Αρχική ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ

ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ

Άτιτλο

Μέχρι να περάσει όλο αυτό, λιώσε σαν κερί από πόθο. Σημάδευε ψηλά κι ακόνιζε το μαχαίρι αδιάκοπα. Θα το χρειαστείς, έτσι δεν είναι;

Μαυρόασπρο | Νάγια Ξενάκη

Πως αποτυπώνεται το σκοτάδι; Πως προσδιορίζεται; Υπάρχει χωρίς φως; Πόσους τόνους μοναξιάς έχεις διαφυλάξει στο σκοτάδι σου και δε μιλάς; Περνάει  αφιλτράριστα μέσα σου και σα φοβισμένο σκυλί, που...

Σοφία Σταθάκη | Κορίτσι μικρό

Κορίτσι μικρό πίνει μπύρα. Κορίτσι μικρό καπνίζει τσιγάρο. Κορίτσι μικρό, μέσα στο πλήθος, όλοι την πατάνε, κανείς δεν την βλέπει. Κορίτσι μικρό, κοντά στους μεγάλους, όλοι την βλέπουν και κανείς δεν την νιώθει. Κορίτσι μικρό πίνει μπύρα, κορίτσι...

athenathena | tips.

  μια μέρα θα σταματήσουμε να αγαπάμε αυτούς που κάποτε λέγαμε πως αγαπάμε περισσότερο απ' όλους. θα τους πούμε πως μας παραμέλησαν ή για κάποιο μεταπτυχιακό ή για κάποια δουλειά κάπου...

Ιω Τζίντα | Πρώτου βαθμού..

παρατηρώ τις ανοχές.. στο βλέμμα των ανθρώπων.. μπορώ να κάθομαι να παρατηρώ.. με τις ώρες.. βλέμματα και κινήσεις.. τον τρόπο.. που ακουμπούν τα δάχτυλα.. στα χείλη.. όταν σκέφτονται.. πως.....

Παναγιώτα Γιώτη | Βασανισμός.

  Ένας βασανισμός Αφόρητος Κάθε φορά που αναρωτιέμαι Ποια είμαι; Μπροστά από το φως του ήλιου Μα και στο σκοτάδι Η ίδια σκέψη Ο ίδιος βασανισμός Με χτυπά ανελέητα...

Τα κοράλλια που κρύβουν την αλήθεια.

Υπομονή σε εξάντληση. Υπομένω εξάντληση. Μένω στη λύση .. Η αντίληψη πως δεν αποτελείς το πρόβλημα αλλά η υποσυνείδητη αναζήτηση του είναι εκείνη που μπερδεύει. Είναι...

αμφιλύκη | Νόστιμο

  Το βάζει μέσα, Το πατά, Χώνει αυτό, Κάνει ρολό, Το σηκώνει. Το κολλά. Το ανάβει Και μου το δίνει. Απλό, ηδονικό. Και μόλις τελειώσει, Μια ευχή Για να μην χαλάσει Ο κόσμος.   Το ταίρι μου Θα ταίριαζε...

Ασυνόδευτο παρόν

  Στο δωμάτιο η υγρασία ήταν αφόρητη. Κατέβηκα τις σκάλες για να αράξω στ’ αμάξι. (Σ’ αυτό το ζεστό, μικρό μου καταφύγιο) Μουσική, μαγκιόρικη ατμόσφαιρα, και μοναξιά. Το κεφάλι μου ήδη...

Παναγιώτα Γιώτη | Αυτό το βράδυ

    Αυτό το βράδυ Με βρίσκει ξαπλωμένη Να κοιτώ το σώμα μου Όπως ακριβώς το σχεδιάζει Το μακρύ στενό φόρεμα μου Με βρίσκει διαλυμένη Από τις δήθεν αγάπες Που πίστεψα...

Άγγελος Ευθυμιάδης | Άτιτλο

Ενώ εσύ φίλε γυρνάς από την βραδινή σου έξοδο και περπατάς άνετος προς το σπίτι σου, να θυμάσαι ότι υπάρχουν κορίτσια – γυναίκες που σαν εκπαιδευμένα σκυλιά...

Γρηγόριος Σακαλής | Βιασύνη

Μέσα στην πολυκοσμία γύρισα και ήταν καλοκαίρι ήταν κόλαση στους μεγάλους δρόμους στα πεζοδρόμια περπάτησα μαζί με χιλιάδες άλλους που βιάζονταν πολύ βιαζόμουνα κι εγώ να προλάβω τι κάποια στιγμή αναρωτήθηκα αυτή είναι η ζωή...

