Κοινοποιησεις

 

 

Την Απώλεια στην Απώλεια, προσπάθησα να σβήσω
Μα όσο και αν ανακάτεψα τις μυρωδιές Τους
Σα λάδι αστείρευτο κρατούν
Των αναμνήσεων το καντήλι αναμμένο

Κι αν για κατάρα λόγιζα
Μια μισερή αγκαλιά
Τυφλά τον κόσμο αντίκριζα
Με άφωνη λαλιά

Κι έμαθα πως να κοιτώ
Κι έμαθα πως να μιλώ
Από έναν μαύρο
Από αγκάλη ορφανό

Απ’ τις γωνιές των τραπεζιών
Τα ψίχουλα με υπομονή
Μπουκιές αγάπης  έκαμε
Ταΐζοντας τον κόσμο με στοργή

Η αγάπη όμως στην απώλεια τελειώνει
Κι ας έμαθα πως να μιλώ
Κι ας έμαθε ο κόσμος να αγαπά
Δεν έμαθα, να μην πονώ

 

Προηγούμενο άρθροΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ – ΜήτS.O.S. Πουλικάκος – Νίκος Σπυρόπουλος
Επόμενο άρθροΕίμαι εδώ και υπάρχω
ΘΑΝΑΣΗΣ ΞΕΝΟΣ
Γεννήθηκα και συνεχίζω να γεννιέμαι κάθε χρόνο στην πόλη της Αθήνας ανακαλύπτοντας στενάκια αχαρτογράφητα. Στα νέα Της στέκια ξαναβαφτίζομαι σε τζιν σκέτο και μεταλαμβάνω με χύμα ούζο και μεζέδες με μπούκοβο. Σπούδασα οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Πειραιά και ακόμα ασχολούμαι με αριθμούς αφού τα βράδια συνεχίζω να μετρώ τα αστέρια. Μεγαλώνοτας με τα παραμύθια του παππού μου και με καραμέλες μανταρίνι και βούτυρο που μου έδινε κρυφά δεν επέλεξα αλλά έγινα ονειροπόλος. Θεωρώ τελικά πως όλοι οι άνθρωποι έχουν μια καλή ιστορία να σου διηγηθούν αρκεί να είσαι πρόθυμος να ακούσεις.