται στο μυαλό μου η θάλασσα. Μία μοναχική βαρκούλα στη μέση του ωκεανού. Το νερό είναι πάντοτε ήρεμο. Χιλιάδες ιστορίες στο...

Η Νύχτα

Σφράγισε με τα χείλη της το στόμα του. Φοβόταν μήπως έρθει από κει η νύχτα τους. Αυτός έμεινε να σκέφτεται το φιλί. Σαν πόρτα που κλείνει πίσω...

«Τολμηρές φαντασιώσεις»

  Επιθυμώ για τον εαυτό μου Στις πιο τολμηρές Και ευτυχισμένες μου Φαντασιώσεις Έναν θάνατο Απύθμενα οδυνηρό Να διαρκέσει πολύ Η πτώση του κορμιού Βαθμιαία να αδρανήσουν Οι ζωτικές μου λειτουργίες Ώστε να μπορώ στο...

Αντιγόνη Ηλιάδη | Στο μέλλον

  Στο μέλλον φυτεύουμε τα χέρια μας σε λασπωμένα νερά να βγάλουμε ζωή από το τίποτα κρυβόμαστε σε τεχνητούς πλανήτες και βουλώνουμε τις καρδιές μας να μην ακούγονται κλείνουμε τα μάτια στην...

Άτιτλο

Περισσότερο ένοχος είναι αυτός που κραυγάζει για την αθωότητα του. Όπως και στον έρωτα. Αυτός που φεύγει αγαπιέται παραπάνω. Έτσι υποβαθμίζω και τον δικό μου έρωτα. Γρονθοκοπώ την καρδιά...

– βράδυες –

οι βραδυνές βάρδιες γεννήθηκαν για εκείνους που ‘ναι ερωτευμένοι με τη δουλειά τους. όχι την πρώτη, εκείνη που σπούδασαν και δε τους φτάνει να πληρώσουν το μπακάλικο.την...

ΑΠΩΛΕΙΑ

Έχω μια μικρή πληγή, στο αριστερό μου πόδι. Oι άλλοι δεν τη βλέπουν -ίσα που φαίνεται- Πονάει που και που, από παιδί… Τότε μου χαϊδευες, ακόμα, τα μαλλιά. Πως θα...

Η ΠΛΗΡΩΜΗ

Είμαι άνθρωπος. Όχι σκυφτός. Όχι περήφανος. Αλλά άνθρωπος. Και είναι και εκείνοι. Που ζητούν να σκύψεις. Από μπροστά ή από πίσω. Για όλα τα σκυλιά, το ίδιο είναι. Εγώ είμαι άνθρωπος. Οι άνθρωποι...

ΚΡΥΦΕΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ | Αλέξης Σταυράτης

Ανακάτευες συνέχεια τα μαλλιά σα να ‘θελες να φυτρώσουν μια καινούργια μνήμη στα μάτια χωρίς στερήσεις και αναβολές μα προπαντός χωρίς τις μαύρες μεταμέλειες. Το αεράκι που φύσαγε δρόσιζε τις προσπάθειες κι...

Ειρήνη Πρέκα | Μαζί.

    Που λες, αυτοί οι δυο δεν είχαν τίποτα να χάσουν. Μόνο χρόνο, ή ούτε κι αυτό. Ο ένας εδώ, ο άλλος εκεί. Τα αγκάθια τους ήταν ίδια. Σχεδόν το ήξεραν πως θα...

Ένα όνειρο για το όνειρο

    Α, πόσο θα ’θελες ν’ αγγίξεις το πιο όμορφο όνειρό σου… Γιατί εκείνο που γεμίζει την ψυχή, είναι και το πιο όμορφο. Όχι πως δεν έχουν...

Είμαι π(τ)ώμα

εντάξει το μητρικό γάλα το στήθος που δεν θα ξεπεράσεις τη ρώγα της που πρωτοκαύλωσες το μπιμπερό που ενηλικιώθηκε σε άμστελ το υποσχόμενο στόμα του το επίορκο στόμα της το στυλωμένο...

Ραμμένη

Από το ίσως και το αν κέντησα κι απόψε το παραμύθι μας. Κάθε απόψε αυτό το αν μου τρυπάει τα χέρια και το παραμύθι τελειώνει. Εμείς δεν το ζήσαμε. Η ίδια...

Ακούς, ρε αλήτη;

  Τέτοιος είσαι, ρε αλήτη το νύχι σου λαμποκοπά το μούτρο σου γυαλίζει από το μαλλί σου δεν ξεφεύγει ούτε μια γαμημένη τρίχα τέτοιος είσαι. Έχεις τέλειο χαμόγελο, αλήθεια, αρκεί κάποιος να σε...

To χάος γύρισε σπίτι

    Όταν οι λύκοι φτάσουν στην οικία σου. Όταν η ζωή επισημάνει την ασημαντότητα της. Όταν οι φιλοδοξίες επανατοποθετηθούν στη θέση των ψευδαισθήσεων. Όταν αγκαλιάσεις την αλκοόλη σαν...

