Κοινοποιησεις
 
Όσο ζούμε θα ερωτευόμαστε.
Έτσι απλά στο λέω.
Γιατί είναι απέραντα όμορφο
να ξοδευόμαστε αλόγιστα
με πήγαιν’ έλα στιγμών
 
Ερωτευμένα κεφάλια
που γρήγορα φλέγονται
είμαστε
κι ελεύθερα πνεύματα
ολότελα παραδομένα
σ’ άπληστα σώματα
που χάνονται μέσα στην τρυφερότητα,
θαμπώνουν από χαρά
κι άφοβα
περπατούν πάνω σε σάπιο νήμα.
 
Κάθε φορά
που ένα χαμόγελο
τόσο διαπεραστικό
και παράξενο
φτάνει ως τα βάθη
της φυλακής τους
ριγούν
και μόλις ολοκληρωθεί
η συγκίνηση
γυμνά
και τραυματισμένα
σωριάζονται
γλείφοντας τις πληγές τους
ως τον εξευτελισμό του πόθου
 
Αλλά ναι, να, που κάποτε θα πουν:
Ζήσαμε σαν άνθρωποι.
.

(Coverphoto: Henri Coudoux)

Προηγούμενο άρθροΆννα Νιαράκη | Από μηχανής θεός
Επόμενο άρθροΑντώνης Αντωνάκος | Αγαπάτε αλλήλους
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.