Κοινοποιησεις

.
Στο άσυλο δεν έχουμε γιορτές
μόνο μια υπενθύμιση.
Κι ένα ξυπνητήρι
που κατάφεραν οι άνθρωποι
να βάλουνε σε αναμονή
παίρνουμε τα χάπια μας κανονικά
μετράμε την ώρα
σηκώνοντας τη γλώσσα
για να δούνε αν το κατάπιαμε κι αυτό
έχουμε μόνο μια λάμπα στο δωμάτιό
που όλοι βάζουμε το δάχτυλο
αν είναι αληθινή
τότε παίρνουμε αμάξια, οικογένεια και δουλειά
και πάμε προς τη θάλασσα
ο Αύγουστος είναι σπασμένο ποτήρι
οι νύχτες που δεν ζήσαμε
ερώτηση υπόλοιπου στο ΑΤΜ
κι όταν μας ζήτησαν αντίτιμο
υπογράψαμε με τ’ όνομά μας
βάλαμε καινούρια ρούχα
για να μας δώσουν σημασία οι νοσηλευτές
που παίζουν τάβλι τη ζωή μας
πλακωτό και φραπεδιά
κι όταν μας λένε για τις ώρες της κοινής της ησυχίας
κρατάμε ένα τρέμουλο κρυφό
που θα ήταν Μουσική
αν είχαν το λαρύγγι του Διευθυντή
ανάμεσα στα δόντια.
Τις Κυριακές μας λενε για εκδρομές
οι άντρες φοράνε άσφαλτο στο δέρμα
οι γυναίκες άρωμα βάζουν στους καρπούς τους
κι έχουμε 9:00 με 14:00 επισκεπτήριο
να ερωτευτούμε μεταξύ μας.
Στο τέλος όλοι συμφωνούμε να σκοτώσουμε τον χίπη.
Έτσι κι αλλιώς αχρείαστος μες την πολλή φανφάρα.
Το βράδυ όλοι κρατιούνται από κάτι:
Από πνιγμό
από θηλιά
από ένα μέρος του πλανήτη που δεν πήγαμε ποτέ
για να ξυπνήσουμε και αύριο
να γράψουμε ένα ποίημα
που δεν θα λέει τίποτα.
Κι εγώ από ένα ανέκδοτο
που είδα στο καθρέφτη.
Στο άσυλο μια είναι η αρρώστια :
Η αλήθεια