Ψαράκια τηγανίζει μες στο μαγειριό

Ξέρεις τι έχω βαρεθεί να παθαίνω στις γειτονιές καθώς φορτσάρω για τη δουλειά; Που απολαμβάνω να σνιφάρω δίχως σταματημό, τις μυρωδιές από τα τσιγαρισμένα μαγειριά της πρωτευούσης...

Μεταμόρφωση

      Τα βράδια τούτα ρωγμή ανοίγεσαι βαθιά Ρέουσα πληγή οι αιώνες πίσω από δέρμα που ξεράθηκε και πέφτει Τα βράδια τούτα ψυχή φιδίσια, αναλλοίωτη, πάνω σου γεωμετρεί η μετεξέλιξή σου Σχέδια περίτεχνα, ανάγλυφα στο...

Μαραγκός Ορφέας [Όμικρον Μι] | Σύντομο Καλοκαίρι

    Θέλω να με πας στον θερινό Να με κυκλώνει το άρωμα σου, Μια φέτα λεμόνι στο αναψυκτικό Και το αντικουνουπικό Κι αν η προβολή μας ακυρώθηκε Από μια ξαφνική...

de profundis (Ι)

    είπες: κάτι άλλο μου αρμόζει απ’ τη λάσπη· είπες: κάτι άλλο μου αρμόζει απ’ τη ζούγκλα· είπες: κάτι άλλο μου αρμόζει απ’ την έρημο· είπες: κάτι άλλο μου αρμόζει απ’ τα...

Η μπλε ώρα

Τα λεπτά, μακριά δάχτυλά της, κρατούσαν το γυάλινο ποτήρι με το σκέτο ουίσκι. Παραδίπλα, στο δημοφιλέστερο για τις jazz μουσικές του μπάρ «ο Ένοικος», της οδού Καλλιδρομίου...

ΠΝΙΓΜΟΣ ΣΤΟ ΒΑΘΥ ΜΠΛΕ

Ποιος μπορεί να εξηγήσει τον έρωτα; Ποιος μπορεί να τον αποφύγει; Ποιος μπορεί να τον σκοτώσει; Η ενστικτώδης έλξη, η ηδονή των αρωμάτων, ανεξήγητη ανατριχίλα. -Σ’ αγγίζω- Η εγωιστική...

E. Μύρων | Καθρέφτης

  Ἔχουν τόσα γράψει οἱ ποιητὲς γι΄ αὐτὸν, ἔχει τόσο κρατήσει τὸ βλέμμα γυναικῶν – μὰ ἔχασε πιὰ τὴν αἴγλη του φτώχυνε στὸ κινητὸ τώρα κοιταζόμαστε, γιὰ τὸ κινητὸ καλλωπιζόμαστε..

ΩΔΗ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

  Αν είχα μέσα μου φωνή, θα κραύγαζα. Αλλά είναι δύσκολο. Σ’ ένα κόσμο με φασαρία να ουρλιάζεις. Ν’ ακούς. Να καταλαβαίνεις. Ν’ αγαπάς. Είναι δύσκολο. Να βρεις τον εαυτό σου. Να κλείσεις...

Το πρόσωπο

Το όποιο αυριανό μου πρόσωπο θα έχει -αναπόφευκτα- επικρατήσει ενάντια στο όποιο μου πρόσωπο μιλάει τώρα. Όλες οι σελίδες των προηγηθέντων εαυτών καλύπτουν πλέον, την ιστορία της ήττας.

ΒΗΜΑΤΑ

Κατά τη διάρκεια της πλάνης περπατάμε στην άκρη του χάρτη, στην αρχή μιας παραλίας απολαμβάνοντας την μικρή αλλά υπάρχουσα μορφή μας δίπλα στη θάλασσα. Άλλοτε βυθίζουμε στην ατμόσφαιρα...

Ledio Capuni | ΓΕΓΟΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

  Ερωτικά ερωτήματα εγείρονται συνεχώς. Σκέψεις περι αυτού πράττονται διαρκώς. Αναζήτηση εκείνου επιζητάς  και εσύ. Μικρός σαν ήσουνα δεν ήξερες τι θα σε βρει. Χρονικά, λοιπόν, ελάχιστα διαρκεί η...

Βέλος

  Τρελό παιδί, πώς το ’κανες; Στη ρυθμική την άνοδο ολότελα δινόσουν Στη σπείρα των γαλαξιών στη σπείρα των σαλιγκαριών μακάριος όφις τυλιγόσουν Τρελό παιδί, πώς το ’κρυψες; Πως κι η...

Ledio Capuni – Παγίδα

Το σπίτι μου είναι σε μαύρο χάλι, όπως πάντα η ζωή μου είναι μια ανούσια επικοινωνία με άλλους μελλοντικούς νεκρούς. Βγάζω λεφτά παίζοντας το παιχνίδι. Κάποιες μέρες κερδίζω...

