Κοινοποιησεις
Σουρουπώνει και οδηγώ
κατά μήκος της ακτής,
εκεί που ο δρόμος
σμίγει με τη λίμνη
Ο ήλιος, στο προαιώνιο κρυφτό του με τα βουνά,
προδίδεται από τη μαγεία των χρωμάτων
που σκορπάει.
Αν ήσουν εδώ
δεν θα χρειαζόμουν παρά μια ανάσα σου
για να μεθύσω,
όπως την πρώτη φορά που σε μύρισα
και η πηγή της ηδονής ξεχείλισε
και πεινασμένοι ως τα βάθη
ο ένας για τον άλλον
τρυγήσαμε το άγριο ξέσπασμά της.
 
Ύστερα ο ήλιος έδυσε
χάθηκε
ίδιος με πάθος που καταλαγιάζει..
.
(Cover: Cdiamantis)
Προηγούμενο άρθροΔέηση
Επόμενο άρθροΓρηγόριος Σακαλής | Μεταλαβιά
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.