Κοινοποιησεις
όταν ήμασταν παιδιά και πονούσαμε, στους Πετράδες Διδυμοτείχου,
φωνάζαμε: όλελε όλελε όλελε – αυτή ήταν η κραυγή του πόνου
η οποία δεν είναι ίδια σε όλους τους πολιτισμούς
άλλοι όταν πονάνε φωνάζουν αχ αχ αχ αχ
άλλοι ωχ ωχ ωχ ωχ
άλλοι βάι βάι βάι
όταν μεταναστεύσαμε στο Αιγάλεω
όπου ο πατέρας μου δούλευε στη Βιοχάλκο
και η μάνα μου στην Πεταλούδα κλωστές κοτόν περλέ ντεμισέ
τα μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά μας χτυπούσαν
για να ακούσουν το όλελε όλελε όλελε
και γελούσαν, γελούσαν, γελούσαν
τόσο παράξενο τους φαινονταν η κραυγή του πόνου μας
μα τους πήραμε χαμπάρι
και όταν πονούσαμε
δεν κραυγάζαμε όλελε όλελε όλελε
αλλά
ΓΑΜΩ ΤΟ ΜΟΥΝΙ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΣΑΣ

(καλοκαίρι του 1971 – εγώ 12, ο αδερφός μου 10 | Cover photo: Ronis Willy)