Κοινοποιησεις

Είναι στ’ αλήθεια κρίμα να θες να ταξιδέψεις και να μη μπορείς.

Να βάλεις χρώματα μέσα στο κεφάλι σου, να νιώσεις τη στιγμή.
Να δένεις τα χέρια σου στο κορμί της και να μένεις στάσιμος
πάνω της μέχρι το λαιμό μέσα στη θάλασσα, σαν να ζεις πρώτη φορά.
Μοναδική στιγμή! Ή ακριβώς μια ανάσα πριν το φιλί, εκείνη η άνυδρη
πυρόλυση, λες και αγγίζει η φωτιά το γυαλί, ο κόσμος σου να σώζεται
και να βρίσκεσαι πιο κοντά στον ουρανό, παρά στη γη.

Και να μην μπορείς. Το πλοίο να φεύγει κι εσύ να μένεις πίσω.

Σεβασμός σ’ αυτούς που αντέχουν να το ζουν.

Γιατί είναι αυτοί που θα κρατιούνται απ’ τ’ όνειρο, μέχρι να τους
κοπούν τα χέρια.

Προηγούμενο άρθροΝτίνος Χριστιανόπουλος | Η αγκίδα
Επόμενο άρθροΝτέμης Κωνσταντινίδης | Φιλικό
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.