Κοινοποιησεις
Έσβησα το αυτοκίνητο
και κοιταχτήκαμε.
Δεν είπαμε τίποτε.
Ούτε μια λέξη
Και τι να λέγαμε;
Τα λόγια απλά θα περίττευαν.
Τα μάτια της σαν της τίγρης .
Ένας γραμμωτός ιριδισμός
που έμοιαζε με κινούμενη
ανταύγεια του ήλιου,
που δύει χορεύοντας στη θάλασσα,
ζεστή και καθάρια.
Υπόσχονταν
μια βαθιά
ονειρική εμπειρία.
Οι ανάσες ήταν αρκετές
για να μας σώσουν
απ’ τη φθορά των λέξεων
 
Δεν μιλήσαμε ποτέ.
Προηγούμενο άρθροΜάτα Λίτου | 0.
Επόμενο άρθροΑρθούρος Ρεμπώ | ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.