Κοινοποιησεις

Αν ήμουν εσύ, θα μπορούσα. Όμως δεν είμαι εσύ.
Να, έχω αυτό το αυτοκινούμενο τροχόσπιτο
της γερμανικής βιομηχανίας Mercedes-Benz και
οι ζάντες του μαγνητίζουν το βλέμμα,
όπως κάνουν κύκλους τρέχοντας στο δρόμο. Λαμποκοπούν
στα μάτια των ανθρώπων
από μακριά, στραφταλίζουν σαν διαμάντια,
ανάλογα με το φως της ημέρας.
Μια εκδοχή ιριδίζουσα.
Ό,τι βλέπει ένας άνθρωπος είναι αληθινό.
Ένα μόνο ταξίδι μαζί του θα σου δείξει ακόμα και
πράγματα που δεν έχεις παρατηρήσει ούτε εσύ η ίδια για
τον εαυτό σου. Θα παραβείς κάθε κανόνα
κι ό,τι σου συμβεί θα ‘ναι πραγματικότητα.
Τα “θέλω αλλά” είναι επιθυμίες που σωριάζονται
σαν άψυχα σώματα. Είναι δύο λέξεις αδειανές στα βιβλία.

Προηγούμενο άρθροΒάλια Τσιριγώτη | “Για εκείνην”
Επόμενο άρθροΤο ρολόι της ζωής μας
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.