Σοφία Σταθάκη | Γιασεμιά

Σε κοιτώ και νιώθω μέσα μου πώς η γύρη των λουλουδιών ζαλίζει τις μέλισσες. Κι όταν μ' αφήνεις στο κατώφλι μου, κατεβαίνω τα σκαλιά κι ανθίζουν πίσω μου τα...

Πεφτούλης Μαρθόγλου | Θαυμάζω εκείνους.

Θαυμάζω εκείνους που με το βλέμμα της απάθειας μπροστά στην καταστροφή του κεραυνού κοιτάνε. Εκείνους που με το χαμόγελο της συντριβής στην τσέπη κατρακυλούν και δεν φοβούνται...

Κάπως έτσι

Άναψε τα κεριά και ένα φως χαμηλό Πιες μια δυο μπίρες, κάπνισε, διάλεξε μουσική, με λόγια λίγα ή και καθόλου και γράψε ότι σου κατέβει. Γράψε ιστορίες για την...

athenathena | Μη μ’ ερωτάς.

  μη μ' ερωτάς ποιο είναι το σωστό, όλα όσα έχουν να κάνουν με εμάς είναι λάθος κάθε βράδυ μεταναστεύω από τη λογική στο συναίσθημα και κάθε πρωί δεν έχω χρόνο...

αμφιλύκη | Η χαμένη ελευθερία

  Δεν τρώω Δεν κοιμάμαι Ο ύπνος φαίνεται γλυκός Και με χορταίνει.   Οι γείτονες στο ασανσέρ στήνουν αυτί και κάνουνε σειρά για να ακούν τι σου φωνάζω.   Αλλά συνέχεια η ίδια ιστορία...

Δήμητρα Αγγέλου | Άτιτλο

έχεις μια ανόθευτη τρέλα θέλω να πω: είσαι απαλλαγμένος από ελπίδες

Μαργαρίτα Κακουλίδου | Άτιτλο

στυφά μεσημέρια αντηχούν στο λιοπύρι κι είναι βαθύτερη η σιωπή κι ας φλυαρεί ο τζίτζικας ερωτικά σαλπίσματα με σώματα διάπυρα σαν ρόδα εκατόφυλλα γλυκά εξαυλωμένα σε τάματα υπαίθρια

Πελαγία Φυτοπούλου | Άτιτλο

το μουνί μου είναι φιλόξενο προσοχή βέβαια με αρέσει να με χύνουν στα μπούτια έτσι πως τρέχει το σπέρμα κόβει σαν παιδικό σπαθί αχ, ο μικρός μου φυγάς με ανάβει το...

Μαριάννα Παπαδημητρίου | ΛΕΞΕΙΣ

  Στα σύρματα απλώνω τις λέξεις να έχουν ένα μέρος να τεντώνονται να μην διπλώνονται στη μέση να μένουν άθικτες από αγγίγματα να στεγνώνουν από τα δήθεν δάκρυα.   Τις απλώνω...

Shane | ΤΩΡΑ

Τώρα που λέξεις σφίγγουν το λαιμό μου και γράμματα αναβλύζουν από τη μύτη και τα μάτια μου, θα ήθελα να ‘μουν ξωτικό σε θάλασσες ανίερες ή σε χώματα εξαγνισμένα . Καβάλα...

αμφιλύκη | Βερολίνο

  Στην πόλη που μου έμαθες, κατοικούν πλέον φαντάσματα. Όλοι μπήκαν στα σπίτια τους. Τα σκυλιά δεν βγαίνουν για βόλτα. Στην πόλη που μου έμαθες, παίζουν όλα τα όνειρα μου. Όλα τους...

Γρηγόριος Σακαλής | Δοκιμασία

Πέφτει μια βροχή μονότονη και θλιβερή μια κίτρινη βροχή θλιμμένη λες κι έβαλε στόχο ο καιρός να μας εξοντώσει δικαίους και αδίκους άνεμοι φυσούν με μεγάλη ταχύτητα σπάνε δέντρα αναποδογυρίζουν αυτοκίνητα κι είμαστε κλεισμένοι όλοι μέσα στα...

Σοφία Σταθάκη | Περπατώ

Ο χρόνος είναι σύντομος, όταν χρειάζομαι παύση, είναι αργός, όταν χρειάζομαι εκτόνωση, είναι στάσιμος, όταν χρειάζομαι ανάσες. Βλέπεις την άβυσσο; Βαθιά, ατελείωτη, μόνο για σένα. Όσο μπορώ, όσο θέλω, όσο μ' αρέσει. Δε μ'...

