Κοινοποιησεις
Κείμενο: ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΑΤΣΑΔΟΥΡΗ

Φωτογραφίες: ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΑΣΜΑΝΙΔΗ

Ανέκαθεν δεν τα μπορούσα τα κοσμικά. Ροή κόσμου, ατμόσφαιρα κατ’ ανάγκην εορταστική και υποδυόμενοι ενθουσιασμοί να προσπαθούν να συνθέσουν το κλίμα συναθροίας.

Ακόμη κι αυτά που περνούν βιβλία μπροστά από τα μάτια σου, ντεμέκ τραυλίσματα κι άγχη πρεμιέρας, ψευτοευχαριστίες από καρδιάς σου στους μεγαλοεκδότες που δυο μήνες τώρα ενώ αυτοπροματάρεσαι για βίγκαν -τους είχες φάει τα συκώτια να σε ‘’ράψουν’’ απάνω σε λευκό χαρτί.

Ναι, δεν τα μπορούσα αυτά εγώ. Κι όπως κάθε κανόνας εμφανίζει τα σημάδια της εξαίρεσής του, περνάω κι εγώ την επιλεκτική ιλαρά μου.

Στον Νίκο Ζιακά προσέκρουσα με ιλιγγιώδη ταχύτητα, μια ωραία πρωία, μεσούσης κάποιας ανυπόφορης διάθεσης να πάω στη δουλειά μου.

Ήταν ό,τι τονωτικότερο μ’ είχε αποτρέψει να μην ξαναπάω, κι ό,τι πιο παρελκυστικό με ωθούσε να τσακιστώ να φύγω για να ζήσω και να ζήσω εις διπλούν τα όσα περιέγραφε.

Επακολούθησαν online συζητήσεις, μεταμεσονύχτιες ανησυχίες γραφιάδων που σφαδάζουν τα βράδια στην πόλη, αλλά το κυριότερο, κοντινά γελαστά ανταμώματα.

Όχι, το κυριότερο, απογοητεύσεις απομυθοποιήσεων οι οποίες τυχαίνει να επιβεβαιώνονται άμα γνωρίζεις τον άλλο πίσω από την οθόνη.

Οι ιστορίες μεταξύ σοβαρού και παράνοιας ξεβράστηκαν απ’ τις εκδόσεις Καζανάκι για στεγνώσουν σ’ ανυπόμονες παλάμες υπό την διανεμητική αρωγή της bibliotheque, Τετάρτη βράδυ.

Δεκατρείς ενδόμυχοι παροξυσμοί, σημειώνουν, παρατηρούν, αναθεματίζουν, σου φωνάζουν, ξαγρυπνούν, ατιμασμένοι από τη θλιβερή συνήθεια της σκούπας που μας ρουφάει κάθε πρωί, μονολογώντας υπό το πρ/ή/σμα και το οίδημα της ανυπόφορης καθημερινότητας, πως κάποιος εκεί έξω στέκεται ακόμα ζωντανός δίνοντας σημασία στα μικρά πράγματα.

Ίσως, η πραγματική ιστορία που δεν διδασκόμαστε ποτέ στα σχολειά, κάποτε μαθευτεί, από εκείνους που ξεμένουν επίτηδες τον Αύγουστο στην άδεια πόλη, παρατηρούν την κρεπάλη μιας κατσαρίδας, ψαχουλεύουν τις υπόγειες διαβάσεις της Συγγρού, δροσίζονται στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών.

Και θα μου πεις, τι σημασία έχουν τα μικρά πράγματα, ποιος νοιάζεται, ‘’ξεκόλλα’’.

Και θα σου πω, όσο υπάρχουν τύποι με οξύμωρη ματιά, τα μικρά θα γίνονται υπέροχα μεγάλα.

Την ίδια ώρα, ένας άλλος έτερος εκάτερος, ο Γιάννης Ζελιαναίος παρουσίαζε την Carαυτοκτονία σ’ ένα φιλότιμο κοινό ανθρώπων που συνομολογούσαμε με τα μάτια τα οφέλη της Αθηναϊκής καυσαριακής ρύπανσης.

Λόγω του ότι γνώριζα περισσότερο τον Νίκο, η χαρά μου να θωπεύσω την πρώτη πρώτη σελίδα που καταστρατηγούσε τους κανόνες της αφανούς αφής του ίντερνετ, ήταν μεγαλύτερη.

Ύστερα σκέφτηκα ότι ο Γιάννης είναι φίλος του Νίκου, και εκείνο το συμβατικό κλισέ που δείχνεις τους φίλους σου για να δουν ποιος είσαι.

Της Carαυτοκτονίας.

Ίσως δεν βρήκατε πυκνές αναλύσεις στίχων εδώ, πικρόχολες και στομφώδεις κριτικές που θα αίρουν για να προκαλέσουν, την χαρά του γραφέντα, στημένα κατευόδια για ν’ αγοράσετε το βιβλίο τους και άλλες τέτοιες μαλαγανιές.

Την απόδειξη της αγοράς των δυο βιβλίων, την κρατάω, όπως όλες εκείνες που θέλω να ‘χω αφορμή να θυμάμαι, σε μια τσέπη.