Κοινοποιησεις

 

 

Το φετινό φθινόπωρο φύλαξε λίγη Άνοιξη σε μια τσέπη
δεν κάνει ακόμα κρύο και μπορείς να δεις με ακρίβεια
ποιοι άνθρωποι ξεχνούν τις πρώτες τους γειτονιές
κι αποδημούν με ευκολία σε κάποια άλλη
παίρνουν εκδίκηση για εκείνο το σαπιοντούλαπο της πολυκατοικίας του ’70
πέντε χρόνια ήταν σαπισμενό από νερό και δεν μιλούσε ποτέ
σε κανέναν
και εκείνο το σιφώνι που συνέχεια βούλωνε
χειρότερα από τη λεωφόρο Βουλιαγμένης
τώρα χοροπηδάνε απάνω στην άχρηστη ειδησεογραφία του Σαββάτου
ακούω το βαμμένο νάιλον στο πάτωμα
χωρίς επίσημους αλλά με κάθε επισημότητα
εγκαινιάζει τις αστραφτερές αρχές τους
τη σιδερένια σκάλα να μεταμφιέζεται σ’ αεροδιάδρομο ονείρων
κι ας φοβούνται τα απότομα κενά αέρος μεταξύ ανθρώπων
και εμπιστοσύνης
λίγο πριν κλείσω
μυρίζω τη χημική σύνθεση του χρώματος στους τοίχους
και τώρα ψάχνω στο διαδίκτυο
πως καταφέρνει ν’ αποδώσει τόσο έντονα τη μυρωδιά του φρέσκου.
Προηγούμενο άρθροΤόλης Νικηφόρου | εγώ
Επόμενο άρθροΜεταμόρφωση
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΑΤΣΑΔΟΥΡΗ
σαρκοφάγα ενεργητικοπαθητική προδιάθεση για αρπαχτές με λέξεις. χωρίς αγκαλιά. ανιάτως πάσχουσα από χρόνιο σεξισμό για την πάρτι τους. εντοσθιώνω ψαχουλευτικά ανθρωπάρια, παπάρια, στιγμές, στυγνές, ψαχουδουλεύοντας χωρίς τακτ οισοφάγους και στομάχια. μεγάλωσα σε χωριό. πιστεύω στο μάτην