“Τολμηρές φαντασιώσεις”

Επιθυμώ για τον εαυτό μου Στις πιο τολμηρές Και ευτυχισμένες μου Φαντασιώσεις Έναν θάνατο Απύθμενα οδυνηρό Να διαρκέσει πολύ Η πτώση του κορμιού Βαθμιαία να αδρανήσουν Οι ζωτικές μου λειτουργίες Ώστε να μπορώ στο...

Μία

Ονειρεύτηκα μια μέρα στη θάλασσα να δω πώς συνταιριάζονται τα σώματά μας στο νερό. Υστέρα βυθιστήκαμε. Πήραμε αγκαλιά το νερό δελφίνια ζευγάρι στα παγωμένα ο ήλιος σου μετρούσε μπλε σταγόνες...

“Πάτα γερά ή πέσε με κρότο”

  Μέσα στο σκοτεινό στενό Πάτα γερά τα πόδια σου Στη μέθη παραδώσου Στο κορμί που σπάει Πάτα γερά Για όσο αντέχει η άσφαλτος Το βάρος σου να στηρίζει. Αύριο δεν...

Στα άστη/α παίζαμε

  Oι γιαγιάδες που περιμένουν ολομόναχες στη στάση το λεωφορείο χωρίς ίχνος τεχνολογικού εξοπλισμού να τους προδίδει πότε θα ‘ρθει μας θυμίζουνε πως ήταν οι αναπάντεχες εκπλήξεις κάποτε   Τα γεροντάκια πόσο όμορφα χαλάνε την...

Ledio Capuni | Ο ΝΕΟΣ

  Ο Νέος σήμερα γεννήθηκε στα μέσα του ΄90 μεγάλωσε πάνω κάτω όπως ο διπλανός του στο σχολείο και πλέον είναι μπροστά σου να κάνει ένα νεκρό 8ωρο...

Χρύσα Τζώρτζη | Προσμονή

  Φέροντας νόημα στις λέξεις στην παγίδα σου πέφτεις εσύ ο ίδιος, ο ίδιος με χθες προχωράς γραμμικά, αντανακλαστικά δίχως απώλεια, δίχως επιθυμία πάλι ξημέρωσε. Οι πρωτόγονες ανάγκες σου εκπληρώνονται γλαφυρά υπό το βλέμμα...

“Ανάγκη”

  Σήμερα το πρωί Πετάχτηκα ιδρωμένος Έψαξα στα εικονοστάσια Πίσω από την καρέκλα Έψαξα στο λευκό των νησιών Κάτω από το κρεβάτι Στο γλαυκό πέλαγος Και στο φτερούγισμα του γλάρου Πίσω από...

Κολάζ

Έσμιξα δυο ουρανούς, το χρώμα του δρόμου να μου δώσουν που ξημέρωνε. Ποθούσες λίγη νύχτα ακόμη, χωρίς αύριο και μια κουβέντα χωρίς σκοπό. Μια πληγή ίσως να θρέφει περισσότερο μέλλον απ’...

Νίκος Καββαδίας | Θυμάμαι κάποιο φίλο μου ψαρά

  Θυμάμαι κάποιο φίλο μου , έναν ωχρό καμπούρη στο μακρινό μου το χωριό που έκανε τον ψαρά. Πολλές φορές ψαρεύαμε μαζί κι αυτός ξεχνιώταν με τα κουπιά...

Αυτοδικία

  Συστολικά ξεστόμιζε την κάθε λέξη χωρίς ψυχή άπλωνε το χέρι στο ψωμί ήσυχα ορμούσε στις ηδονές με κάθε κουμπί του κουμπωμένο στην θέση του το ζωνάρι καλά σφιγμένο το χαμόγελο ταπεινό και ένα...

Senza titolo

  Τόσο πολλά ντύθηκαν Και ξεντύθηκαν τους φόβους Της νύχτας Κι ήταν τα άνθη Οι πικραλίδες Που δεν σε θρηνούσαν Επειδή δεν υπήρξες Κι όταν άνοιξα την πόρτα...

Γιάννης Ζελιαναίος | Έτσι εκδικούνται

Έτσι λοιπόν φτάνεις ένα απόγευμα λαγγεμένος από απώλειες και δυο φαντάσματα. Δε λέει με τίποτα να βρέξει στη ντροπή σου και ανίκανος πια κοινωνάς πάνω από...

Μαραγκός Ορφέας [Όμικρον Μι] | Απλώς Αν

  Όταν τελειώνουν οι δικαιολογίες, αρχίζει η Μετάνοια Και η Μετάνοια σέρνει πάντα μαζί τις κόρες του Χρόνου Τις Τύψεις και τις Ενοχές Αν όμως έβλεπα όταν ήμουν...

Αδιέξοδο -> επιθυμία-> δημιουργία

Μία πόρτα που θυμίζει σπείρα Στροβιλίζεσαι στο σκοτάδι Προσπαθείς να το κάνεις να σταματήσει Να βρεις ένα τρόπο να ξεφύγεις Θα βγεις όπως εισήλθες Ή θα ψάξεις για διέξοδο...