Κοινοποιησεις
Καπνίζω στο μαύρο τσιμπούκι μου ένα τοπίο·
κάτω από τ’ ανοιγμένα σκέλια σου ζω ένα τριγωνικό τοπίο·
δεν είσαι πια ο άνθρωπος – πίθηκος·
ένα άλλο τοπίο
πέρα από το μηχανικό αιώνα
ζει επάνω στην επιδερμίδα σου
μόνο δικό σου.
Οι δυο φούχτες σου δίνουν,
εγώ ανάσκελα βλέπω
τον πρωτόγονον έρωτα ωριμασμένο στις κόρες του ματιού σου.
Σε μιαν άκρη της γενέθλιας γης
που τα σφεντάμια θράσεψαν,
μίλησε το ένστικτο την αλήθεια του
δώδεκα χρονών
ως σήμερα κράτησα την αίσθηση κείνη
σφηνωμένος
ανάμεσα στα πόδια σου·
το βρήκα:
τοπίο μόνο από κάκτους, φρακοστάφυλα και σφεντάμια,
από γκρίζα βράχια και ξεροψημένη γη,
από κοράκια και χρυσούς σκαραβαίους,
στον έρωτα σου,
και το καπνίζω
σαν τον πιο εκλεχτό καπνό μου.
Είσαι
εγώ
τα δώδεκα χρόνια μου,
τότε
που δεν ήμουν άντρας,
δεν ήμουν γυναίκα:
άγνωστος χώρος μυστικός.
Σε ζω επιτέλους σεληνιακή νύχτα
σε ζω επιτέλους μυστική σάρκα
σε ζω επιτέλους τοπίο του ενστίκτου
σε ζω επιτέλους, Θεέ,
στη φλύαρη γυμνότητα επάνω
σε ζω επιτ…
σιωπή σιωπή σιωπή!
(Σύγχρονη ερωτική ποίηση | Ανθολογία Ελλήνων ποιητών | Εκδόσεις: Καστανιώτης)