Κοινοποιησεις

Με τι ζει λοιπόν ένα τοπίο
κι από τι πρόκειται να πεθάνει;
Κοίτα: το δέρμα του ποταμού
ερωτεύεται τους γοφούς σου
έπειτα εγκαταλείπεις την ακτή
με το τραγούδι της δροσιάς στο στόμα

λοιπόν ναι, απουσιάζεις
όμως μια τσάκιση παραμένει
μες στη ζωντανή πορεία του

γιατί αγάπη μου έτσι είναι και το ποτάμι
συνεχίζει μαζί σου
κι ό,τι χάθηκε σ’ αυτό
τη στιγμή που απομακρυνόσουν γελώντας
δεν ήταν τίποτα

μια μορφή πλέον κατοικεί
μες στο μουρμουρητό του
το ίχνος μιας χαράς
που είναι σαν το μυστικό που αφήνει η μητέρα
στο μέτωπο του παιδιού
προτού το εγκαταλείψει
στα πλάσματα της νύχτας

Κάθε ζωή είναι ένα τοπίο
κάθε έρωτας ένα πιθανό ποτάμι
και μπορεί να είναι ο θάνατος
αυτό το υδάτινο πουκάμισο που γλιστράει στο μπράτσο
μετά το κολύμπι
κι ας είναι η θλίψη
αυτό το διάχυτο φως στη χλόη
που όταν πέσει το βράδυ θα φτιάξει
έναν καινούργιο ουρανό με τη μνήμη

ετάφραση: Ειρήνη Παπακυριακού)