Κοινοποιησεις

Χαρμολύπη.
Συναίσθημα γλυκό 
σαν μυρουδιά  πορτοκαλιού.
Aυτού που αφήνει
την τελευταία του σταγόνα.
Κι η ώρα που ήρθες
το ίδιο μου φέρνει.
Άγνωστο αν ακολούθησες του
ξυπνήματος
ή προηγήθηκες αυτού
κι εν μέσω ονείρων  έφτασες 
να μ αγγίξεις.
“Ας μην τελειώσουμε εδώ.”
σου λέω
“Ας υπάρξουμε για πάντα,
σε συνέχειες , σε κύκλους.
Ανθός, καρπός, τελευταία σταγόνα
Και  ξανά.”
Νοσταλγικά αφήνομαι στην αγκαλιά σου.
Τα χέρια μου δεν αγγίζουν  πρόσωπο 
μα μια λευκή σελίδα που σιγά σιγά
αρχίζει και σου μοιάζει
Παίρνει τα μάτια , τα μαλλιά και τα χείλη σου ,
μακραίνει χέρια και
με χαϊδολογά
“Ας υπάρξουμε για πάντα” μου λέει
“αρκεί να μην μιλάμε πολύ”.