Κοινοποιησεις

Έχω μια μικρή πληγή, στο αριστερό μου πόδι.
Oι άλλοι δεν τη βλέπουν
-ίσα που φαίνεται-
Πονάει που και που,
από παιδί…
Τότε μου χαϊδευες, ακόμα, τα μαλλιά.
Πως θα κλείσει,
μ’ ησύχαζες.
Συνήθισα να ζω μ΄αυτή,
στο πόδι το αριστερό, χαμηλά στον αστράγαλο.
Με δυσκολεύει λίγο
στο περπάτημα…
Της φυγής ήχο γνώριμο , ακολουθώντας.
(πάντα μια πλάτη γυρισμένη)
Μεγάλωσα!
Μαζί κι αυτή.
Όλο το σώμα καλύπτοντας πια…
στις ανάσες μου;
μέτρημα αντίστροφο τις νύχτες.
Μια δυο φορές
σου ΄πα, φοβήθηκα.
Εκεί δεν ήσουν και δεν με άκουσες.

Προηγούμενο άρθροΗ ΠΛΗΡΩΜΗ
Επόμενο άρθροΓια τον Carlo Giuliani | 20.07.2001
ΖΩΗ ΑΛΕΞΑΚΟΥ
Εκεί θα τα βρεις. Κάποιο κλειδί που θα πάρεις . Μονάχα εσυ που θα πάρεις . Και θα σπρώξεις την πόρτα , θ’ ανοίξεις το δωμάτιο , θ’ ανοίξεις τα παράθυρα στο φως. Ζαλισμένα τα ποντίκια θα κρυφτούν , οι καθρέφτες θα λάμψουν , οι γλόμποι θα ξυπνήσουν απ’ τον άνεμο . Εκεί θα τα βρεις . Κάπου - απ’ τις βαλίτσες και τα παλιοσίδερα . Απ’ τα κομμένα καρφιά , δόντια σκισμένα , καρφίτσες στα μαξιλάρια , τρύπιες κορνίζες , μισοκαμένα ξύλα , τιμόνια καραβιών . Θα μείνεις λίγο μέσα στο φως . Ύστερα θα σφαλίσεις τα παράθυρα . Προσεχτικά τις κουρτίνες. Ξεθαρρεμένα τα ποντίκια θα σε γλείφουν , θα σκοτεινιάσουν οι καθρέφτες , θ’ ακινητήσουν οι γλόμποι. Κι εσύ θα πάρεις το κλειδί και με κινήσεις βέβαιες χωρίς τύψεις , θ’ αφήσεις να κυλήσει στον υπόνομο , βαθιά βαθιά μες στα πυκνά νερά . Τότε θα ξέρεις . ( Γιατί η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε , Αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπο μας ). Μ. Αναγνωστάκης