Άτιτλο

Καθώς κρατάω στα χέρια μου τη συλλεκτική έκδοση: "Η ΣΥΝΘΛΙΨΗ ΤΩΝ ΣΤΑΓΟΝΩΝ" με τα ποιήματα του Κορτάσαρ κοιτάζω μια τη σελίδα 54 και μια...

Χρύσα Τζώρτζη | Αυταπάτη

  Δάκτυλα. Δάκτυλα παντού. Προεκτάσεις των χεριών σου μέσα μου. Ψίθυροι που σου ανήκουν ξεγλιστρούν στο δικό μου κορμί. Θέλω να υπάρξω μέσω εσού, μέσα σου. Σπρώξε με στην πλάνη σου. Η υπομονή...

Μαργαρίτα Κακουλίδου | Άτιτλο

ο πυθμένας που σκεπάζει το φεγγάρι που δεν ξενιτεύεται πάρα μόνο αρπάζει επίμονα το κόκκινο σκοτάδι και κατάκαρδα θρυμματίζεται σαν κάφτρα σφηνωμένη στο κουφάρι των βράχων ο πυθμένας που ανασύρει τη μελάνη και πυρπολεί τελετουργικά το φλόγισμα της ουράνιας συμφωνίας κινεί αχόρταγα τα φυλλοκάρδια μου και στερεύει το...

Virginia Woolf | σχεδόν το ομορφότερο πράγμα στον κόσμο

Ούτε ένα καλύβι, ούτε ένα χαμόσπιτο, ούτε ένα καφενείο. Κρυστάλλινη θάλασσα και πεντακάθαρη άμμος είναι σχεδόν το ομορφότερο πράγμα στον κόσμο – εσύ ξέρεις πόσες...

Μαριλένα Κολλάρου | Παρίσι

  Θέλω να ξυπνήσω σε μια εποχή που θα έχω το δικαίωμα να προσπαθήσω. Σε μια εποχή που θα αποτύχω διότι ρίσκαρα. Θέλω μια δουλειά που θα...

Ενυδρείο

  Ένα σεντόνι κρεμασμένο στο παράθυρο. Το παράθυρο βλέπει τον κάμπο. Πίσω από το παράθυρο ησυχία. Με την ψυχραιμία ενός δύτη κοιτάζω τα ομοιώματα που έρχονται...

Αντιγόνη Ηλιάδη | Σύνθεση με το φεγγάρι

  Το καλύτερο φεγγάρι είναι το παραλίγο ολόγιωμο μετά την πανσέληνο, όταν νιώθεις ελεύθερη και άγρια όπως ένας κήπος ξαφνικά με τριαντάφυλλα σε ένα μέρος που δεν φανταζόσουν...

Μαργαρίτα Κακουλίδου | Άτιτλο

στων υδάτων το κάλεσμα υπερβαίνω το αίμα κι η γεωμετρία των αισθήσεων πλαταίνει στο στήθος και πληθύνεται μακριά απ' τ'ανθρώπινα στη σιγή του κόρφου σαν απόβραδο μεταξένιο της πληγής γαλανός ουρανίσκος

Μόνο

Μόνο οι ερωτευμένοι παραμένουν ζωντανοί Μόνο στο πουθενά ταξιδεύουμε Μόνο τα μάτια μιλούν Μόνο η σιωπή ουρλιάζει Μόνο την ανάσα σου ζητώ Μόνο το μόνο έχει αξία Μόνο το λάθος...

άτιτλο

Κάθε φορά που μιλάνε τους διακόπτει το φιλί τους, που μοιάζει περισσότερο με σημείο στίξης. Μια παρενθετική σημείωση προορισμένη να επιβεβαιώσει στον καθένα τους τη βαθιά αίσθηση συμφωνίας, την...

Ελεάνα Ζαβερδινού | .ΣαγόΝια.

Δεν ζεις, δεν έχεις πνοή, δεν υπάρχεις. Μες το βλέμμα της ξυπνάς αναμνήσεις. Αυτές που μάταια προσπαθείς να ξεχάσεις. Βυθίζεσαι, ορθώνεις ανάστημα κι ύστερα παύση. Τα σαγόνια...

Δήμητρα Αγγέλου | Άτιτλο

είναι στιγμές στη ζωή που τίποτα δεν μπορεί να είναι τόσο αναζωογονητικό, όσο ένα λάθος

Γιάννης Ρίτσος | Αφύσικη άνθηση

Ήθελε να φωνάξει-δεν άντεχε πια. Κανείς δεν ήταν ν’ ακούσει κανείς δεν ήθελε ν’ ακούσει. Φοβόταν και ό ίδιος τη φωνή του, την έπνιγε μέσα του. Η...

