Κοινοποιησεις
Περισσότερο ένοχος είναι αυτός που κραυγάζει για την
αθωότητα του.
Όπως και στον έρωτα.
Αυτός που φεύγει αγαπιέται παραπάνω.
Έτσι υποβαθμίζω και τον δικό μου έρωτα.
Γρονθοκοπώ την καρδιά μου.
Στο διάολο κι αυτή, και οι ανυπόφοροι χτύποι της.
Αν δεν ένιωθα τόσο ξένη σ’ αυτή την πόλη,
μπορεί να τα είχα ήδη τινάξει.
Αν δεν ένιωθα τόσο ξένη απέναντι στη θύμηση σου,
τόσο έξω από ‘μένα, τόσο μακρινή,
θα σ’ είχα ήδη ξεχάσει.
Λείπεις όμως.
Κι όταν λείπεις, σ’ αγαπώ πιο εύκολα.
Κι όσο λείπεις, θ’ αδυνατώ να ξεχάσω.
Προηγούμενο άρθρο– βράδυες –
Επόμενο άρθροΑντιγόνη Ηλιάδη | Στο μέλλον
ΓΩΓΩ ΛΙΑΝΟΥ
Η Γωγώ Λιανού γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Στυλίδα του Νομού Φθιώτιδας. Έχει σπουδάσει μουσική τεχνολογία και έχει εκδόσει 3 ποιητικές συλλογές, με πιο πρόσφατη, τη Θλίψη Καιρική.