Κοινοποιησεις

Φωνή βαθειά.
Κι ήταν πάντα αργά. Μα πάντα ήρεμα.
Κι ήταν σε κείνες τις νύχτες που γέφυρα κάναμε ιστορίες.
Και πάντα υπήρχε έμπνευση.
Γιατί έτσι πρέπει να ζούν οι άνθρωποι.. με εικόνες.
Να τις δημιουργούν με άλλα μάτια κι όνειρα.
Να παθιάζονται μαζί.(!)
Ψάχνοντας να ξεπεράσουν τις δυνατές λέξεις, με λέξεις, με λέξεις πιο δυνατές.
Βρήκα κάποιες να σε εντυπωσιάσουν.
Μα εσύ επέμενες, σε θέλω.
Πώς το είχες πει;
,να κάψουμε πολλά φαγητά μαζί. Χ.Δ
Και ξέρεις γιατί;
Γιατί μυρωδιές και μνήμη είναι αδιαίρετα.
Χάνοντας τις πρώτες, ένας
ωκεανός αναμνήσεων ξεθωριάζει.
Και δε στεγνώνουν οι δρόμοι και δεν είναι η βροχή.
Είναι που εμείς ιδρώνουμε πάνω τους.

Η αισθητική. Το ανέφικτο. Η ουτοποιία.