Σοφία Βράιλα | Στη ρέμβη

Με ακούς;  Στην άκρη του πεζοδρομίου κοντοστέκομαι και με στίχους ατημέλητους προετοιμάζομαι για φυγή. Μη με περιμένεις, βρίσκομαι στο τέλμα της ζωής. Κρυώνω αλλά στην άκρη του πεζοδρομίου με...

Μαρία Κατσίκα | Μαριονέτα

  Στρίβω τις φλέβες μου σε φτηνά τσιγαρόχαρτα. Η καρδιά μου πνίγεται στις γάζες. Σπαράζει επάνω σε φορεία.     Τα χείλη μου στάζουν ανείπωτο έρωτα. Κάννες όπλων τσακίζουν το λάρρυγγά μου. Καπνίζω τις τελευταίες λέξεις. Το άθλιο σημείωμα επάνω στο τραπέζι.     Θα ήθελα να ήμουν μαριονέτα. Τουλάχιστον, επίδεσμοι και ράμματα θα με...

Γρηγόριος Σακαλής | Μεταλαβιά

Έριξα μια τρεχάλα σ΄ανηφοριές, κατηφοριές στην ύπαιθρο μοιράστηκα με τη φύση αγκαλιάστηκα βαρέθηκα τον πολιτισμό και τις ψεύτικες αξίες του αν μπορέσω θα μείνω εκεί για πάντα στα δέντρα τα ποτάμια τα πουλιά τη ζωική...

Άτιτλο

Σουρουπώνει και οδηγώ κατά μήκος της ακτής, εκεί που ο δρόμος σμίγει με τη λίμνη Ο ήλιος, στο προαιώνιο κρυφτό του με τα βουνά, προδίδεται από τη μαγεία...

Δέηση

  Μην ξεχνάς τον άνθρωπο που γεννήθηκες να είσαι   Να μπορείς να κρατάς την σκόνη τους έξω την ψυχή σου διάφανη μάτια καθαρά. Όλοι...

Κατηφόρα με νεκρά 

Στα τατουατζίδικα οι ιθαγενείς τριγυρνάνε φορώντας σώβρακο Calvin Klein Απαθανατίζονται και προσκυνούν το νέο είδωλο Όσο εσύ εξαγοράζεσαι κι εξαγοράζεις οι μήτρες παίρνουν φωτιά Γεννώντας, αποβάλλοντας, σκίζοντας τον ουρανό, τη θάλασσα, τεμαχίζοντας...

Σοφία Σταθάκη | Περισσότερο εγώ

Σε θέλω. Τώρα. Σε θέλω τόσο, που το ακούν τα φύλλα του δάσους, και τα πουλιά ξυπνούν, αλλάζουν έδαφος, παραμορφώνεται η φύση. Κι ίσως γράφω πεζά κι ίσως δεν γράφω καν, κι ίσως...

Μαργαρίτα Κακουλίδου | Άτιτλο

στην πέτρα η ψυχή λυτρώνεται κι απ' την αρχή ανασαίνει, κι από τη θύμηση βαθύτερα βλαστάρι αναγεννάται και αναδύει πουλιά μειλίχια σαν στόμα που σκιρτά κι αναζητά το ημέρωμα στην ερημία των σπλάχνων εκεί που η τέλεψη ματώνει και η αρχή προσμένει κυματισμούς αέρινους καρπούς...

Ιάσωνας Σταυράκης | Άτιτλο

  Τελευταία μαθητεύω στο βουνό. Μιμούμαι τα δέντρα το φτερούγισμα των πουλιών το χώμα που μυρίζει. Αφήνω τον άνεμο να παίξει μαζί μου. Αφήνω τους σπόρους να καρπίσουν στα γένια μου. Τίποτα δεν με...

Νάγια Παναγούλια | Άτιτλο

Χάιδευε σαν άνθρωπος που έχει ζήσει κοντά σε γάτες. Έφτανε κάτω από το δέρμα.

Οι σπουδαίοι δεν φεύγουν ποτέ

(Για τον Νίκο Σπυρόπουλο) Οι σπουδαίοι που τόσο αγαπήσαμε δεν  πεθαίνουν. Εμπνέουν. Γιατί δημιούργησαν τις νότες που συγκίνησαν τους ρυθμούς της ανάσας μας Έτσι γράφεται η ιστορία: Όχι από συνηθισμένους συμφεροντολόγους, αλλά...

«Στο πλάι των τεράτων»

  Αλλόκοτος υπήρξα και ως παιδί πάνω στην ώρα της σφαγής δεν θαύμασα τον ξακουστό Θησέα μα τον φτωχό Μινώταυρο λυπόμουν το μπάσταρδο παιδί ενός Θεού που δεν γνώρισε πατέρα που...