Κοινοποιησεις
 
 
Ήμουν μακρυά στο κρεβάτι
Των πεπερασμένων κόσμων
Εδώ είναι που ζούσαμε
Μια ενδιάμεση κρίση
Τα χέρια στοιβάχτηκαν
Αδέξια στη βία της στιγμής
Πνιγήκαμε από καιρό
Κι όσο και αν βηματίσαμε
Προς τα πίσω
Είχαμε ήδη βρει φτερά
Στον παράδεισο
Προηγούμενο άρθροΜΟΡΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ
Επόμενο άρθροΑρκεί να μ αγαπούσες | Γωγώ Λιανού
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΟΥΣΣΑΚΗΣ
O Βαγγέλης Ρουσσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ακριτική Κάρπαθο. Η παντοτινή επαφή του με την θάλασσα γέννησε μέσα του έναν αθεράπευτο έρωτα για το υγρό στοιχείο, σε κάθε του μορφή. Όπως τα νιόκοπα αισθήματα που κυλούν μέσα σε ψυχές,, σε κάθε μικρή και μεγάλη έκφανση ζωής. Αυτά αναζητά, αυτά προσπαθεί να παρατηρήσει και να σκιαγραφήσει, μέσα από την αβάσταχτη ελαφρότητα των λέξεων. Μια καθόλου ανώδυνη, καθόλου αναίμακτη, συνεχή ιχνογραφία των ζωών που ζουν και δεν ζουν οι άνθρωποι. Οι ζωές που ζει ο ίδιος αναπνέουν στον κόσμο, οι περισσότερες, μέσα από τις αυτές τις λέξεις. Άλλωστε, ας μη λησμονηθεί, πως έγραψε για πρώτη φορά, όταν κατάλαβε το ανεκπλήρωτο που τον έθρεψε.